Καλή Σαρακοστη!!Το web radio ειναι παλι κοντα σας!!http://enoriakosteki.listen2myshow.com/!

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016




Τέλος γεναρη ήτανε… Εκείνη τη χρονιά τα κρύα είχαν αρχίσει από νωρίς. Οι άνθρωποι είχαν μαζευτεί στα σπίτια τους, ότι είχε ο καθένας. Όποιος δεν είχε μαζευόταν στους δρόμους, καλή ώρα.
Οι βιτρίνες από καιρό στον δικό τους κόσμο. Λες και ζούσαν σ' άλλη εποχή, με άλλους ανθρώπους. Ενδεχομένως πιο καλή.

Ο μικρός διαβάτης είχε κολλήσει τη μύτη του σε μια βιτρίνα. Αυτή καμάρωνε για τα λούσα της. Παπούτσια όλων των ειδών. Όπως έπεφταν επάνω τους τα χρωματιστά φώτα έφτανε ν' απλώσεις
τα χέρια σου και να τα πάρεις. Ο μικρός μας ούτε καν που το σκεφτόταν. Τα χέρια του ήταν κοκκαλωμένα από το κρύο και δεν έβγαιναν εύκολα από τις τσέπες.

«Τι κάνεις εδώ;» τον ρώτησε μια καλοβαλμένη ψηλή γυναίκα.

Σήκωσε τα μάτια του και έκανε κάμποση ώρα μέχρι να φτάσει τα μάτια της. Πέρασε πρώτα από τα ακριβά της ρούχα, την τσάντα, τα βραχιόλια το κολλιέ και κατέληξε στα μεγάλα της μάτια που τον
κοιτούσαν ίσαμε την ψυχή του.

Ξανακολλά το πρόσωπο του στη βιτρίνα και λέει.

«Περιμένω να μου χαρίσει ο Θεός ένα ζευγάρι παπούτσια..»

Δίχως δεύτερη σκέψη η γυναίκα παίρνει τον μικρό από το χέρι και μπαίνουν στο κατάστημα. Κάθεται εκείνος στον μικρό καναπέ και κάποια πωλήτρια πλησιάζει και του καθαρίζει τα πόδια.
Ύστερα του φοράει ένα ζευγάρι καινούργιες κάλτσες και πάνω από αυτές εκείνο το ζευγάρι παπούτσια που ζήλευε τόσην ώρα.

Βγήκαν από το κατάστημα. Η γυναίκα έσκυψε και φίλησε το μικρό τρυφερά στο μέτωπο.

«Να προσέχεις» του είπε και έκανε να φύγει.

«Συγνώμη…» είπε ο μικρός που δεν είχε συνέρθει ακόμα από την έκπληξη

«Ναι;» κοντοσθάθηκε η γυναίκα

«Μήπως είστε η σύζυγος του Θεού;» ρώτησε εκείνος και έμεινε αρκετή ώρα με τη χαρά μπερδεμένη με απορία και ευγνωμοσύνη...

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016


Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία

 

Ένας νεαρός άνδρας 24 χρονών κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του τρένου φώναξε: "Μπαμπά κοίτα, τα δέντρα πηγαίνουν προς τα πίσω!"...
Ο πατέρας του χαμογέλασε, ενώ ένα ζευγάρι που καθόταν δίπλα τους έδειξε να αισθάνεται οίκτο για την παιδιάστικη συμπεριφορά του 24χρονου.
Ξαφνικά ο νεαρός αναφώνησε πάλι:
"Μπαμπά κοίτα, τα σύννεφα τρέχουν μαζί μας!"
Το ζευγάρι δεν μπόρεσε να αντισταθεί και είπε στον πατέρα:
"Γιατί δεν πηγαίνετε τον γιο σας σε έναν καλό γιατρό;"
Εκείνος χαμογέλασε και είπε:
"Αυτό έκανα και τώρα μόλις επιστρέφουμε από το νοσοκομείο. O γιος μου ήταν τυφλός εκ γενετής, αλλά από σήμερα μπορεί να βλέπει"...
Κάθε άνθρωπος στον πλανήτη έχει τη δική του ιστορία.
Αν το σκεφτούμε όλοι μας αυτό πριν ασκήσουμε κριτική, τότε ο κόσμος μας θα γίνει πολύ καλύτερος...

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

"Eίδα το φωτάκι και έτρεξα κοντά του"



Κάπου σε ένα χωριό της Μαγνησίας η γερόντισσα Θ. μαζί με άλλες 2 αδελφές βρέθηκαν στο parking ενός πολυκαταστήματος για να προμηθευτούν κάποια αναγκαία πράγματα για το μοναστήρι τους.
Από μακρυά διέκριναν μια παρέα νέων αγοριών που στην εικόνα των μοναζουσών παραξενεύτηκαν και ψέλλισαν "καλογριές".
Η γερόντισσα θέλοντας να πλησιάσει τα νεαρά παιδιά πηγαίνει κοντά τους και τους λέει:

- Ήρθα για να δείτε από κοντά πως είναι μια καλόγρια!!

Τα νέα παιδιά γέλασαν και ένιωσαν οικεία με τη γερόντισσα και μίλησαν για λίγο.

