Καλή Σαρακοστη!!Το web radio ειναι παλι κοντα σας!!http://enoriakosteki.listen2myshow.com/!

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

27 Ιουνίου 2016
Η Ποιμαντική Σκέψη της Εβδομάδος

Επιμέλεια:π.Βασίλειος Χριστοδούλου

Ο καινός άνθρωπος (άγιος) στον σύγχρονο κόσμο
 
Ο καινός άνθρωπος δεν είναι με κανένα τρόπο υπεράνθρω­πος ούτε θαυματοποιός. Στερείται κάθε «μύθου», όμως είναι κάτι πολύ περισσότερο από μύθος. Είναι σύγχρονος, γιατί είναι μάρτυρας της Βασιλείας πού ήδη αστράφτει μέσα του. Εν πάση περιπτώσει, η προειδοποίηση του Ευαγγελίου παραμένει: «χων τα κούειν κουέτω!» Στον αντίποδα των εικόνων των βεντετών και των γιγαντιαίων προσωπογραφιών των αρχηγών κρατών του λαού πού κρέμονται παντού, ο άγιος είναι ταπει­νός, ίδιος με όλους, όμως το βλέμμα του, ο λόγος και οι πράξεις του «μεταφέρουν στον ουρανό» τις έγνοιες των ανθρώπων και στη γη το χαμόγελο του Πατέρα.

Παύλος Ευδοκίμωφ

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016


Αγαπήσατε τον Χριστόν και μηδέν προτιμήστε της αγάπης Αυτού."

"Ο Χριστός είναι νέα ζωή. Πως το λέω; Ο Χριστός είναι το παν. Είναι η χαρά, είναι η ζωή, είναι το φως, το φως το αληθινόν, που κάνει τον άνθρωπο να χαίρεται, να πετάει, να βλέπει όλα, να βλέπει όλους, να πονάει για όλους, να θέλει όλους μαζί του, όλους κοντά στο Χριστό.

Όταν εμείς βρίσκουμε κάποιονε θησαυρό ή ό, τι άλλο, δεν θέλομε να το λέμε πουθενά. Ο Χριστιανός όμως, όταν βρει το Χριστό, όταν γνωρίσει το Χριστό, όταν ο Χριστός εγκύψει μέσα στην ψυχούλα του και τον αισθανθεί, θέλει να φωνάζει και να το λέει παντού, θέλει να λέει για το Χριστό, τι είναι ο Χριστός. Αγαπήσατε τον Χριστόν και μηδέν προτιμήστε της αγάπης Αυτού. Ο Χριστός είναι το παν, είναι η πηγή της ζωής, είναι το άκρον των εφετών, είναι το παν. Όλα στο Χριστό υπάρχουν τα ωραία.

Και μακράν του Χριστού η θλίψις, η μελαγχολία, τα νεύρα, η στενοχώρια, οι αναμνήσεις των τραυμάτων της ζωής, των πιέσεων, των αγωνιωδών, έτσι, ωρών. Όλα, ζούμε εκείνα εκεί της ζωής μας. Και πάμε εδώ και πάμε εκεί, και τίποτα, και πουθενά δεν στεκόμαστε. Όπου βρούμε το Χριστό, ας είναι μια σπηλιά, καθόμαστε εκεί και φοβούμαστε να φύγουμε, να μη χάσουμε το Χριστό. Διαβάστε να ιδήτε. Ασκηταί, που εγνώρισαν το Χριστό, δεν ήθελαν να φύγουν από τη σπηλιά, ούτε έβγαιναν έξω να κάνουνε πιο πέρα ∙ θέλαν να είναι εκεί που αισθανόντουσαν το Χριστό μαζί τους.
Ο Χριστός είναι το παν."

