Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς για την Κυριακή της Ορθοδοξίας
Τέκνα μου ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Ὄντως «ἡμέρα χαρμόσυνος καί εὐφροσύνης ἀνάπλεως» ἀνέτειλε σήμερα, Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ χαρά ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων συνίσταται στό γεγονόςὅτι σήμερα ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ἀπέφυγε τόν κίνδυνο τοῦ ἐξανατολισμοῦ, δηλ. τῶν αἱρέσεων ἀπό τήν Ἀνατολή, ἀπό ἰουδαϊκές καί ἰσλαμικές ἐπιρροές. Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας εἶχε τίς ρίζες της στόν Ἰσλαμισμό καί τόν Ἰουδαϊσμό, οἱ ὁποῖες εἶναι ἀνεικονικές θρησκεῖες, δέν ἔχουν εἰκόνες. Οἱ εἰκονομάχοι προσπάθησαν νά περάσουν τό μένος τους ἐναντίον τῶν ἁγίων εἰκόνων μέσα στήν πίστη μας, τήν ἁγία Ὀρθοδοξία.
Ὅμως, οἱ ἅγιοι Πατέρες μας, ἀγωνιζόμενοι ἐναντίον τῶν χριστιανοκατηγόρων εἰκονομάχων, τό ἀπέτρεψαν αὐτό καί ἔτσι ἀποφεύχθηκε ὁ ἐξανατολισμόςτῆς Ὀρθοδοξίας, δηλ. τό νά μᾶς παρασύρει ἡ Ἀνατολή, οἱ Μουσουλμάνοι καί οἱ Ἑβραῖοι.

Ἡ χαρά ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων δικαιολογεῖται, ἐπίσης, καί ἀπό τό γεγονόςὅτι σήμερα ἐπιβεβαιώνεται τό γεγονός ὅτι τό ψεῦδος δέν ἐπεκράτησε καί δέν πρόκειται νά κυριαρχήσει ὁριστικά ἐπί τῆς ἀληθείας τῶν δογμάτων τῆς πίστεως, ἔστω καί ἄν ταλαιπώρησε καί ταλαιπωρεῖ ἀκόμη τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπί μακρό χρονικό διάστημα, ὅπως συνέβη παλαιά, τόν 8ο καί 9ο αἰώ., μέ τήν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας, καί ὅπως συμβαίνει καί σήμερα, τόν 20ο καί 21ο αἰώ., μέ τήν παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαχριστιανικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ἡ φαιδρότης τῶν ἀληθεστάτων δογμάτων τῆς πίστεως πάντοτε φανερώνεται, μέ συνέπεια ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νά ἀστράπτει καί νά λάμπει μέσα στό φῶς τῆς Ἀληθείας.

Ὁ σκοπός τῆς καθιερώσεως τῆς ἑορτῆς τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τούς τότε ὁμολογητές ἐπισκόπους καί μοναχούς, ὅπως μᾶς λέει τό Συναξάρι τῆς ἑορτῆς[1], ἦταν τό νά ἀνακηρυχθοῦν ὀνομαστικά καί νά ἐπαινεθοῦν οἱ εὐσεβεῖς καί ὀρθόδοξοι, ἐνῶ ἀντιθέτως οἱ ἀσεβεῖς καί κακόδοξοι νά κατακριθοῦν καί νά ἀναθεματιστοῦν ὀνομαστικά, ὄχι βεβαίως ἀπό κακία, ἐμπάθεια καί μίσος ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, ἀλλά ἀπό παιδαγωγική καί ποιμαντική φροντίδα καί ἀγάπη, ὥστε οἱ μέν αἱρετικοί, ἐλεγχόμενοι, νά μετανοήσουν καί νά ἀποκηρύξουν τήν πλάνη τους, νά προφυλαχθοῦν δέ κυρίως οἱ ὑπόλοιποι πιστοί ἀπό τό νά ἀκολουθήσουν τήν πλάνη. Οἱ ἅγιοι Πατέρες μας εἶχαν πραγματική καί εἰλικρινή ἀγάπη, καί ὄχι τήν ψευδοειρήνη καί τήν ψευδοαγάπη τῶν οἰκουμενιστῶν, πούἐνοχλοῦνται ἀπό τά ἀναθέματα καί παρουσιάζονται ἔτσι δῆθεν «καλύτεροι» ἀπό τους Ἁγίους Ἀποστόλους καί τούς Ἁγίους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ἀπό ἀγάπη ἐλέγχουν καί παιδαγωγοῦν
[2].