Στο τέλος τους λέει η ηγουμένη:

"Βλέπετε αυτό το φωτάκι επάνω στο βουνό; Εκεί είναι το μοναστήρι μας και εκεί θα μας βρείτε όταν θα θελήσετε να μοιραστείτε μαζί μας, μια χαρά, μια δυσκολία σας, ένα προβληματισμό σας, οτιδήποτε. Να ξέρετε πως η δική μας κύρια ενασχόληση είναι να προσευχόμαστε για όλους εσάς που ζείτε στο κόσμο"!!

Μετά από αρκετό καιρό αφού είχαν τελειώσει οι αδελφές το Απόδειπνο και ήταν έτοιμες να αποσυρθούν στα κελιά τους βλέπουν τα φώτα ενός αυτοκινήτου στη πύλη του μοναστηριού.

Ήταν Της Παναγίας και για αυτό η γερόντισσα απόρησε ποιος θα ανέβαινε τέτοια ώρα και τέτοια μέρα στο απομακρυσμένο μοναστηράκι τους.

Πηγαίνοντας στη πύλη βλέπει έναν νεαρό να βγαίνει από το αυτοκίνητο μαζί με τον σκύλο του:

"Με θυμάστε γερόντισσα;" της λέει...
"Όχι δεν σας θυμάμαι¨"....,απαντάει εκείνη "τι θα θέλατε;"¨

"Πρίν από αρκετό καιρό¨" συνεχίζει εκείνος "σας είχαμε συναντήσει στο parking του τάδε πολυκαταστήματος μαζί με τους φίλους μου,θυμάστε;¨και μας είχατε πει αν ποτέ χρειαστούμε κάτι να έρθουμε να σας βρούμε,θυμάστε γερόντισσα;"
"Ναι παιδί μου θυμάμαι. Τι σε έφερε εδώ τέτοια μέρα" απόρησε εκείνη.
"Γερόντισσα από τοτε που θυμάμαι τον εαυτό μου από μικρό παιδί οι γονείς μου κάθε μέρα τσακώνονται.Ακόμα και σήμερα που γιορτάζουν και οι δυο....Ε,πήρα και εγω την απόφαση να παρω κρυφά το αυτοκίνητο του πατέρα μου και το σκύλο μου και να πάω να πέσω στο γκρεμό.....Και καθώς ανέβαινα το βουνό, είδα το φωτάκι που μας είχατε δείξει τότε και έτρεξα κοντά του!!Σας θυμήθηκα!!!Και είπα να έρθω να σας συναντήσω,να δω τι θα μου πειτε.....!!!"
"Πέρασε μέσα παιδί μου" του είπε η γερόντισσα!!

Και ο νέος πλέον συνέχισε τη ζωή του έχοντας δημιουργήσει μια όμορφη οικογένεια, είναι κοντά στο Θεό χάρις στο ¨"φωτάκι"¨εκείνο που φώτισε το σκοτάδι της ψυχής του εκείνη τη νύχτα!!

Δόξα Τω Θεώ!!

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Aπο το αρχειο του περιοδικου μας....



Καθισμένος σε καφετέρια της πόλης μου, απολαμβάνω το ηλιοβασίλεμα. Οι ήρεμες αυτές στιγμές γίνονται αντικείμενο σχολιασμού από την Μ. , την ξαδέρφη μου που ήρθε και με βρήκε στον Πειραιά «για να πούμε κάτι σημαντικό», όπως υποσχόταν. Πράγματι, η κουβέντα άναψε και κρατά κοντά τρεις ώρες τώρα.

Αυτή η «σημαντική» συζήτηση, μάλλον φαίνεται να είναι και η μοναδική (!!!) στο κατάμεστο από νεολαία κυρίως μαγαζί. Όχι, δεν αστειεύομαι: Η μέτριας έντασης μουσική και κάποιες σκόρπιες κουβέντες θαμώνων είναι τα μόνα που ακούγονται, εκτός από μας τους δύο...πολυλογάδες.

Κοιτάζω γύρω μου ψάχνοντας να βρω τι συμβαίνει. Δεξιά μου, βλέπω ένα ζευγάρι με τον καθένα βυθισμένο στην τεράστια οθόνη του κινητού του. Αριστερά, μια παρέα 4 ατόμων να κρατά παρόμοια κινητά και tablets, χωρίς να μπορεί να σηκώσει κεφάλι από αυτά. Παραδίπλα, εφήβους να βγάζουν μανιωδώς selfies κι έπειτα, ξανά και ξανά βύθισμα στην οθόνη, χωρίς καν να κοιτάζουν εκείνουν με τους οποίους είχαν βγει «μαζί».

Βάζω μια ενοχλητική σκέψη στο μυαλό μου, αλλά αυτοκαθησυχάζομαι. «Ε, να μη δουν τα κινητά τους. Τι στο καλό, απομονωμένοι θα είναι;». «Έτσι είναι οι νέοι σήμερα, έτσι επικοινωνούν, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, απλά εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται σήμερα».

