Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Σε ποιού το χωράφι;


Ποιό φίλο απόκτησες στον Ουρανό, για να σε υποδεχθεί, 
όταν φύγεις απ’ αυτόν τον κόσμο; 
Σε ποιού το χωράφι δούλεψες, για να σου πληρώσει το μισθό σου; 

Κλάψε πολύ, για ν’ αναπαυθεί σε σένα το Άγιο Πνεύμα, 
καθαρίζοντας το ρύπο της καρδιάς.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ !
Θαύμα Αγίας Μαρίνας  

Πολλές φορές στην ζωή μας, σαν συνειδητοί Χριστιανοί, επικαλούμεθα τον Θεό και τούς Αγίους Του.

Αυτό λοιπόν έκανε και μια οικογένεια από την Κύπρο, γνωστή από τις τηλεοπτικές εκκλήσεις της πριν δύο χρόνια, για την εξεύρεση δότη προκειμένου να βρεθεί μόσχευμα για εγχείρηση στο μικρό παιδί τους, τον Ανδρέα που έπασχε από λευχαιμία.
Μόσχευμα βρέθηκε και οι γονείς ετοιμάσθηκαν για να ταξιδεύσουν στις ΗΠΑ, όπου θα γινόταν η λεπτή χειρουργική επέμβαση μεταμόσχευσης μυελού.

Όλοι θυμόμαστε τότε την αγωνία της οικογένειας του Βάσου Βασιλείου από τη Λεμεσό και τις καθημερινές εκκλήσεις τους στον Χριστό μας για να σώσει το παιδί τους.

Πριν λοιπόν ξεκινήσουν για την εγχείρηση οι γονείς άκουσαν για τα θαύματα της Αγίας Μαρίνας και πήραν την πρωτοβουλία να τηλεφωνήσουν στο μοναστήρι τής Αγίας Μαρίνας στην Άνδρο και να ζητήσουν την ευλογία Της.

Στο τηλέφωνο ο ηγούμενος της Μονής αρχιμανδρίτης Κυπριανός υποσχέθηκε πως θα προσευχηθεί στην Αγία και ευχήθηκε στους γονείς να έχει το παιδί την Αγία Μαρίνα στο χειρουργείο για βοήθεια. Πράγματι με την ευχή του ηγουμένου Κυπριανού στις αποσκευές τους και με ακράδαντη την πίστη για τη βοήθεια της Αγίας Μαρίνας οι δύο γονείς και ο μικρός Ανδρέας μετέβησαν στις ΗΠΑ.
Μετά τις καθιερωμένες προκαταρκτικές εξετάσεις προετοιμασίας ο μικρός Ανδρέας εισήλθε για την πραγματικά πολύ σοβαρή και λεπτή εγχείρηση.

Λίγη ώρα πριν το χειρουργείο παρουσιάστηκε στον ιατρό που θα χειρουργούσε τον μικρό Ανδρέα μία γυναίκα.

Είπε πως είναι γιατρός και παρακάλεσε να παρακολουθήσει την εγχείρηση, επειδή ήταν προσωπική ιατρός του μικρού Ανδρέα. Η συζήτηση της γυναίκας με τον χειρούργο έδειχνε πως κατείχε την ιατρική επιστήμη και δεν άφηνε καμιά αμφιβολία στο χειρούργο να σκεφτεί πως δεν είναι ιατρός.

Εκείνος πάντως της είπε πως δεν επιτρέπεται να βρίσκεται στο χειρουργείο ξένος ιατρός και πως αποτελούσε πρακτική της ιατρικής του ομάδας να μην μετέχουν άλλοι στις λεπτές αυτές εγχειρήσεις.
Η επιμονή όμως της γυναίκας έκαμψε την αρχική αδιαλλαξία του χειρούργου.
Της ζήτησε να αφήσει τα στοιχεία της στη γραμματεία και να εισέλθει στη συνέχεια στο χειρουργείο μαζί του.

Έτσι και έγινε.
Η άγνωστη ιατρός εισήλθε στο χειρουργείο και όχι απλώς παρακολουθούσε αλλά συμμετείχε ενεργά στην εγχείρηση του μικρού Ανδρέα. Αρκετές φορές μάλιστα έδωσε τις κατευθύνσεις για το πώς έπρεπε να προχωρήσει η επέμβαση.
Όλα πήγαν καλά και ο γιατρός αφού την ευχαρίστησε εξήλθε του χειρουργείου.