Αὐτήν τήν ἀνακήρυξη καί τόν ἔπαινο τῶν εὐσεβῶν καί Ὀρθοδόξων ἀπό τή μιά, καί τήν κατάκριση μαζί μέ τόν ἀναθεματισμό τῶν ἀσεβῶν, τῶν κακοδόξων καί τῶν αἱρετικῶν ἀπό τήν ἄλλη, τόν βλέπουμε πολύ παραστατικά στό ἐξαίσιο κείμενο ὁμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, πού λέγεται «Συνοδικόν τῆς Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Ζ΄ Συνόδου ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας», ἀποσπάσματα τοῦ ὁποίου διαβάζονται κατά τή διάρκεια τῆς λιτανεύσεως τῶν ἁγίων καί ἱερῶν εἰκόνων, σήμερα, Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τί εἶναι, ὅμως, τό Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας;

Λέγοντας Συνοδικό
[3] ἐννοοῦμε τήν ἀπόφαση μιᾶς Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί κυρίως Οἰκουμενικῆς Συνόδου, στήν ὁποία περιλαμβάνονται, ἐκτός ἀπό τούς κανόνες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, καί οἱ θεολογικές ἀλήθειες, πού καθορίζουν τά ὅρια τῆς πίστεως, τά δόγματα δηλ. τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καί καταδικάζουν τίς αἱρέσεις, τόσο ὡς πρός τή στρεβλή διδασκαλία τους, ὅσο καί ὡς πρός τά ὀνόματα τῶν αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι συνταράσσουν τήν Ἐκκλησία μέ τήν παρανόηση καί διαστρέβλωση τοῦ περιεχομένου τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως, ἀλλά καί γενικότερα τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας.

Τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας περιέχεται στό λειτουργικό βιβλίο τῆς Ἐκκλησίας μας, πού ὀνομάζεται Τριώδιο
[4]. Στό κυριότερο μέρος του περιλαμβάνει τίς ἀποφάσεις τῆς ἐνδημούσης ἐν Κων/λει Συνόδου τοῦ 843, ἡ ὁποία ἀναστήλωσε τίς ἱερές εἰκόνες καί στηρίχθηκε στήν Ζ΄ ἐν Νικαία Οἰκουμενική Σύνοδο τοῦ 787. Περιέχει, ἐπίσης, καί ἀποφάσεις τῶν τοπικῶν Συνόδων, μετά τήν Σύνοδο τοῦ 843, κατά πασῶν ἐν γένει τῶν αἱρέσεων, ἀλλά ἰδιαίτερα κατά τῆςεἰκονομαχίας[5].

Πιθανός συντάκτης τῆς ἀρχικῆς μορφῆς του εἶναι ὁ Πατριάρχης Μεθόδιος. Πρώτη φορά ἀναγνώσθηκε κατά τήν παννυχίδα καί τήν ὁριστική ἀναστήλωση, τιμητική προσκύνηση καί λιτάνευση τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἀπό τήν αὐτοκράτειρα Θεοδώρα, γεγονός πού συνέπεσε τότε μέ τήν Α΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν (11-3-843), ἡ ὁποία γι’αὐτό ὀνομάσθηκε Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας
[6].

Οἱ μετέπειτα συμπληρώσεις καί προσθήκες στό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας ἔχουν γίνει σέ διάφορα στάδια τῆς ἱστορίας, σύμφωνα μέ τήν πορεία τοῦ ἀγώνα τῆς Ἐκκλησίας κατά τῶν αἱρέσεων, οἱ ὁποῖες παρουσιάστηκαν μετά τήν εἰκονομαχία μέχρι καί τό κίνημα τοῦ Ἡσυχασμοῦ στά τέλη τοῦ 14ου αἰώ.

Στό Προοίμιο τοῦ Συνοδικοῦ γίνεται λόγος γιά χειμώνα, ὁ ὁποῖος ἐνέσκηψε στήν Ἐκκλησία, μέ τόν ὁποῖο ἐννοεῖται σαφῶς ἡ αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας, ἡ ὁποία ἀναφέρεται καί ὡς «κάκωσις». Ἐπιπλέον, ἀναφέρονται τά ὀνόματα μεγάλων Πατριαρχῶν, οἱ ὁποῖοι στάθηκαν πρόμαχοι τῆς ἀληθείας καί στή συνέχεια διακηρύττεται ἀπό τήν Ἐκκλησία μας ἡ ἁγιότητά τους : «Γερμανοῦ, Ταρασίου, Νικηφόρου, Μεθοδίου…, Ἰγνατίου, Φωτίου, Στεφάνου, Ἀντωνίου καί Νικολάου». Παράλληλα, ἀναφέρονται καί ὀνόματα ἄλλων ἀρχιερέων, ἱερομονάχων καί μοναχῶν, ὅπως τῶν ὁσίων Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου καί Συμεών τοῦ Στυλίτου, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίσθηκαν ὅλοι μαζί καί ἀναδείχθηκαν ὁμολογητές τῆς Πίστεως, συντελώντας στό νά συγληθεῖ ἡ Ζ΄ Ἁγία καί Οἰκουμενική Σύνοδος ἀπό τήν αὐτοκράτειρα Εἰρήνη, ἡ ὁποία μνημονεύεται στό τέλος τοῦ Συνοδικοῦ μαζί μέ ὅλους τούς ὀρθοδόξους Βασιλεῖς, οἱ ὁποῖοι ὑπερμάχησαν για τήν τιμή τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ὅπου παρέχεται μάλιστα ἡ πληροφορία ὅτιἔλαβε καί τό μοναχικό σχῆμα.