Αγίου Πορφυρίου

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016



Το “Χριστός Ανέστη” είναι ο αναστάσιμος χαιρετισμός που ανταλλάσσεται μεταξύ των πιστών για σαράντα ημέρες μετά την Ανάσταση του Κυρίου και περιέχει πολύ βαθύτερα νοήματα από το επιφανειακό και εφήμερο “Χρόνια Πολλά”…
Λέγοντας “Χαίρετε” οποιαδήποτε στιγμή, είναι σαν να λέμε “Χριστός Ανέστη” ολόκληρο το χρόνο!
παραθέτουμε το άρθρο: “Καλή και εὐλογημένη Ἀνάσταση! Χαίρετε! Χριστός Ἀνέστη!”
Γράφει ὁ πρωτοπρ. π. Γεώργιος Μεταλληνός
Ὁ ἀναστάσιμος χαιρετισμός, πού διαμορφώθηκε στήν Ἑλληνική γλῶσσα καί μεταδόθηκε σ’ ὅλους τούς Ὀρθοδόξους καί στόν ὑπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, εἶναι τό «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ»! Δέν εἶναι λόγος εὐχῆς, ἀλλά χαιρετισμός καί διακήρυξη τῆς πίστεως στό γεγονός τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ, μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται γιά τόν πιστό στόν Χριστό ἄνθρωπο.
Πόσοι ὅμως γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἀναστάσιμος χαιρετισμός τοῦ Χριστοῦ, ἀμέσως μετά τήν Ἀνάστασή Του, εἶναι ὁ (καί πάλι) Ἑλληνικός λόγος «Χαίρετε»!
Μέ αὐτό τόν χαιρετισμό ἀπευθύνεται ὁ ἀναστάς Χριστός στίς Μυροφόρες, μόλις βγῆκαν ἀπό τό «κενό μνημεῖο» (Ματθ. 28, 8-9). Ἡ συνήθης αὐτή ἑλληνική προσφώνηση, ἀπό τήν ἐποχή τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν, ἀποκτᾶ μιάν ἰδιαίτερη πνευματική καί χριστιανική σημασία. Ἡ λέξη ἀνανοηματοδοτεῖται, ἐντασσόμενη σέ ἕνα καθαρά ἁγιοπνευματικό πλαίσιο, καί γίνεται τό πρῶτο «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» τῆς χριστιανικῆς ἱστορίας.
Οἱ Μυροφόρες βγαίνουν ἀπό τό μνημεῖο, στό ὁποῖο πῆγαν, γιά νά τελέσουν τά συνήθη νεκρικά ἔθιμα στόν νεκρό Χριστό, μέ ἀνάμικτα συναισθήματα «φόβου καί χαρᾶς» (Ματθ, 28, 8), κάτι τό φυσιολογικό στή συνταρακτική πνευματική ἐμπειρία, πού ἔζησαν, ἀκούοντας ἀπό τόν Ἄγγελο, ὅτι ὁ Κύριός τους «ἠγέρθη ἀπό τῶν νεκρῶν» (στ.7). Ὁ λόγος, λοιπόν, τοῦ Χριστοῦ πρός αὐτές «Χαίρετε», ἀποκτᾶ εἰδική σημασία, πού μπορεῖ νά προσδιορισθεῖ μέ τά ἀκόλουθα λόγια: «Μή φοβεῖσθε (Ματθ. 28, 5), ἀλλά χαίρετε! Νά αἰσθάνεσθε χαρά, διότι ἡ Ἀνάσταση, ὡς ἔκφραση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, νικᾶ τόν φόβο (Α’ Ἰω. 1,18), ἀλλά καί τόν θάνατο, κάθε εἶδος θανάτου, διότι εἶναι πηγή ζωῆς, ζωῆς αἰωνίου. Ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε ζωή καί ἐλπίδα».
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι, ἔτσι, πηγή χαρᾶς καί δέν μπορεῖ νά ἐκφρασθεῖ ἀποδοτικότερα παρά μέ τόν (Ἑλληνικό) χαιρετισμό «Χαίρετε»! Ἡ λέξη δέχεται χριστιανικά μιάν ὑπέροχη ὑπέρβαση. Δέν μένει στήν ἐνδοϊστορική πραγματικότητα, σχετιζόμενη μέ πρόσκαιρα ἀγαθά («χαίρε, ὑγίαινε», καί σήμερα «γειά-χαρά»), ἀλλά συνδεόμενη μέ ὑπερφυσικές ἐμπειρίες, ὅπως ἡ μετοχή στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί ἡ βεβαιότητα γιά τήν νίκη πάνω στό θάνατο καί τήν ἐξουσία του στόν φθαρτό τοῦτο κόσμο.
Ὁ πιστός στόν Χριστό Ἕλληνας ἔχει σαφῆ γνώση, ὅτι μέ τήν προσφώνηση «Χαίρετε», πού ἐπαναλαμβάνει πολλές φορές τήν ἡμέρα, προσφωνεῖ τούς ἄλλους μέ τόν Ἀναστάσιμο λόγο τοῦ Χριστοῦ καλώντας τους στή μετοχή στό γεγονός τῆς Ἀνάστασης. Λέγοντας «Χαίρετε», γνώριζε ὅτι λέγεις «Χριστός ἀνέστη» μέ ἕνα ἄλλο τρόπο.
Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ»