Το ζεύγος Βασιλείου έτρεξε να πληροφορηθεί για το πώς πήγε η εγχείρηση.
«Όλα πήγαν πολύ καλά» τους είπε. Και πρόσθεσε:
«Δεν μπορώ όμως να καταλάβω πως είχατε μια τέτοια γιατρό για το παιδί σας και ήλθατε σε μένα;»

Οι γονείς έκπληκτοι του απάντησαν ότι δεν είχαν φέρει κάποια γιατρό και δεν γνωρίζουν κάτι σχετικό. Ο χειρούργος όμως επέμενε και τους είπε πως όταν εξήλθε από το χειρουργείο η γιατρός του μικρού Ανδρέα, παρέμεινε για λίγο μέσα με την υπόλοιπη ιατρική ομάδα.
Ως εκ τούτου κάπου εκεί γύρω έπρεπε να είναι και τους προέτρεψε να τη συναντήσουν.

Μάταια όμως έψαχναν να τη βρουν. Η γιατρός είχε εξαφανισθεί...

Σκέφθηκαν πως θα έφυγε και πήγαν μετά την προτροπή του χειρούργου στη γραμματεία να ζητήσουν τα στοιχεία της προκειμένου να την ευχαριστήσουν. Πίστευαν πως ίσως κάποια γιατρός από την Ελλάδα, ή την Κύπρο ευαισθητοποιήθηκε και ταξίδευσε στις ΗΠΑ για να συμβάλλει στην λεπτή χειρουργική επέμβαση.

Με έκπληξη διαπίστωσαν πως η άγνωστη γυναίκα ιατρός είχε υπογράψει με το όνομα Μαρίνα από την Άνδρο (Marina from Andros).

Δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν.
Στέκονταν επί αρκετή ώρα αμήχανοι μπροστά στο θαύμα της Αγίας Μαρίνας.
Τα δάκρυα ευγνωμοσύνης και χαράς πλημμύρισαν τα μάτια τους.

Θυμήθηκαν αυτό που τους είχε πει ο σεβαστός γέροντας και ηγούμενος της ομώνυμης Ιεράς Μονής.
" Πηγαίνετε στην Αμερική και εύχομαι η Αγία Μαρίνα να είναι μέσα στο χειρουργείο "

Την απερίγραπτη χαρά τους για την επιτυχή έκβαση της εγχείρησης και την επαναφορά της υγείας του μικρού Ανδρέα τη μετέφεραν στα ΜΜΕ μιλώντας για το αληθινό θαύμα.

Από τότε έβαλαν ως τάμα να βρίσκονται πάντοτε οικογενειακώς στην Άνδρο την ημέρα της μνήμης της Αγίας Μαρίνας.
Έτσι και πράττουν, ενώ όπως ανέφερε μοναχός της Μονής με τον οποίο συνομιλήσαμε δύο φορές, στα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε, η οικογένεια Βασιλείου μεταβαίνει τακτικά από τη Λεμεσό κάθε καλοκαίρι στην Άνδρο για να ευχαριστήσει την Αγία Μαρίνα, που έσωσε τον μικρό Ανδρέα.

Ουδέποτε λοιπόν απουσίασαν τα θαύματα των Αγίων από τη ζωή τής Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, και είθε ο Πανάγαθος Θεός, ό Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός, να μας ενισχύει την πίστη μας με τα θαύματα των Αγίων μας.

Ευχαριστούμε θερμώς την κ. Κυριακοπούλου Σπυριδούλα, συνταξιούχο ιατρό, που είχε την ευγενή καλοσύνη να μας ενημερώσει για το ανωτέρω θαύμα. Θερμές ευχαριστίες στον ηγούμενο της Ιεράς Μονής και στην αδελφότητα για τις διευκρινίσεις και τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τους θέσαμε.

Το τηλέφωνο της Ιεράς Μονής, Αγίας Μαρίνης Άνδρου είναι : 2282024074.

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Αποδοχή και φύγαμε...



Πότε δυστυχούμε; Συνήθως όταν δεν αποδεχόμαστε την πραγματικότητα. Δεν συμφιλιωνόμαστε με τον εαυτό μας και ιδιαιτέρως με τον σκοτεινό κομμάτι του, εκείνο που θέλουμε να κρύψουμε ακόμη και απο εμάς τους ίδιους. Απεχθανόμαστε αυτό που είμαστε γι αυτό και στη καθημερινότητα μας υποδυόμαστε ρόλους, ώστε να μην ζήσουμε ποτέ την πραγματικότητα μας. Έτσι όμως, φεύγουμε μακριά από την πατρίδα της ψυχή μας. Ξενιτευόμαστε στην φαντασία που έχει εχθρό της την πραγματικότητα. Η θεραπεία ξεκινάει πάντα με την αποδοχή. Κανείς δε μπορεί να καθαρίσει έναν χώρο εάν πρώτα δεν αποδεχθεί ότι έχει βρωμιά. Είμαι πλέον πεπεισμένος ότι η θέα είναι εκεί στα υπόγεια, και το σκοτάδι μας είναι προϋπόθεση να λάμψει το φως του Χριστού. Όλες οι «αμαρτίες» είναι ευκαιρίες και δρόμοι για τον παράδεισο. Μια αλλαγή χρειάζεται στον προορισμό...