Ἰδιαιτέρως μνημονεύονται στό Συνοδικό οἱ βασιλεῖς ἐκεῖνοι, ὅπως καί οἱ Ἐπίσκοποι, πού συνετέλεσαν στήν ἀποκάλυψη τῆς ἀληθείας τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι μόνο κατά τήν περίοδο τῆς εἰκονομαχίας, ἀλλά καί κατά τήν περίοδο τῶν λεγομένων Ἡσυχαστικῶν ἐρίδων, μεταξύ τῶν ὁποίων πρωτεύουσα θέση κατέχει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀρχιεπίσκοπος Θεσ/κης, ὁ θεατής τοῦ ἀκτίστου Φωτός καί κήρυξ τῆς ἀκτίστου Θείας Χάριτος.

Στό Συνοδικό περιέχονται καί ὀνόματα διαφόρων αἱρεσιαρχῶν, πού εἶχαν προηγηθεῖ τῆς εἰκονομαχίας, καί ὅλων τῶν ἄλλων μεταγενεστέρων αἱρέσεων : «Ἀρείω τῶ πρώτω θεομάχω καί ἀρχηγῶ τῶν αἱρέσεων…, Νεστορίω τῶ θεηλάτω…, Διοσκόρω Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας καί Σεβήρω τῶ δυσσεβεῖ…, ὅλοις τοῖς Εὐτυχιανισταῖς καί Μονοθελίταις καί Ἰακωβίταις καί Ἀρτζιβουρίταις καί ἁπλῶς πάσιν αἱρετικοῖς, Ἀνάθεμα».

Αὐτή ἡ ἀναφορά ὅλων τῶν ἀνωτέρω ὀνομάτων, ὅπως καί τῶν αἱρέσων, πού φαινομενικά δέν ἔχουν ἄμεση σχέση μέ τήν εἰκονομαχία, δέν γίνεται τυχαῖα. Ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἀντιμετωπίζεται συνολικά καί ὄχι ἀποσπασματικά. Κάθε νέα αἵρεση ἀποτελεῖ στήν πραγματικότητα μία διαφορετική ἔκφραση καί ἔκφανση τῆς μιᾶς καί μοναδικῆς αἱρέσεως καί λανθασμένης διδασκαλίας, δηλ. τῆς μή ὀρθῆς κατανοήσεως τοῦ γεγονότος τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μᾶς πείθει ὅτι ὅλες οἱ αἱρέσεις ἔχουν ὡς ἀρχή τους τήν αἵρεση τῆς ἀρνήσεως τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ καί ἀποτελοῦν συνέπειά της. Γι’αυτό τό Συνοδικό ὁριοθετεῖ μέ σαφήνεια τήν Ἀλήθεια ἀπό τό ψεῦδος, τήν Πίστη ἀπό τήν ἀπιστία καί τήν Θεολογία ἀπό τήν ἀνθρώπινη φιλοσοφία.

Ὡς πρός τήν θεολογία τῶν ἱερῶν εἰκόνων, τό Συνοδικό διακηρύσσει ὅτι ἡ τιμή τους ἀποτελεῖ συνέχεια καί συνέπεια τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τιμή στό ἴδιο τό γεγονός τῆς ἐνσαρκώσεως. Ἀντίθετα, ἡ ἄρνηση τιμῆς στίς ἱερές εἰκόνες συνεπάγεται στήν πραγματικότητα ἄρνηση τῆς σωτηρίας.

Τό Συνοδικό, ὅμως, ἐνῶ ἀφορμᾶται ἀπό τήν ὑπεράσπιση τῶν ἱερῶν εἰκόνων, προχωρᾶ καί στήν ἐπαναδιατύπωση τῆς θεολογίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας περί τοῦ μυστηρίου τῆς Ἁγίας Τριάδος, περί τῆς ἑνώσεως τῶν δύο φύσεων στόν Χριστό, περί τῆς Θείας Εὐχαριστίας, περί τῶν ἱερῶν Μυστηρίων, περί τῆς Θείας Λατρείας γενικότερα καί περί τῆς Ἀναστάσεως, τά ὁποία προσπάθησαν νά στρεβλώσουν οἱ διάφοροι αἱρετικοί, οἱ ὁποῖοι καί κατονομάζονται.