Άρα λοιπόν οι «μικρομέγαλοι», οι «μεσήλικες» και οι «γέροι» θα μοιάζουν με εμένα και την ξαδέρφη μου, σκέφτομαι. Ωραία! Έλα όμως που το «επιχείρημα» αυτό καταρρίπτεται αμέσως, όταν μια παρέα πενηντάρηδων και εξηντάρηδων έρχεται να καθήσει στο μπροστινό μας τραπέζι!

Τι κάνουν; Πριν ζητήσουν κατάλογο ή παραγγείλουν, ρωτούν με αγωνία τον σερβιτόρο αν το κατάστημα διαθέτει wi-fi! Όταν λαμβάνουν την θετική απάντηση, βγάζουν στο τραπέζι τα γνωστά tablets και κινητά. Έπειτα, απόλυτη σιγή επικρατεί. Μια από την παρέα σηκώνεται και φωτογραφίζει το ηλιοβασίλεμα. «Δεν μπορεί, λέω μέσα μου, τουλάχιστον αυτό θα το μοιραστεί με τους άλλους εκεί δίπλα της!». Πράγματι, το μοιράζεται. Βυθίζεται στο πανάκριβο smartphone της και κάνει share, χωρίς να βγάλει μιλιά στους ανθρώπους που βγήκαν μαζί της. Φαίνεται ιδιαίτερα ευχαριστημένη.

Συζητάμε χαμηλόφωνα με την Μ. για την αποβλάκωση, τον εξαναγκασμό και τελικά την δικτατορία που έχουν επιβάλει στη σύγχρονη κοινωνία τα λεγόμενα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Γυρίζουν πολλοί και μας κοιτάνε. Σχεδόν ψιθυρίζουμε τώρα, για να μην χαλάμε την ησυχία των . Πάλι μας κοιτάνε, με ύφος έκπληξης και απορίας. «Καλά, για να μιλήσετε ήρθατε εδώ; Τίποτα άλλο δεν έχετε να κάνετε;», μοιάζουν να λένε.

Λίγο πριν φύγουμε, μια κοπελίτσα από το τραπέζι των εφήβων μας πλησιάζει. Τι να θέλει; «Αν μπορείτε να μας βγάλετε μια φωτογραφία», λέει. Ενθουσιασμένος και μόνο από την ιδέα πως αυτό θα τους κάνει έστω και λίγο να ξεκολλήσουν από τις οθόνες τους, παίρνω το κινητό και τους τραβάω φωτογραφία! Όλοι χαμογελαστοί. Να είναι άραγε αληθινά αυτά τα χαμόγελα;

«Τραβήξτε μία ακόμα, κύριε», λέει παίρνοντας άλλη πόζα. Δείχνουν στις φωτογραφίες μια ωραία παρέα. Πριν προλάβω να δώσω το κινητό στην κάτοχό του, ακούω: «Φ. την κοινοποίησες; Άντε, τι περιμένεις;»

Η Φ. κοινοποιεί τις φωτογραφίες σε δευτερόλεπτα. Γρήγορες κινήσεις, αμήχανα χέρια. Σκοτεινό, χαμηλωμένο βλέμμα που φωτίζεται αχνά από το δυνατό φως της τεράστιας οθόνης. 

Το διάλειμμα με την φωτογραφία τελείωσε. Τώρα πάλι «με τα μούτρα», σιωπηλά και προσηλωμένα, στο αδυσώπητο κυνήγι του like.Άλλωστε και η φωτογραφία σ' αυτό ακριβώς χρησίμευσε: Στο να δείξει «πόσο καλά περνάνε» άνθρωποι που δεν αντάλλαξαν σχεδόν ούτε λέξη όσες ώρες κάθονται μαζί, δίπλα - δίπλα! Τι σημασία έχει όμως; Αν το φωτογραφικό στιγμιότυπο πάρει πολλά «μου αρέσει», όλα θα είναι μια χαρά! Διαφορετικά...

Όλα για το φαίνεσθαι, όλα για το θεαθήναι. Υποκρισία και επιδειξιομανία ταυτόχρονα. Καταντήσαμε φυλακισμένοι και δέσμιοι μιας ιδιότυπης χούντας, μιας απάνθρωπης και αντικοινωνικής εικονικής πραγματικότητας: Της δικτατορίας του...like. 

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Γιατί δεν μας αποκαλύπτεται ο θεός
Από το Γεροντικό
Είπε ο Αββάς Ολύμπιος: Κατέβηκε κάποτε ένας ιερεύς των ειδωλολατρών σε Σκήτη και ήλθε στο κελί μου και κοιμήθηκε. Και βλέποντας τη διαγωγή των μοναχών, μου λέγει: Έτσι ζώντας, τίποτα δεν σας φανερώνει ο Θεός σας; Και του λέγω: Τίποτε. Και μου λέγει: Και όμως εμάς, όταν ιερουργούμε στο θεό μας, τίποτε δεν κρύβει, αλλά μας αποκαλύπτει τα μυστήρια του. Ενώ σείς, τόσους κόπους κάνοντας, αγρυπνίες, ησυχίες και ασκήσεις, λες ότι τίποτε δεν βλέπετε;
Οπωσδήποτε λοιπόν, αν τίποτε δεν βλέπετε, λογισμούς αμαρτωλούς έχετε στις καρδιές σας και αυτοί σας χωρίζουν από το Θεό σας. Έτσι, δεν σας αποκαλύπτονται τα μυστήρια του.
Και πήγα και ανάφερα στους γέροντες τα λόγια του ιερέως. Και θαύμασαν και είπαν, ότι έτσι είναι. Γιατί οι ακάθαρτοι λογισμοί χωρίζουν τον Θεό από τον άνθρωπο.