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017



Η αγία Ευφημία: ο βίος της, η ανάμνηση του θαύματος με τους Ορθοδόξους και τους Μονοφυσίτες, η εμφάνισή της στο Γ. Παΐσιο


αγία Ευφημία

η μνήμη της εορτάζεται στις 16 Σεπτεμβρίου. η ανάμνηση του θαύματος στις 11 Ιουλίου
Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ
Η Αγία Ευφημία έζησε και μαρτύρησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.
Γεννήθηκε στη Χαλκηδόνα από οικογένεια θεοσεβή και ευγενική. Οι γονείς της Ψιλόφρων και Θεοδωριανή φρόντισαν ώστε η Θυγατέρα τους να αναπτύξει κάθε χριστιανική αρετή.
Η Ευφημία εξελίχθηκε σε άνθρωπο με σπάνια χαρίσματα και δυνατό χριστιανικό φρόνημα, το οποίο επέδειξε όταν ο ειδωλολάτρης ανθύπατος της Μικράς Ασίας Πρίσκος διέταξε να παρευρεθούν όλοι οι κάτοικοι της Χαλκηδόνας σε γιορτή, την οποία οργάνωνε προς τιμή του θεού των ειδωλολατρών Άρη.
Τότε η Ευφημία αποφάσισε μαζί με άλλους χριστιανούς να απέχει από τη γιορτή των ειδωλολατρών και για το λόγο αυτό συνελήφθη και φυλακίσθηκε.
Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας της οι εχθροί του Χριστού προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να πείσουν την Αγία να αρνηθεί την πίστη της και να ασπασθεί τα είδωλα. Όταν συνειδητοποίησαν πως η Eυφημία δεν επρόκειτο να αλλάξει την πίστη της με τους λόγους, τη βασάνισαν φριχτά. Όμως με τη θεία χάρη, η Αγία δεν έπαθε τίποτα από τα βασανιστήρια.
Τελικά οι δήμιοι, την έριξαν σε άγρια θηρία και η Ευφημία βρήκε το θάνατο από μία αρκούδα.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τῷ θείῳ ἔρωτι, Λαμπρῶς ἀθλήσασα, εἰς oσμὴν ἔδραμες, Χριστοῦ πανεύφημε, οἴα νεᾶνις παγκαλῆς, καὶ Μάρτυς πεποικιλμένη, ὅθεν εἰσελήλυθας, ἐiς παστάδα οὐράνιον, κόσμω διανέμουσα, ἰαμάτων χαρίσματα, καὶ σῴζουσα τοὺς σοὶ ἐκβοώντας, χαίροις θεόφρον Εὐφημία.
Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ἐν τῇ ἀθλήσει σου καλῶς ἠγωνίσω, καὶ μετὰ θάνατον ἡμᾶς ἁγιάζεις, ταῖς τῶν θαυμάτων βλύσεσι Πανεύφημε, ὅθεν σου τὴν κοίμησιν, τὴν ἁγίαν τιμῶμεν, πίστει παριστάμενοι, τῷ σεπτῷ σου λειψάνῳ, ἵνα ῥυσθῶμεν νόσων ψυχικῶν, καὶ τῶν θαυμάτων τὴν 
ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΦΗΜΙΑΣ

***********************************************************************************************
Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΎΜΑΤΟΣ  ΤΗΣ ΑΓ. ΕΥΦΗΜΊΑΣ
Αυτήν την ήμερα (11 Ιουλίου), γίνεται ανάμνηση του θαύματος που έγινε από την αγία Ευφημία: κατά την εποχή του Μαρκιανού και της Πουλχερίας, συντάχθηκαν δύο τόμοι που περιείχαν τον όρο της Συνόδου, που έγινε στη Χαλκηδόνα (451) και ήταν ένας των ορθοδόξων και ένας των Μονοφυσιτών.
Για να πάψει λοιπόν η έριδα μεταξύ των δύο πλευρών, αποφασίστηκε να τεθούν και οι δύο τόμοι μέσα στη λάρνακα της αγίας Ευφημίας, για να φανεί ποιον από τους δύο θα δεχτεί η Αγία. Μετά την αποσφράγιση της λάρνακας,βρέθηκε ο μεν των αιρετικών τόμος στα πόδια της Αγίας πεταμένος, ο δε των ορθοδόξων στο στήθος της.
(Να σημειώσουμε ότι η κυρίως μνήμη του μαρτυρίουτης αγίας Ευφημίας τελείται στις 16 Σεπτεμβρίου).
42
Τα άγια λείψανα της αγίας φυλάσσονται στον ιερό πατριαρχικό ναό του Αγ. Γεωργίου, στην Κωνσταντινούπολη.
.
*******************************************************************************************
Η εμφάνιση της αγίας Ευφημίας στο Γ. Παΐσιο
Ἡ ἁγία Εὐφηµία!
Ὁ Γέροντας, διηγήθηκε τό ἑξῆς: «Εἶχα γυρίσει ἀπό τόν κόσµο, ὅπου εἶχα βγῆ γιά ἕνα ἐκκλησιαστικό θέµα. Τήν Τρίτη , κατά ἡ ὥρα 10 τό πρωΐ, ἤµουν µέσαστό Κελλί µου καί ἔκανα τίς Ὧρες. Ἀκούω χτύπηµα στήν πόρτα καί µιά γυναι-κεία φωνή νά λέη: «Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡµῶν…». Σκέφθηκα: «Πῶςβρέθηκε γυναίκα µέσα στό Ὄρος;». Ἐν τούτοις ἔνιωσα µιά θεία γλυκύτητα µέσαµου καί ρώτησα:– Ποιός εἶναι;
– Ἡ Εὐφηµία, ἀπαντᾶ.»Σκεφτόµουν, «ποιά Εὐφηµία; Μήπως καµµιά γυναίκα ἔκανε καµµιά τρέλλακαί ἦρθε µέ ἀνδρικά στό Ὄρος; Τώρα τί νά κάνω;». Ξαναχτυπᾶ. Ρωτάω: «Ποιόςεἶναι;». «Ἡ Εὐφηµία», ἀπαντᾶ καί πάλι. Σκέφτοµαι καί δέν ἀνοίγω. Στήν τρίτηφορά πού χτύπησε, ἄνοιξε µόνη της ἡ πόρτα, πού εἶχε σύρτη ἀπό µέσα. Ἄκουσαβήµατα στόν διάδροµο. Πετάχτηκα ἀπό τό Κελλί µου καί βλέπω µιά γυναίκαµέ µανδήλα. Τήν συνώδευε κάποιος, πού ἔµοιαζε µέ τόν Εὐαγγελιστή Λουκᾶ,ὁ ὁποῖος ἐξαφανίσθηκε. Παρ᾿ ὅλο πού ἤµουν σίγουρος ὅτι δέν εἶναι τοῦ πειρασµοῦ, γιατί λαµποκοποῦσε, τήν ρώτησα ποιά εἶναι.
260(4)
˙– Ἡ µάρτυς Εὐφηµία, ἀπαντᾶ.
– Ἄν εἶσαι ἡ µάρτυς Εὐφηµία, ἔλα νά προσκυνήσουµε τήν Ἁγία Τριάδα. Ὅ,τι κάνω ἐγώ νά κάνης καί σύ.
Μπῆκα στήν Ἐκκλησία, κάνω µιά µετάνοια λέγοντας:
«Εἰς τό ὄνοµα τοῦΠατρός». Τό ἐπανέλαβε µέ µετάνοια. «Καί τοῦ Υἱοῦ». «Καί τοῦ Υἱοῦ», εἶπε µέψιλή φωνή.
– Πιό δυνατά, ν᾿ ἀκούω, εἶπα καί ἐπανέλαβε δυνατώτερα.»
Ὕστερα κάθησε ἡ Ἁγία στό σκαµνάκι καί ἐγώ στό µπαουλάκι καί µοῦ ἔλυσε τήν ἀπορία πού εἶχα (στό ἐκκλησιαστικό θέµα).» Μετά µοῦ διηγήθηκε τήν ζωή της. Ἤξερα ὅτι ὑπάρχει µιά ἁγία Εὐφηµία,ἀλλά τόν βίο της δέν τόν ἤξερα. Ὅταν µοῦ διηγεῖτο τά µαρτύριά της, ὄχι ἁπλῶςτά ἄκουγα, ἀλλά σάν νά τά ἔβλεπα˙ τά ζοῦσα. Ἔφριξα! Πά, πά, πά!
– Πῶς ἄντεξες τέτοια µαρτύρια; ρώτησα.
– Ἄν ἤξερα τί δόξα ἔχουν οἱ Ἅγιοι, θά ἔκανα ὅ,τι µποροῦσα νά περάσω πιό µεγάλα µαρτύρια.
Μετά ἀπ᾿ αὐτό τό γεγονός γιά τρεῖς µέρες δέν µποροῦσα νά κάνω τίποτα.Σκιρτοῦσα καί συνεχῶς δόξαζα τόν Θεό. Οὔτε νά φάω, οὔτε τίποτα… συνεχῶςδοξολογία».
Πηγή: Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, σελίδες: 224-228
Εκδοσις Καλύβης Αναστάσεως, Καψάλα, Άγιον Όρος.