Τέλος, διατυπώνει μέ σαφήνεια στά «κατά Βαρλαάμ καί Ἀκινδύνου κεφάλαια» τήν θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας περί τῶν ἀκτίστων Θείων ἐνεργειῶν, στίς ὁποῖες μετέχει ὁ ἄνθρωπος καί τίς ὁποῖες διακρίνει ἀπό τήν ἄκτιστη Θεία οὐσία, τήν ὁποία ὀνομάζει καί θεωρεῖ «ἄληπτον καί ἀμέθεκτον», ἐνῶ κάνει λόγο καί γιά τό Θεῖο Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως, ὀνομάζοντάς το «ἄκτιστον καί φυσικήν χάριν καί ἔλλαμψιν καί ἐνέργειαν, ἐξ αὐτῆς τῆς θείας οὐσίας ἀχωρίστως ἀεί προϊοῦσαν».

Τά μηνύματα τοῦ Συνοδικοῦ ἐκφέρονται μέ ἀναφωνήσεις τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ, ὅπως εἶναι οἱμακαρισμοί τῶν εὐσεβῶν Βασιλέων, Πατριαρχῶν, κληρικῶν καί λαϊκῶν ὀνομαστικά, μέ τήν ἀναφώνηση«αἰωνία ἡ μνήμη», ἀλλά καί ὁ ἀναθεματισμός τῶνἀπ'αἰῶνος αἱρετικῶν, μέ τήν ἀναφώνηση «ἀνάθεμα».

Τί εἶναι, ὅμως, τό ἀνάθεμα;

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἀναφέρει ὅτι ἀνάθεμα λέγεται ἐκεῖνο, πού χωρίζεται ἀπό τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία τῶν Χριστιανῶν, καί ἀφιερώνεται στόν διάβολο. Κανένας δέν τολμᾶ νά συναναστραφεῖ καί νά συγκοινωνήσει μέ ἐκεῖνον τόν ἄνθρωπο, πού ἔχει χωρισθεῖ ἀπό τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία καί ἔχει γίνει ἀνάθεμα στόν διάβολο, ἀλλά ὅλοι οἱ πιστοί χωρίζονται ἀπ’αὐτόν
[7]. Τό ἀνάθεμα παντελῶς χωρίζει καί ἀποκόπτει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Χριστό.

Ὁ ἅγιος Ταράσιος, Πατριάρχης Κων/λεως, στόν ἀπολογητικό τῆς Ζ΄ ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναφέρει : «Δεινόν εἶναι τό ἀνάθεμα, ἐπειδή μακράν τοῦ Θεοῦ ποιεῖ τόν ἄνθρωπον καί ἀπό τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἐκδιώκει καί πέμπει αὐτόν εἰς τό σκότος τό ἐξώτερον»
[8].

Ὁ Ἀπ. Παῦλος λέει : «εἰ τίς οὐ φιλεῖ τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, εἴτω ἀνάθεμα»
[9]. Ὅλοι ὅσοι πολιτεύονται ἔξω ἀπό τήν ἀποστολική διδασκαλία καί παράδοση τοῦ θείου Παύλου, ἡ ὁποία βεβαίως εἶναι ἡ διδασκαλία καί ἡ παράδοση τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ, δέν ἀγαποῦν ἐν ἀληθεία τόν Κύριο. Ὅσοι δέν ἀγαποῦν ἐν ἀληθεία τόν Κύριο, αὐτοί εἶναι ἀνάθεμα, δηλ. χωρισμένοι ἀπό τόν Κύριο[10].

Ὁ ὅρος ἀνάθεμα ἀναφέρεται ἀπό τόν Ἀπ. Παῦλο καί στήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή ἐναντίον ἐκείνων, πού εὐαγγελίζονται ἔξω ἀπό τά παραδεδομένα : «ἀλλά καί ἄν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζεται ὑμῖν παρ’ὅ εὐαγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω»
[11].