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016


Η Ποιμαντική Σκέψη της Εβδομάδος
Η Άνοιξη του Ευαγγελίου
 
«ΕΠΑΡΑΤΕ τούς φθαλμούςμν καί θεάσασθε τάς χώραςτι λευκαί εσί πρός θερισμόνδη» (ωδ' 35).
 
Έτσι μιλά ο Σωτήρας στουςμαθητές Του κοντά στο φρέαρτου 'Ιακώβ.
Ο Ιησούςφαίνεταιάρχισετην δημόσια δράση Του κατάτα τέλη Φεβρουαρίου ή τηναρχή του ΜαρτίουΟι πρώτεςπνοές της πρώιμης άνοιξης τηςΓαλιλαίας έρ­χονταν μαζί μαυτή την άνοιξη των ψυχών,που εξήγ­γελλεπου έφερνε οΣωτήρας.
Υπάρχει κάτι σαν άνοιξηστο κατώφλι του Ευαγ­γελίου.Τα πρώτα λόγια του Ιησούοιπρώτες Του συ­ναντήσειςταπρώτα Του καλέσματααναδίνουν μια εα­ρινή ελπίδακαι μια χλωρή επιφάνειαΟιΓαλιλαιϊκές παραβολές μάςμιλούν για σποράγια τοσιτάρι που ψηλώνειγιαθερισμούς που λευκάζουνγιαδέντρα που μεγαλώνουν.
Αισθανόμαστε αυτή τηνατμόσφαιραΑνοίγουμε την ψυχή μας σαυτές τις πνοές;
Άνοιξη και νιότηΑιώνιανιότη του ΕυαγγελίουΟτρόπος να μένουμε πάντοτενέοικι ας περνούν τα χρόνια,είναι να είμαστε ενωμένοι μετον ΙησούΚοντά Του δενχάνουμε ποτέ την χάρη τηςνιότηςτο άρωμα της άνοιξης.
Η νιότη είναι η ψυχικήκατάσταση των πρώτων μα­θητώνΕνθουσιασμόςνεανικών καρδιών πουπροσφέρον­ταιΑυτό δενσημαίνει πώς πρέπει να μηνωριμάσουμε και να μηνφτάσουμε την φυσικήανάπτυξή μαςΣημαίνει σφρίγος, δροσιά, παραμονή κοντά στις πηγές, συγχρο­νισμό με την άνοιξη των πραγμάτων, ικανότητα για α­φομοίωση και προσαρμογή, ενεργητικότητα: -πιο άνετη και πιο έντονη.
Το Ευαγγέλιο, μπορούμε να πούμε, ξεχειλίζει από νιάτα. Γιατί όποιον ο Θεός συγχωρεί και γιατρεύει ξαναγίνεται νέος. «νακαινισθήσεται ςετο  νεότης σου» (Ψλ. ργ',5).

Lev Gillet