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Φίλος...


Συνήθως λέμε ότι ένας φίλος φαίνεται στα δύσκολα. Είναι αλήθεια. Όμως δεν είναι όλη η αλήθεια. Γιατί ο φίλος θα φανεί και κάπου αλλού. Στην χαρά σου. Στο κατά πόσο μπορεί να αντέξει το γέλιο σου, τον ενθουσιασμό, το ψυχικό ξεφάντωμα σου.Να νιώσει όμορφα καθώς θα βλέπει την πρόοδο και εξέλιξη σου. Φίλος δεν είναι μονάχα εκείνος που σκουπίζει τα δάκρυα μας, αλλά κυρίως αυτός που αντέχει τα χαμόγελα σου…

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Πραγματικοί «survivors»...


Υπάρχουν ξέρετε κάποιοι πραγματικοί «survivors». Που από την μέρα που γεννήθηκαν προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια ζωή που δεν τους ταίριαζε, και τους έβαζε καθημερινά τα πιο δύσκολα αγωνίσματα. Ας ελπίσουμε το έπαθλο να άξιζε τον πόνο….

Π.Λίβυος

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Ό παπά- Ματθαίος ήταν άνθρωπος πυρακτωμένης προσευχής.Ασκήθηκε στην Μονή Καρακάλλου. επί εβδομήντα ολόκληρα χρόνια! Για να ξεφύγει από τούς επαίνους των ανθρώπων πού τον γνώριζαν και αναγνώριζαν την ανθοδέσμη των αρετών του, προσποιείτο τον σαλό ή και τον... μεθυσμένο, ακόμη! 

Κάποτε όμως, παρ' όλες τις από μέρους του προσπάθειες αποκρύψεως της αρετής, ή φήμη του ξεπέρασε τα όρια του Όρους κι έφθασε παντού, σε σημείο να λαμβάνει καθημερινώς ένα τρουβά επιστολές με το άλφα και το βήτα πρόβλημα. Καθόταν υπομονετικά και απαντούσε -ένας αυτός σε τόσους πολλούς- σε σημείο να στέλνει και αυτός κάθε μέρα, ένα τρουβά γράμματα! 

Ήτο άνθρωπος βαθιάς ταπεινοφροσύνης. Του ζήτησαν κατ' επανάληψη να δεχθεί να τον εκλέξουν ηγούμενο σε δύσκολες μάλιστα φάσεις κι εκείνος αντιστάθηκε σθεναρά στο αξίωμα ως το τέλος! Αξίζει να σας πω ότι την δεκαετία του 70 οι πατέρες ήσαν ολίγοι και δεν επαρκούσαν για την όλη ζωή τού μοναστηριού. Μεταξύ άλλων, είχαν κόψει τις αγρυπνίες. Γι' αυτό, ό πάπα-Ματθαίος πήγαινε μόνος του στην εκκλησία κι έκανε αγρυπνία ολονύκτια! Μόνος... Από τότε πού χειροτονήθηκε πρεσβύτερος - εξήντα χρόνια μέχρι την κοίμηση του-λειτουργούσε καθημερινώς! Ό πάπα-Ματθαίος είχε Γέροντα τον περίφημο πάπα-Κοδράτο τον Καρακαλληνό καθηγούμενο. Είχε μάλιστα στο κελάκι του -ως ευλογία- την ψάθα του Γέροντος του, επί της οποίας «κοιμόταν», όσο και όπως" κοιμόταν! Το κελάκι περιείχε αυτή την ψάθα στο πάτωμα, ένα σκαμνάκι, ένα τραπεζάκι και πολλές εικόνες.Τίποτε άλλο. Είχε κι ένα στενό σιδερένιο κρεβατάκι, για να δίνει την ψευδαίσθηση ότι «κοιμάται σαν άνθρωπος» και να κρύβει έτσι επιμελώς την σκληρή άσκηση του! 