Τά ἀναθέματα στήν Ἐκκλησία δέν ἀποτελοῦν ἐκφράσεις ὀργῆς ἤ κατάρας ἤ ὕβρεως, ἀλλά πανηγυρικές διακηρύξεις ὅτι οἱ ἀναθεματισμένοι δέν ἀνήκουν στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί ὁ λαός τοῦ Θεοῦ καλεῖται νά ἐπιτείνει τήν προσοχή του σ' αὐτό καί νά μήν συμφύρεται μέ τούς ἀναθεματιζομένους, γιά νά μήν ἀπολέσει τήν ὑγιαίνουσα διδασκαλία, χωρίς τήν ὁποία δέν ὑφίσταται σωτηρία. Ἑπομένως, τά ἀναθέματα ἀποτελοῦν, εἰδικότερα στήν σημερινή ἐποχή τῆς ὁμογενοποιήσεως καί τοῦ συγκρητισμοῦ, ἔξοχο ἀμυντικό μηχανισμό καί παιδαγωγικό τρόπο γιά τήν διασφάλιση τῆς Ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίαςκαί ἀληθείας…»
[12]. Τά ἀναθέματα ἀποτελοῦν ποιμαντικό μέτρο ἀγάπης καί διασφάλιση τῆς Ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας καί ἀληθείας. Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅταν στίς Συνόδους ἀναθεμάτιζαν τούς αἱρετικούς, δέν τό ἔκαμαν ἀπό μίσος πρός αὐτούς, ἀλλά μέ πόνο ψυχῆς ἀπέκοπταν αὐτούς, «ὡς ἀνιάτως νοσήσαντας», ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀκριβῶς ὁ χειροῦργος ἀποκόπτει τό σεσηπόςκαί νεκρό μέλος τοῦ σώματος, γιά νά μήν μεταδοθεῖ ἡ σῆψη καί στό ὑπόλοιπο σῶμα. Ἑπομένως, ἀνάθεμα ἔχουμε κυρίως ὅταν ὑπάρχει αἵρεση. Ὁ ἀναθεματισμός εἶναι ὁ ἀποχωρισμός, ἡ ἀποκοπή μέ δυσμενεῖς ἐκφράσεις ἀπό τό κοινό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί, ἡ αἵρεση εἶναι ἡ διάσπαση αὐτῆς τῆς Θεανθρωπίνης κοινωνίας μέσα στό κοινό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί γι’αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο καταδικάζεται καί ἀναθεματίζεται ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους.

Πολλές φορές, ὅταν λέγονται αὐτά τά πράγματα, ἀλλά καί ὅταν διαβάζονται – ἄν διαβάζονται – τά ἀναθέματα τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, οἱ πιό αὐθόρμητοι σοκάρονται καί λένε : «Ε, τώρα, ποῦ ζοῦμε; Στόν Μεσαίωνα; Μιλᾶμε γιά ἀναθεματισμούς καί ἀφορισμούς; Αὐτά δέν εἶναι πράγματα, πού ἁρμόζουν στήν Ἐκκλησία». Δυστυχῶς, αὐτή ἡ νοοτροπία ἔχει ἐπηρεάσει πολλούς. Νομίζουν δηλ. ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι συνεχῶς καί μόνο ἀγάπη. Αὐτοί, ὅμως, οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἄγευστοι. Δέν ἔχουν καταλάβει τί εἶναι Ὀρθοδοξία καί δέν ἔχουν κατανοήσει ὅτι αὐτό τό Σῶμα εἶναι ἀγαπητικό. Ἄν δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία «ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν»
[13], τότε ἡ ἔλλειψη ἀγάπης σημαίνει τήν ἀποστασιοποίηση. Γιατί, ὅταν κάποιος ἀγαπᾶ πολύ κάτι, ἔρχεται σέ ἀγαπητική σχέση μ’αὐτό. Ὅταν, ὅμως, ἀποστασιοποιεῖται, ὄχι μόνο περιστασιακῶς, ἀλλά καί θεσμικῶς, τότε ἡ Ἐκκλησία τοῦ βεβαιώνει, μ’ἕνα θεσμικό τρόπο, αὐτό, πού ἔχει πάθει. Ἡ Ἐκκλησία, λοιπόν, ὅταν λέει σέ κάποιον «ἀνάθεμα», οὐσιαστικά τοῦ πιστοποιεῖ, τοῦ δίνει τήν ληξιαρχική πράξη, τήν πιστοποίηση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, πού ἔχει ὑποστεῖ. Αὐτό, ὅμως, σήμερα δέν γίνεται κατανοητό, ἐπειδή δέν βιώνεται καί ἐπειδή δέν ὑπάρχει ἡ προϋπόθεση τῆς καθαρότητος, τήν ὁποία οἱ πολλοί ὑστεροῦνται. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μιά ζωντανή πραγματικότητα. Ὅταν ὁ πιστός ἔχει καθαρότητα, τότε ἔχει σχέση μέ τήν Ἐκκλησία, νιώθει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐκφράζει. Ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἐλλείψεως βιωματικῆς ἐμπειρίας φθάνουμε σήμερα στό σημεῖο νά λέγεται ὅτι «τά ἀναθέματα καί οἱ ἀφορισμοί δέν ἰσχύουν σήμερα. Θά τ’ἀλλάξουμε. Ζοῦμε σέ ἄλλη ἐποχή». Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, παραμένει πάντα ὁ ἴδιος. Ὁ Χριστός μία φορά ἐκπλήρωσε τό μέγα τῆς εὐσεβείας μυστήριο γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐποχῶν. «Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αιώνας»[14]. Γίνεται, λοιπόν, ἀντιληπτό ὅτι, ὅταν παραβιάζεται ἡ ἀγαπητική σχέση, τότε ὑπάρχει ὁ ἀφορισμός, μέ τόν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία ἐπικυρώνει τήν προϋπάρχουσα κατάσταση.