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Μήπως "χριστιανεύουμε" αντίχριστα;



αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

Δυσκολευόμαστε να συνυπάρχουμε με τους άλλους.

Πνιγόμαστε με τους λογισμούς, «πώς με είδε, πώς με κοίταξε, τί σκέφθηκε, πώς θα του φερθώ, τί να πω, πώς να το πω».

Κατά τα άλλα μπορεί το βράδυ να κάνουμε μετάνοιες και προσευχές, να τρώμε αλάδωτα, να έχουμε πνευματικό και να κοινωνούμε τακτικά.

Όμως ο ναρκισσισμός μας να μην μας αφήνει να ζήσουμε χριστιανικά. Έχουμε εκκλησιαστικοποιήσει τον εγωισμό μας, έχουμε κάνει την «πνευματική ζωή» μία ζωή αποξένωσης από τους άλλους και όχι κοινωνίας με τους άλλους.

Αυτόνομες νομοτελειακές πράξεις ηθικής και "κάθαρσης παθών" έχουν αντικαταστήσει τον Χριστό.

Δεν αναζητούμε τον Χριστό, ούτε τον άλλο.

Η αγαπολογία δίνει και παίρνει στους εκκλησιαστικούς κύκλους· μοιάζει όμως με την κακιά μητριά της πνευματικής ζωής μιας και είναι αποκομμένη από την άσκηση που αναζητά την Χάρη.

Έχουμε καταφέρει το ακατόρθωτο: να αυτοθεωνόμαστε χριστιανικά, να ταπεινωνόμαστε ναρκισσιστικά, να ασκούμαστε αντιχριστιανικά, να αυτοδικαιωνόμαστε εξομολογητικά, να κατακρίνουμε-απορρίπτουμε τους άλλους αγαπητικά, να εκκλησιαζόμαστε ατομικά...να «χριστιανεύουμε» αντίχριστα.



http://imverias.blogspot.gr

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

π.Ανδρέας Κονάνος"ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ"



Όποτε έρχεται στο νου μου 
ο Μ. Αντώνιος, 
τον συνδυάζω 
με τον ήρεμο 
και σοβαρό άνθρωπο.

Ψαγμένος.
Γι’ αυτό 
χωρίς θόρυβο 
και ντόρο.

Ο αναπαυμένος ασκητής, 
χωρίς φιλοδοξίες και άγχη.
Αυτός που ζει το εδώ και τώρα, 
που κάνει την προσευχή του ταπεινά, 
και ξέρει εμπειρικά αυτά που λέει. 
Και γι’ αυτό, λέει λίγα. 
Διότι αρκεί η μορφή του, 
ώστε να σου εξηγήσει 
κι αυτά που δεν λέγονται. 

Αναπνέει βαθιά το Θεό, 
ενώ η καρδιά του χτυπά 
σχεδόν ¨συνειδητά¨, 
ήρεμα κι αργά.

Είναι χαρούμενος.

Και πεθαίνει μεγάλος, 
105 ετών, επειδή τρώει λιτά.
Κι ό, τι τρώει τον πιάνει, 
αφού δεν τρώει με νεύρα, 
αλλά με δοξολογία 
κι ευγνωμοσύνη στο Θεό. 

Μορφή μεγάλη ο άγιος Αντώνιος.
Ο Μέγας.

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016

3 λεπτά κάθε μια ώρα!!

Π.Ανδρέα Κονάνου

Ενα πνευματικό μυστικό. 
Βάζω στο κινητό υπενθύμιση, 
να χτυπάει κάθε μία ώρα.
9, 10, 11 κλπ, 
ως την ώρα που κοιμάμαι το βράδυ.

Όταν χτυπήσει, 
βάζω το χρονοδιακόπτη 
να χτυπήσει σε 3 λεπτά πάλι.

Αυτά τα 3 λεπτά - αν θες εσύ, κάνε τα 2- 
προσπαθώ να ηρεμήσω λίγο.
Δεν κάνω κάποια ειδική προσευχή, 
μα ησυχάζω για λίγο, 
αδειάζω το νου μου από σκέψεις 
και λογισμούς και αγωνίες, 
και έρχομαι σε επαφή 
με την ¨εντός ημών Βασιλεία¨, 
με τον Κήπο της καρδιάς, 
διεισδύω πέρα απ' την ταραχή του νου.
Δεν κάνω τίποτα. 
Δεν σκέφτομαι κάτι.

Σ' αυτό το ¨τίποτα¨, 
σ' αυτό το άδειασμα, 
σ' αυτό το κενό - από σκέψεις, ιδέες, 
μορφές, χρώματα- 
βιώνω την Παρουσία του Κυρίου.
Τη χάρη Του. 
Την αγάπη Του.
Το άγιο Πνεύμα.