Το 1973 ασθένησε σοβαρά από κήλη αποτέλεσμα της συνεχούς ορθοστασίας και της κοπιώδους ασκήσεως. Ό Γέροντας το άφηνε, το άφηνε και δεν μιλούσε. Όμως το κακό παράγινε και υπέπεσε στην αντίληψη του ηγουμένου, ό όποιος τον έπιασε να βγει από το Όρος για να τύχει της δεούσης ιατρικής περιθάλψεως. Αυτός λοιπόν πού επί εβδομήντα χρόνια δεν είχε βγει όχι απλώς από το Όρος, άλλ' ουδέ από τα όρια του μοναστηριού του,έκανε υπακοή και δέχθηκε να βγει στους γιατρούς. Πριν όμως ξεκινήσουν από το μοναστήρι,ζήτησε να πάει στο καθολικό να προσευχηθεί. Πήγε στην αριστερή κολώνα, εκεί όπου υπάρχει παλαιά εικόνα του αγίου Αρτεμίου. 
      Έπεσε μπρούμυτα και είπε: «Άγιε του Θεού Αρτέμιε, τόσα χρόνια σου ανάβω το καντήλι και θα με αφήσεις τώρα στα γεράματα μου να βγω στον κόσμο;! Άγιε Αρτέμιε, έχω αυτό το... παράπονο! Όμως δεν θα με αφήσεις! Έτσι δεν είναι:!». Όλ' αυτά πού έλεγε έκφώνως -νομίζοντας πώς ήτο μόνος- τ' άκουγαν πατέρες και τα μαρτυρούν, όπως επίσης μαρτυρούν και την θαυμαστή συνέχεια. Ό πάπα-Ματθαίος δεν βγήκε στον κόσμο, διότι ό άγιος Αρτέμιος άκουσε την φλογερή προσευχή τού πιστού αυτού θεράποντος του Κυρίου και μεσίτευσε για την αύθορεί και παραχρήμα θεραπεία του! Έγινε εκείνη την στιγμή καλά! Χάθηκε ή κήλη, εξαφανίσθηκαν οι πόνοι... Ό γιατρός στις Καρυές τα έχασε!Δόξαζε και ξαναδόξαζε τον Θεό, όπως και όλοι οι αύτόπται και αύτήκοοι μάρτυρες.Ό πάπα-Ματθαίος με υπομονή κι επιμονή κέρδισε τον επουράνιο μισθό του. Ή υπομονή σώζει. Πρέπει να έχουμε υπομονή, κάθε ώρα και στιγμή της ζωής μας. 

Θυμάμαι τον Γέροντα Παίσιο να μου λέει: «Δέκα τέσσερα ολόκληρα χρόνια, παπά, ικέτευα τον Θεό για ένα ζήτημα κι Εκείνος δεν Ικανοποιούσε το αίτημα μου. Ακριβώς λοιπόν τότε πού συμπληρώθηκαν τα δέκα τέσσερα χρόνια κι εγώ θεώρησα ότι δεν είν' ευλογημένο από τον Θεό αυτό πού ζητούσα, έ, τότε ό Κύριος το έκανε. Δοκίμαζε την υπομονή μου». 
ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΛΙΝΟΣ
ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΑΙ.

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Χίλιες φορές Δόξα Σοι Ο Θεός!


Ζούσε κάποτε ένα γεροντάκι, που ήταν εκ γενετής τυφλός. Κάθε μέρα δόξαζε τον Θεό για τα καλά και τα άσχημα της καθημερινότητάς του.

Προσευχόταν, έκανε μετάνοιες, κομποσχοίνι και εξομολογούταν συχνά. Ποτέ δεν παραπονέθηκε για το ΄΄πρόβλημά΄΄ του….
Κάποτε τον έπιασε μια βαριά και τρομερή αρρώστια, σφάδαζε από τους πόνους, αλλά και πάλι δόξαζε τον Θεό. Κάθε μέρα που περνούσε ο πόνος μεγάλωνε, αλλά εκείνος δόξαζε τον Θεό. Κάποια στιγμή τον συνάντησαν δυό καλογέρια που τον άκουγαν από μακρυά να επικαλείται την Μεγαλόχαρη.
-Έλα γέροντα, κάνε υπομονή, πες Δόξα Σοι Ο Θεός… Αυτός ξέρει για ποιο λόγο τα επιτρέπει όλα… του είπαν.
Ο γέροντας συνοφρυωμένος και με έντονη φωνή τους απήντησε:

-Μόνο μια φορά Δόξα Σοι Ο Θεός; Χίλιες φορές Δόξα Σοι Ο Θεός… τι νομίζετε δηλαδή;; Για φαντάσου όμως να γίνω καλά, να μου δώσει ο Θεός μάτια και να βλέπω και να μου επιτρέψει σαρκικό πόλεμο, που έχει πετάξει τόσους από τα μοναστήρια…. Θα το άντεχα αυτό τότε;;;; Ξέρει ο Θεός τι μου στέλνει. Βεβαίως Δόξα Σοι Ο Θεός!!!
Ο Θεός γνωρίζει καλύτερα τον λόγο που μας στέλνει κάθε δυσκολία και σε ποιον την στέλνει…. Ας Τον δοξάζουμε καθημερινά και για τα εύκολα και για τα δύσκολα…. Μέσα από τα δύσκολα αποφεύγουμε τα χειρότερα… Δόξα Σοι ο Θεός!

Πηγή:  

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Ο νέος που «βάσταξε» το παιδί του

Πριν από λίγα χρόνια σ’ ένα ορθόδοξο αντρικό μοναστήρι έξω από την Θεσσαλονίκη έγινε το εξής: Κάποιος άγνωστος άντρας ζήτησε να εξομολογηθεί στον πνευματικό της Μονής. Ο άντρας ήταν νέος και υπερμοντέρνος με σκουλαρίκια, χαϊμαλιά και τέτοια, κάτι μεταξύ χίππυ και αναρχικού. Ακούστε εξομολόγηση: ‘’Παπά μου πριν από έξι χρόνια τα ‘’έφτιαξα’’ με μια κοπέλα. Είχαμε ελεύθερες σχέσεις και την γκάστρωσα. Αυτή ήταν καλόψυχη και δίκαιη αλλά ανώριμη και ανέτοιμη για μάνα. Πανικοβλήθηκε μπροστά στην ευθύνη της μητρότητας της και μου ξεκαθάρισε ορθά-κοφτά ό,τι, αν συμφωνήσω κι εγώ, το ρίχνει το παιδί στο άψε-σβήσε. Αν όμως θέλω το παιδί, να το γεννήσει αυτή, να μου το παραδώσει και να εξαφανιστεί, αρνούμενη κάθε δέσμευση γάμου, συμβίωσης και μητρότητας’’.
Εγώ μέσα μου, πες το συνείδηση, πες το φωνή Θεού, αρνιόμουν τον άδικο χαμό του άφταιγου αθώου παιδιού μας. Της είπα: ‘’να ρωτήσω πρώτα τους γονείς μου και τους γονείς σου, σαν μεγάλους και έμπειρους στην ζωή’’.
Και από τις δυο μεριές κοφτή, επίμονη, κοινή απάντηση. ‘’Ρίχτο να ξεμπερδεύουμε’’. Τ’’ αρνήθηκα έντρομος, κατηγορηματικά.
Στους εννιά μήνες, η κοπέλα μου γέννησε το παιδί μας, ένα υγιέστατο αγοράκι. Ούτε τόλμησε να το βαστάξει, για να μη το πονέσει και δεθεί μαζί του. Πανικόβλητη μου το έβαλε στην αγκαλιά μου και κλαίγοντας εξαφανίστηκε.
Το παιδάκι το μεγάλωσα μόνος μου, κατάμονος και αβοήθητος και να το μαζί μου, τώρα κλείνει τα πέντε. Σε λίγο θα πάει πρώτη δημοτικού.
Κόκκαλο ο πνευματικός. Κάτι πήγε να πει στο παλληκάρι για την άτακτη αλλοπρόσαλλη εξωτερική του εμφάνιση. Δαγκώθηκε όμως, κρατήθηκε γιατί υποκλίθηκε μπρος στο μεγαλείο της ψυχής του! Φίλησε ο παππούλης το χέρι του παιδιού, του διάβασε συγχωρητική ευχή, χωρίς να τον ελέγξει στο παραμικρό!
Περάσανε άλλα τρία χρόνια και το παλληκάρι ξανάρθε με μια μορφονιά λαμπερή από καλοσύνη. Δεύτερη εξομολόγηση: ‘’Άκου παπά μου θαύμα. Ο Χριστός μου μ’ έστειλε αυτό τον Άγγελό του, την γυναίκα μου. Ερωτευτήκαμε παράφορα. Παντρευτήκαμε και δέχθηκε με πολύ χαρά τον γιό μου σαν δικό της γεννητούρι. Έτσι μεγαλώνει με πολύ αγάπη και υπομονή και μένα τον άντρα της και τον γιόκα μου. Ο Χριστός μας παππούλη προνόησε και μου έστειλε καλή σύζυγο και μάνα. 
Απόσπασμα του βιβλίου “Η ζωή διδάσκει τον Χριστό” υπό μοναχού Ι. Αθήναι, 2017. 