Ὀλ’ αὐτά, τά ὁποία σήμερα ἠχοῦν φονταμενταλιστικά, γιά τούς πιστούς μέσα στήν Ἐκκλησία εἶναι σημεῖα, τά ὁποῖα συμπυκνώνουν τήν ἀγάπη, ὁριοθετοῦν καί σημειώνουν ὅτι ἡ ἀγαπητική σχέση μέσα στά πλαίσια τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι κάτι τό δευτερεῦον ἤ τό τριτεῦον, ἀλλά εἶναι τό οὐσιῶδες συστατικό της. Αὐτά τά πράγματα τά ἐξέφρασε ἡ Ἐκκλησία μέ τόν ἴδιο δυναμισμό, ὅταν θέλησε νά ἐκφράσσει τήν ἀκοινωνησία, μέ τήν ὁποία δίνει τήν ληξιαρχική πράξη ὅτι κάποιος ἔχει πεθάνει ἀπό πλευρᾶς ἀγαπητικῆς. Αὐτό τό Σῶμα, μέσα στό ὁποῖο ἀνήκουμε εἶναι μυστηριακό μέν, ἀγαπητικό δέ. Ἄν δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ ἀγαπητική σχέση καί αὐτός ὁ ἀγαπητικός πόθος, πού νά ἐκφράζεται καί στήν πράξη, τότε διαψεύδεται.

Τό Συνοδικό της Ὀρθοδοξίας, ὅταν γράφτηκε γιά πρώτη φορά τό 843 ἀπό τούς ἁγίους πατέρες τῆς Ζ΄ ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου, μετά τό τέλος τῆς δευτέρας φάσεως τῆς εἰκονομαχίας, περιελάμβανε ἀναθέματα γιά ὅλους τούς αἱρετικούς, ἀπό τόν Ἄρειο μέχρι καί τούς εἰκονομάχους. Ἀπό τόν 9ο αἰώ. κι ἔπειτα, ἐπειδή ἔκαναν τήν ἐμφάνισή τους κι ἄλλες αἱρέσεις, ἰδίως ἡ αἱρετική παρασυναγωγή τοῦ Παπισμοῦ, ἡ Ἐκκλησία ἀπεφάσισε τόν 14ο αἰώ. νά ἐμπλουτίσει τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας μέ νέα ἀναθέματα, ὁπότε προστέθηκαν τά «Κεφάλαια κατά Βαρλαάμ καί ‘Ακινδύνου», μέ τά ὁποία ἀναθεματίζεται, στά πρόσωπα τοῦ Βαρλαάμ Καλαβροῦ καί τοῦ Γρηγορίου Ακινδύνου, ἡ αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ. Ἀπό τήν παραπάνω τακτική διαπιστώνουμε ὅτι τό Συνοδικό τῆς Όρθοδοξίας εἷναι ἀναπροσαρμοζόμενο καί ὅτι ἡ προσθήκη καινούργιων ἀναθεμάτων ἦταν καί εἶναι συνήθης τακτική τῆς Ἐκκλησίας. Ἑπομένως, εἶναι ἀνεπίτρεπτο νά κατηγοροῦν κάποιοι τούς ἁγίους Πατέρες ὅτι δῆθεν εἶναι πάνω ἀπό τήν Ἐκκλησία καί δέν κάνουν ὑπακοή, διότι προσέθεσαν νέα ἀναθέματα.