Ο χρονοδιακόπτης με ειδοποιεί 
ότι πέρασαν τα 3 λεπτά.
Συνεχίζω κανονικά τη ζωή μου.
Μετά από μία ώρα, πάλι το ίδιο!
Έτσι, όλη μέρα. 
Κάθε μία ώρα, 
2-3 λεπτά γαλήνης 
και προσευχής.

Και μετά από λίγες μέρες, 
αν δεν αρχίσουν τα θαύματα, 
πες μου!!!!
Δύο κατηγορίες ανθρώπων

 
        

Δύο κατηγορίες ανθρώπων !
 
Ρώτησαν τον Γέροντα Παίσιο το εξής:
«Γέροντα, μας λέτε συνέχεια να έχουμε καλό λογισμό, θα σας πούμε όμως, μια περίπτωση, για να δούμε τι μας συμβουλεύετε να απαντούμε. Έρχονται μερικοί άνθρωποι και μας λένε:
Ο τάδε ιερέας παίρνει πολλά λεφτά από τα μυστήρια, ο δείνα καπνίζει
πολλά τσιγάρα και πηγαίνει στα καφενεία, ο άλλος λένε πως είναι
ανήθικος και, γενικά, βγάζουν ένα δριμύ κατηγορητήριο εναντίον των
κληρικών και μάλιστα παρουσιάζουν μαζί κι αποδείξεις των όσων λένε.
Σ' αυτούς τους ανθρώπους τί μπορούμε να λέμε;»
Τότε, ο Γέροντας άρχισε να μας λέει:
«Γνώρισα εκ πείρας ότι σ' αυτή τη ζωή οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε
δύο κατηγορίες. Τρίτη δεν υπάρχει - ή στη μια θα είναι ή στην άλλη. Η
μία, λοιπόν, κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα. Η μύγα έχει
την εξής ιδιότητα: να πηγαίνει πάντα και να κάθεται σε ό,τι βρώμικο
υπάρχει. Για παράδειγμα, αν ένα περιβόλι είναι γεμάτο λουλούδια, που
ευωδιάζουν, και σε μια άκρη του περιβολιού κάποιο ζώο έχει κάνει μια
ακαθαρσία, τότε μια μύγα, πετώντας μέσα σ' αυτό το πανέμορφο περιβόλι,
θα πετάξει πάνω από όλα τα άνθη και σε κανένα δεν θα καθίσει.
Μόνο όταν δει την ακαθαρσία, τότε αμέσως θα κατέβει και θα
καθίσει πάνω σ' αυτήν και θα αρχίσει να την ανασκαλεύει, αναπαυόμενη
στη δυσωδία που προκαλείται από το ανακάτεμα αυτό και δε θα ξεκολλά
από εκεί.
Αν τώρα έπιανες μια μύγα, και αυτή μπορούσε να μιλήσει και τη ρωτούσες
να σου πει μήπως ξέρει αν πουθενά υπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε εκείνη
θα απαντούσε πως δε γνωρίζει καν τί είναι αυτά. Εγώ, θα σου πει, ξέρω
πως υπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ακαθαρσίες ζώων, μαγειρεία,
βρωμιές. Η μία λοιπόν μερίδα των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα.
Είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έχει μάθει πάντα να σκέφτεται και να ψάχνει να βρει ό,τι κακό υπάρχει, αγνοώντας και μη θέλοντας ποτέ να σταθεί στο καλό.
Η άλλη κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μέλισσα. Η ιδιότητα της μέλισσας είναι να βρίσκει και να κάθεται σε ό,τι καλό και γλυκό υπάρχει.
Ας πούμε, για παράδειγμα, πως σε μια αίθουσα, που είναι γεμάτη ακαθαρσίες έχει κάποιος τοποθετήσει σε μια γωνιά ένα λουκούμι.
Αν φέρουμε εκεί μια μέλισσα, εκείνη θα πετάξει και δεν θα καθίσει πουθενά έως ότου βρει το λουκούμι και μόνον εκεί θα σταθεί.
Αν πιάσεις τώρα τη μέλισσα και τη ρωτήσεις που υπάρχουν σκουπίδια,
αυτή θα σου πει ότι δε γνωρίζει, θα σου πει εκεί υπάρχουν γαρδένιες,
εκεί τριανταφυλλιές, εκεί θυμάρι, εκεί μέλι, εκεί ζάχαρη, εκεί
λουκούμια και γενικά θα είναι γνωστής όλων των καλών και θα έχει
παντελή άγνοια όλων των κακών. Αυτή είναι η δεύτερη ομάδα, των
ανθρώπων εκείνων που έχουν καλούς λογισμούς και σκέπτονται και βλέπουν
τα καλά. Όταν σ' ένα δρόμο βρεθούν να περπατούν δύο άνθρωποι, οι
οποίοι ανήκουν στις δύο αυτές κατηγορίες, τότε φτάνοντας στο σημείο
εκείνο όπου ένας τρίτος έκανε την «ανάγκη» του, ο άνθρωπος της πρώτης
κατηγορίας, θα πάρει ένα ξύλο και θ' αρχίσει να σκαλίζει τις
ακαθαρσίες. Όταν, όμως περάσει ο άλλος, της δεύτερης κατηγορίας, που
μοιάζει με τη μέλισσα, προσπαθεί να βρει τρόπο να τις σκεπάσει με χώμα
και με μια πλάκα, για να μην αισθανθούν και οι άλλοι περαστικοί τη
δυσωδία αυτή, που προέρχεται από τις βρωμιές ».
Και κατέληξε ο Γέροντας:
«Εγώ σε όσους έρχονται και μου κατηγορούν τους άλλους - και με
δυσκολεύουν - τους λέω αυτό το παράδειγμα και τους υποδεικνύω να
διαλέξουν σε ποια κατηγορία θέλουν να βρίσκονται και αναλόγως να
ψάξουν να βρουν και τους ανάλογους ανθρώπους της κατηγορίας τους».

Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016


  

Ποιοι θα σωθούν;
Από το Γεροντικό
Ο Ηγούμενος κάποιου Κοινοβίου, πολύ ευλαβής και ενάρετος άνθρωπος, έκανε κάθε μέρα αυτή την προσευχή:
- Σε παρακαλώ Κύριε, μη με χωρίσεις από τα πνευματικά μου παιδιά στην άλλη ζωή, αλλά αξίωσέ μας να απολαύσομε όλοι μαζί την Ουράνια μακαριότητα.
Κάποτε όμως τον πληροφόρησε ο Θεός, με τον ακόλουθο τρόπο, πως ο καθένας ετοιμάζει μόνος, με τα έργα του, τη μελλοντική του αποκατάσταση. Πλησίαζε η εορτή ενός Αγίου, που πανηγύριζε το γειτονικό τους Μοναστήρι. Οι Αδελφοί του Μοναστηριού εκείνου προσκαλέσανε τον Αββά του Κοινοβίου και ολόκληρη την συνοδεία του να πάρουν μέρος στην πανήγυρη. Εκείνος όμως αποφάσισε να μην πάει, αποφεύγοντας έτσι τις τιμές που συνήθως του έκαναν εκεί. Την παραμονή ακριβώς, άκουσε μυστηριώδη φωνή στον ύπνο του να τον διατάζει να πάει οπωσδήποτε στο πανηγύρι, αφού στείλει νωρίτερα τους υποτακτικούς του. Ο Ηγούμενος υπάκουσε στην θεία προσταγή...
Μόλις ξημέρωσε, πρόσταξε τους μαθητές του να ξεκινήσουν παρευθύς για το γειτονικό Κοινόβιο. Στο δρόμο τους συνάντησαν πεσμένο χάμω ένα δυστυχισμένο γέρο να βογκά. Τον ρώτησαν, τι του συνέβαινε.
- Είμαι άρρωστος, τους αποκρίθηκε με κόπο, και δεν έπαψε ν’ αναστενάζει. Πήγαινα στο γιατρό με το ζώο μου, μα σαν έφτασα σε τούτο το μονοπάτι, μ’ έριξε κάτω κι’ έφυγε. Τι έγινε, κι’ εγώ δεν ξέρω. Ούτε άνθρωπος βρέθηκε να με βοηθήσει να σηκωθώ.
Τα τελευταία λόγια τα πρόφερε με πολύ παράπονο.
- Τι να σου κάνουμε γέροντα, του είπαν οι Καλόγεροι. Είμαστε κι εμείς πεζοί και βιαστικοί.
Συνέχισαν έτσι το δρόμο τους για να φτάσουν στην ώρα τους στο πανηγύρι, αφήνοντας στη μέση του δρόμου αβοήθητο το φτωχό γέρο.
Σε λίγο να κι’ ο Ηγούμενος. Είδε τον άνθρωπο σε κακή κατάσταση. Έσκυψε πάνω του με συμπόνια. Άκουσε τα βάσανά του και τον ρώτησε με καταφανή έκπληξη:
- Καλά, δεν πέρασαν από δω πριν από λίγο κάτι νέοι Καλόγεροι. Γιατί δεν τους σταμάτησες να σε βοηθήσουν; θα έπρεπε, χωρίς άλλο, να σε είδαν.
- Με είδαν και με ρώτησαν, Αββά, είπε με λύπη ο Γέρος. Μου είπαν όμως πως ήσαν πεζοί και βιαστικοί και δεν μπορούσαν να μου κάνουν τίποτε.
Ο Ηγούμενος αναστέναξε βαθιά, ντροπιασμένος από την συμπεριφορά των μαθητών του.
- Αν στηριχτείς πάνω μου, θα μπορέσεις να περπατήσεις λίγο;
- Αδύνατο να κινηθώ, Πάτερ.
- Έλα λοιπόν να σε ανεβάσω στους ώμους μου, είπε αποφασιστικά ο γέρο Ηγούμενος, κι ο Θεός θα βοηθήσει να φτάσουμε εκεί που πηγαίνεις.
- Δεν μπορείς να με κουβαλήσεις τόσο δρόμο πάνω στους ώμους σου. Μήπως είσαι κι’ εσύ νέος; Πήγαινε, Αββά, στη δουλειά σου και μη χασομεράς άδικα για μένα. Ευχήσου μόνο να μ’ ελεήσει ο Θεός.
- Δε σ’ αφήνω έτσι, σε τέτοια κατάσταση, διαμαρτυρήθηκε ο άνθρωπος του Θεού. Θα σε πάω στην πόλη.
Με πολύ κόπο ανέβασε τον άρρωστο στους αδύνατους ώμους του ο γέρο Ηγούμενος. Το βάρος στην αρχή του φάνηκε ασήκωτο. Με μεγάλη δυσκολία κατόρθωσε να σέρνει τα πόδια του. Παράδοξο πράγμα! Σιγά-σιγά αλάφραινε, ώσπου σε μια στιγμή του φάνηκε πως του έφυγε από την πλάτη το φορτίο. Σήκωσε το κεφάλι να ιδεί τι συνέβαινε. Αντί του φτωχού γέρου, που είχε πάρει στους ώμους του, στεκόταν μπροστά του ένας πανέμορφος Άγγελος.
- Μ’ έστειλε ο Κύριος να σε πληροφορήσω, του είπε με τη γλυκιά φωνή του που έμοιαζε με υπερκόσμια μουσική, πως τότε μόνο θ’ αξιωθούν οι μαθητές σου να βρεθούν μαζί σου στη Βασιλεία Του, όταν ακολουθήσουν τα ίχνη σου. Διαφορετικά, άδικα κοπιάζεις και προσεύχεσαι γι’ αυτούς. Ο Θεός δίνει στον καθένα την αμοιβή των έργων του.
Ο Άγγελος με μιας χάθηκε στα ουράνια. Ο γέρο Ηγούμενος, συλλογισμένος, γύρισε πίσω στο Μοναστήρι του για ν’ αρχίσει καινούργιο αγώνα. Χρειαζόταν ακόμη κοπιαστική δουλειά για να μορφώσει χαρακτήρες.