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

24 Απριλίου 2017
Η Ποιμαντική Σκέψη της Εβδομάδος
Τα χνάρια του Σωτήρος
 
Ο ΠΕΤΡΟΣ και ο Ιωάννης φθάνουν στον τάφο. Ο Ιωάννης σκύβει, ρίχνει μια ματιά μέσα στον σκαμ­μένο βράχο, μα δεν μπαίνει. Ο Πέτρος τον ακολουθεί και μπαίνει μέσα στο μνήμα. Τότε μπαίνει κι' ο Ιωάννης. Αυτή η επαφή με τον τάφο του Σωτήρος δημιουργεί διαφορετικά αποτελέσματα στην ψυχή των δύο αποστό­λων. Ο Πέτρος «ἀπῆλθε πρός ἑαυτόν θαυμάζων τό γε­γονός». Ο Ιωάννης πάλι «εἶδε καί ἐπίστευσεν».
Τί είδαν λοιπόν; Τί προκαλεί την κατάπληξη του Πέτρου και την πίστη του Ιωάννη; Είναι βέβαιοπως ο Πέτρος κι ο Ιωάννηςείδαν μέσα στο μνημείο κάτι πουδεν το περίμενανΚάτι τουςεξέπλη­ξεΔεν ξέρομε ακριβώςτί μπορούσε να είναι αυτόΠολύ από το μυστήριο παραμένει.
Ωστόσοόποια κι αν ήταν ηφύση της εμπειρίας τους είδαναυτό πού μπορούμε ναονομάσουμεθελημα­τικάαόριστατα «ίχνη» του Σωτήρος.Τα σημάδια της παρουσίας Του,τα δείγματα ενός γεγονότος, -πού έβγαι­νε απτο συνηθισμένο,κι ωστόσο κρατούσε κάτι απτην ατμόσφαιρα του Διδασκάλουτους. Αυτόν δεν τον είδανΜατα σημάδια ήταν ικανά να καταπλήξουν τον Πέτροπουπίστεψε αργότερακαι να στηρίξουν την πίστη του Ιωάννη.
Η κατάστασή μας μοιάζειαρκετά με την κατάστα­ση τωνμαθητών που ήταν στον τάφο.Δεν αξιωνόμαστε μια άμεσηδράση του Κυρίουαλλάβλέπουμε ορισμένα χνάρια,αφημένα απΑυτόνΌλη ηυπερφυσική ζωή των ψυχών,όλη η ιστορία της αγιότηταςείναι το μεγάλο χνάρι του Ιησού.Μπορούμε κατά κάποιον τρόπονα ακολουθήσουμε τον Κύριοστα χνάρια Τουαν έχουμεαρκετή αφοσίωση γι' Αυτόν και αρκετή απάρνηση του εαυτού μας. Συχνά, τα χνάρια μπερδεύονται, χάνονται. Ξανα­βρίσκονται όμως και μας ξανακαλούν.
Χρειάζονται ακόμη, για να τα αναγνωρίζουμε και να τα ακολουθούμε, καρδιές με προετοιμασία. Ο Πέτρος κι ο Ιωάννης δεν ήταν το ίδιο προετοιμασμένοι. Ό,τι βλέ­πουν στον τάφο δεν ήταν μια εκτυφλωτική προφάνεια της Αναστάσεως. Είναι σημεία, πού καλούν σε πίστη, αλλά επιτρέπουν μια προσχώρηση εθελοντική, βοηθημένη όμως απ’ την Χάρη και που είναι η ίδια μια πράξη πίστης. Η καρδιά του Ιωάννη ήταν ήδη προδιατεθειμένη, έτοιμη. Η πίστη στον Αναστάντα Κύριο θα του είναι σαν σύμ­φυτη. Ο Πέτρος δεν προσανατολίσθηκε ακόμη, αλλά η κάπως αργοπορημένη προσχώρησή του θα είναι το ίδιο θερμή, το ίδιο σφοδρή.
Η Ανάσταση του Κυρίου θα γίνει για μένα μια εμ­πειρία καθημερινή, αν ξέρω ν' ανοίγω τα μάτια, να ανα­γνωρίζω τα ίχνη — πόσο πολλά! — κι αν, τώρα κιόλας, γνωρίζω μέσα μου ό,τι θα μου φανερωθεί.

π. Lev Gillet