Ἄλλωστε, τό ἴδιο τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας ἀναφέρει σέ ἕνα σημεῖο του˙«ὅλοις τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα»
[15], ἀνάθεμα σέ ὅλους τούς αἱρετικούς, καί στούς παλαιούς καί τούς νέους, τούς συγχρόνους, σ΄αὐτούς πού ὑπῆρξαν, ὑπάρχουν καί θά ὑπάρξουν μέχρι συντελείας αἰώνων. Ἡ ἀνωτέρω τακτική δέν ἀποτελεῖ οὔτε πρωτοτυπία, οὔτε καινοτομία, οὔτε πρόταξη ὑπεράνω Συνόδων καί Ἐκκλησίας, ἀλλά ἁπλῶς ταπεινή ἀκολουθία τῆς συνήθους ἐκκλησιαστικῆς τακτικῆς, καί τήρηση τῆς τάξεως τοῦ λειτουργικοῦ βιβλίου τοῦ Τριωδίου, ἡ ὁποία καί βεβαίως ἰσχύει μέχρι καί σήμερα. Ὁ ποιμαντικός σκοπός καί στόχος της ἐκφωνήσεως τῶν ἀναθεμάτων εἶναι διφυής, διττός : Ἀπό τή μιά ἡ μετάνοια τῶν ἀναθεματισμένων, καί ἀπό τήν ἄλλη ἡ προφύλαξη τοῦ ποιμνίου του ἀπό τίς αἱρέσεις, παλαιές καί νέες, οἱ ὁποῖες στερροῦν τήν σωτηρία ἀπό τούς ἀνθρώπους. Ἔτσι, δέν πρέπει νά σπεύσουν νά ἐκτοξεύσουν μομφές καί κατηγορίες οἱ Οἰκουμενιστές, πού, μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ καί κατά τό ἀνθρώπινο δυνατό, ἐπιδεικνύεται ἐπαγρύπνηση καί ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον γιά τό ποίμνιο καί δέν ἀφήνονται οἱ λύκοι νά καταφᾶνε καί νά κατασπαράξουν τά πρόβατα.

Ἀντιθέτως, οἱ Οἰκουμενιστές πρέπει νά κατηγοροῦνται, ἐπειδή ἀφήνουν τά πρόβατα νά γίνονται βορά στά στόματα τῶν λύκων τῶν βαρέων
[16], τῶν ποικίλων αἱρετικῶν. Ἡ ποιμαντική καί παιδαγωγική ὀρθότητα τῶν μέτρων τῆς Ἐκκλησίας φαίνεται καί ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι οἱ Οἰκουμενιστές δέν ἀντέχουν τήν δύναμη τῶν ἀναθεμάτων, δέν ἀντέχουν, ἐλεγχόμενοι, τήν ἀντιαιρετική καί ἐπικριτική διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, δέν ἀντέχουν κἄν τήν ἔννοια τῆς αἱρέσεως. Γι'αὐτό κατήργησαν τήν ἀνάγνωση τῶν ἀναθεμάτων συνοδικῶς ἀπό τό 2005. Γι'αὐτό παραμερίζουν μέ τήν μεταπατερική, νεοπατερική, συναφειακή καί μετακανονική αἵρεση τούς Ἁγίους Πατέρες, πού καταγγέλλουν ὀνομαστικά καί ἀποκαλύπτουν τούς αἱρετικούς. Γι'αὐτό κατήργησαν τήν ἔννοια τῆς αἱρέσεως, δεχόμενοι ὡς «ἰσότιμες, ἰσάξιες καί ἀδελφές ἐκκλησίες» τίς σύγχρονες μεγάλες αἱρετικές παρασυναγωγές τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ, ἀλλά καί τήν παλαιά, ἀρχαῖααἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ[17].

Τέκνα μου ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἕνα κείμενο, τό ὁποῖο διατυπώνει καί ἐκφράζει τήν καθολική πίστη καί τό δόγμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Περιέχει δηλ. τήν διδαχή της γιά τό ἴδιο τό περιεχόμενο τῆς ζωῆς της. Τό δόγμα διασώζει τήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας, πληροφορεῖ τόν κόσμο γι'αὐτή τή ζωή, ἐνῶ παράλληλα καταγράφει καί τήν ἱστορική μαρτυρία καί συνείδηση αὐτῆς τῆς ζωῆς. Γι’αὐτό καί ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ἐνέταξε τό Συνοδικό στήν λατρεία της σήμερα, Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, ὥστε νά διαβάζεται σέ στάση προσοχῆς καί προσευχῆς ὡς ἱερό δογματικό κείμενο. Ἀμήν.

Ἔτη πολλά καί εὔδρομος ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή!