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Το φίδι και η πυγολαμπίδα

 

Το φίδι και η πυγολαμπίδα
 
Ο θρύλος λέει ότι κάποτε το φίδι πήρε κατά πόδας την πυγολαμπίδα. Εκείνη φοβισμένη άρχισε να τρέχει χωρίς σταματημό, αλλά και το φίδι συνέχιζε την προσπάθειά του∙ μια μέρα, δυο μέρες και το κυνηγητό συνεχιζόταν.
 Την τρίτη μέρα η πυγολαμπίδα, εξουθενωμένη πια, σταμάτησε να πετά και στράφηκε στο φίδι λέγοντάς του:
-Μπορώ να σου απευθύνω τρία ερωτήματα;
Το φίδι απάντησε:
-Αν και δεν συνηθίζω να δίνω απαντήσεις σε τέτοιου είδους ερωτήματα, επειδή, όμως, πρόκειται να σε καταβροχθίσω, μπορείς να με ρωτήσεις.
-Ανήκω στην τροφική σου αλυσίδα;
-Όχι,  απάντησε το φίδι.
-Σε έχω ενοχλήσει σε κάτι;
-Όχι, απάντησε ξανά το φίδι.
-Τότε, γιατί θέλεις να με σκοτώσεις;
-Γιατί δεν αντέχω να σε βλέπω να λάμπεις…

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 2016


"Τι κάνετε εδώ στο μοναστήρι;Ρώτησαν κάποτε ενα μοναχό.
Και αυτος αποκρίθηκε: πέφτουμε και σηκωνόμαστε,και πάλι πέφτουμε και πάλι σηκωνόμαστε και ξαναπέφτουμε και ξανασηκωνόμαστε"

Απο το βιβλίο "ο δρόμος των ασκητών"
Εκδόσεις Ακρίτας

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016


Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

 π. Γεώργιος Δορμπαράκης 



᾽Ο ἁγιασμός εἴτε μεγάλος εἴτε μικρός δέν τίθεται στήν ἴδια θέση μέ τή Θεία Κοινωνία. Εἶναι μεγάλος λάθος αὐτό πού λένε ὁρισμένοι χριστιανοί ὅτι μποροῦν νά ἀντικαταστήσουν τή Θεία Κοινωνία μέ τόν ἁγιασμό (μόνο σ᾽ αὐτούς πού δέν τούς ἐπιτρέπεται ἡ Θεία Κοινωνία γιά διαφόρους πνευματικούς λόγους ὑπάρχει ὡς συγκατάβαση ἀπό τόν πνευματικό ἡ λήψη τοῦ ἁγιασμοῦ). Στή Θεία Κοινωνία πού εἶναι τό κατεξοχήν μυστήριο στό ὁποῖο φανερώνεται ἡ ᾽Εκκλησία, ἔχουμε τόν ἴδιο τόν Κύριο ὑπό τά εἴδη τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου, γι᾽ αὐτό καί ἡ χάρη πού παρέχει εἶναι δραστική, δηλαδή ἐπιδρᾶ στόν κοινωνοῦντα εἴτε εἶναι σωστά προετοιμασμένος εἴτε ὄχι. ᾽Επιδρᾶ θετικά σ᾽ αὐτόν πού εἶναι σωστά προετοιμασμένος, δηλαδή τόν κάνει καλύτερο καί τόν ἁγιάζει, ἐνῶ ἐπιδρᾶ ἀρνητικά σ᾽ αὐτόν πού προσέρχεται μέ ἀμετανοησία καί χωρίς ἐπίγνωση, δηλαδή τόν κάνει χειρότερο καί πιό σκοτεινιασμένο στόν νοῦ.

Στό ῞Αγιον ῎Ορος μάλιστα ἔχουμε μάθει ὅτι ἐνῶ φαίνεται ὅτι πρέπει νά προηγηθεῖ ὁ ἁγιασμός, προηγεῖται τό ἀντίδωρο καί ἀκολουθεῖ ὁ ἁγιασμός, γιατί αὐτό διευκολύνει τήν ἴδια τήν πράξη. ῾Ο ἁγιασμός μπορεῖ νά κρατηθεῖ στό σπίτι ὅλον τόν χρόνο ὡς μέσο ἁγιασμοῦ τῶν πιστῶν. ῾Η ἀντίληψη ὅτι δέν κρατεῖται μᾶλλον προῆλθε ἀπό αὐτό πού συμβαίνει μέ τή Θεία Κοινωνία, ἡ ὁποία πρέπει νά
 
Καταλυθεῖ τήν ἴδια ἡμέρα. Γιά νά καταλάβει κανείς τό ἐσφαλμένο τῆς ἀντίληψης αὐτῆς δέν ἔχει παρά νά σκεφτεῖ ὅτι στούς πρώτους χριστιανικούς αἰῶνες οἱ χριστιανοί πού συνήθιζαν νά κοινωνοῦν κάθε ἡμέρα καί γιά διαφόρους λόγους δέν μποροῦσαν νά ἔρχονται στή Θεία Λειτουργία εἶχαν τήν ἄδεια ἀπό τήν ᾽Εκκλησία νά ἔχουν τή Θεία Κοινωνία στό σπίτι τους γιά τήν καθημερινή μετάληψή τους. Εἶναι αὐτονόητο ὅμως ὅτι ὁ χριστιανός πού κρατεῖ τόν ἁγιασμό στό σπίτι θά πρέπει νά προσέχει ὥστε ἡ ζωή του νά εἶναι πράγματι χριστιανική. Σπίτι πού ἀκούγονται βλασφημίες καί ὕβρεις, πού δέν γίνεται προσευχή, πού δέν ὑπάρχει ἐπίγνωση ὅτι ὡς χριστιανοί εἴμαστε μέλη Χριστοῦ, πού μ᾽ ἕναν λόγο τό σπίτι δέν εἶναι ῾λειτουργημένο καί λιβανισμένο᾽, εἶναι ἀνάξιο νά ἔχει ὄχι ἁγιασμό ἀλλά οὔτε κἄν εἰκόνα. ῎Αν ὅμως δέν συμβαίνει τό παραπάνω, τότε καί κρατᾶμε τόν ἁγιασμό καί τόν χρησιμοποιοῦμε πρός μετάληψη, μετά ἀπό προσευχή βεβαίως καί μετάνοια, ἰδίως σέ δύσκολες καί κρίσιμες στιγμές τῆς ζωῆς μας.

῾Υπενθυμίζουμε τέλος ὅτι ὁ σωστός ἑορτασμός τῶν Θεοφανείων βρίσκεται στήν ἀπό νωρίς συμμετοχή μας στίς ἀκολουθίες καί κυρίως στήν ἑτοιμασία μας νά κοινωνήσουμε τῶν ἀχράντων μυστηρίων. ῞Ολες οἱ ἑορτές ἄλλωστε τῆς ᾽Εκκλησίας μας γι᾽ αὐτό ὑπάρχουν καί γίνονται: νά μᾶς βοηθήσουν νά παίρνουμε μέσα μας τόν Χριστό καί νά ἔτσι νά ζοῦμε τή δική Του ζωή ὡς δική μας.  
 

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

Το έθιμο της βασιλόπιτας




Στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, όταν το Βυζάντιο κήρυξε τον πόλεμο στην Περσία, ο Ιουλιανός πέρασε με τον στρατό του από την Καισαρεία. Τότε διέταξε να φορολογήσουν όλη την επαρχία και τα χρήματα αυτά θα τα έπαιρνε επιστρέφοντας για την Κωνσταντινουπολη. Ετσι, οι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να δώσουν ό,τι είχε ο καθένας χρυσαφικά νομίσματα κ.λπ. Όμως ο Ιουλιανός σκοτώθηκε άδοξα σε μια μάχη στον πόλεμο με τους Πέρσες, έτσι δεν ξαναπέρασε ποτέ από την Καισάρεια. Τότε ο Αγιος Βασίλης έδωσε εντολή και από τα μαζεμένα χρυσαφικά τα μισά να δοθούν στους φτωχούς, ένα μικρό μέρος κράτησε για τις ανάγκες των ιδρυμάτων της Βασιλειάδος , και τα υπόλοιπα τα μοίρασε στους κατοίκους με ένα πρωτότυπο τρόπο: έδωσε εντολή να ζυμώσουν ψωμιά και σε κάθε ψωμί, έβαλε από ένα νόμισμα ή χρυσαφικό μέσα, κατόπιν τα μοίρασε στα σπίτια, έτσι τρώγοντας οι κάτοικοι τα ψωμιά όλο και κάτι έβρισκαν μέσα. Έτσι, γεννήθηκε το έθιμο της πίτας που ονομάσθηκε βασιλόπιτα.