Μετά πατρικῶν εὐχῶν
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς Σεραφείμ

[1]Τριώδιον, ἐκδ. «Φῶς Χ.Ε.Ε.Ν.», Ἀθήνα 2010, σ. 618.
[2] ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, «Στόν Πειραιά γιορτάσθηκε αὐθεντικά ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας», Θεοδρομία ΙΔ1 (Ἰανουάριος-Μάρτιος 2012) 3-4.
[3] Σχ. βλ. ΑΡΧΙΜ. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ, Τό Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας, Ὁμιλία στόν Κατανυκτικό Ἑσπερινό στήν Φλώρινα τήν Κυριακή 9-3-2014 (Α΄ Νηστειῶν).
[4] Τριώδιον Κατανυκτικόν, ἐκδ. Φῶς ΧΕΕΝ, Ἀθήνα 2001, σσ. 618-635.
[5] Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Μτφρ. Ἠ.Γ.ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ἐπιμέλεια-σχόλια ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΡΑΚΙΔΗΣ, ἐκδ. Ἁρμός, Ἀθήνα 2006, σ. 11.
[6] ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ, Πηγές Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, ἐκδ. Ἀρμός, Ἀθήνα 19982, σ. 118.
[7]ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Πηδάλιον, σσ. 396-398.
[8]Β΄ Τόμος Συνοδικῶν, σ. 724.
[9]Α΄ Κορ. 16, 22.
[10]ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Ἑρμηνεία εἰς τάς ΙΔ΄ ἐπιστολάς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τ. Α΄,ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/κη 1989, σ. 697.
[11]Γαλ. 1, 8. Ἔνθ'ἀνωτ., τ. Β΄, Θεσ/κη 1990, σσ. 248-249.
[12] Σχ. βλ. ἡμέτερον κείμενον μέ θέμα «Διευκρινήσεις γιά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας», 14-3-2012, http://www.impantokratoros.gr/64EFF01C.el.aspx
[13]Ρωμ. 5, 5.
[14] Εβρ. 13, 8.
[15]Τριώδιον, ἐκδ. «Φῶς Χ.Ε.Ε.Ν.», Ἀθήνα 2010, σ. 628.
[16] Πράξ. 20, 29.
[17] ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, ἔνθ'ἀνωτ., σ. 5.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ    
   


ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015
Τῆς Ὀρθοδοξίας: Ἰω. α΄ 44-52
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἠθέλησεν ὁ ᾿Ιη­­­σοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαί­αν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς ­πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐ­­­τῷ· ὃν ἔγραψε ­Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, ­εὑρή­καμεν, ᾿Ιησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ ᾿Ιωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθανα­ήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ ­Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε. εἶδεν ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέ­γει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς ᾿Ισραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. λέ­­γει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν με γινώ­σκεις; ἀπεκρίθη ᾿­Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε ­Φίλιππον φωνῆ­σαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. ἀπεκρίθη Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐ­τῷ· ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ ᾿Ισραήλ. ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψει. καὶ λέγει αὐτῷ· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ᾿ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνε­ῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
1. Προσωπικὴ ἐμπειρία πίστεως
   Μὲ ἰδιαίτερη λαμπρότητα ἑορτάζει σήμερα ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρ­θοδοξίας. Καὶ τὸ εὐαγγελικὸ ­ἀνάγνωσμα ποὺ περιγράφει τὴ γνωριμία τοῦ Φιλίππου καὶ τοῦ Ναθαναὴλ μὲ τὸν Κύριο Ἰησοῦ, μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ ἀνακαλύψουμε τί σημαίνει νὰ εἴμαστε πιστοὶ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ.
   Ἀφοῦ κάλεσε ὁ Κύριος Ἰησοῦς τοὺς τρεῖς πρώτους μαθητές Του, τὸν Ἀνδρέα, τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Πέτρο, προχωρεῖ ἤδη γιὰ νὰ καλέσει ἄλλους δύο. Βρίσκει λοιπὸν τὸν Φίλιππο, ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὴ Βηθσαϊδά, τὴν πατρίδα τοῦ Ἀνδρέα καὶ τοῦ Πέτρου, καὶ τοῦ λέει: «ἀκο­λούθει μοι».
   Ἀμέσως ὁ Φίλιππος βρίσκει τὸν Ναθανα­ὴλ καὶ τοῦ μεταφέρει τὴν εὐχάριστη εἴδηση: Ἐκεῖνον γιὰ τὸν Ὁποῖο ­ἔγραψε ὁ Μωυσῆς στὸ νόμο καὶ προανήγγειλαν οἱ προ­­­φῆτες, Τὸν βρήκαμε! Εἶ­ναι ὁ Ἰησοῦς, ὁ γιὸς τοῦ Ἰωσήφ, καὶ κατάγεται ἀπὸ τὴ ­Ναζαρέτ.
   Ἀπόρησε ὁ Ναθαναήλ: Ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ, τὸ κα­κὸ καὶ ἄσημο αὐτὸ χωριό, μπορεῖ νὰ βγεῖ τίποτε κα­λό; Τοῦ λέει λοιπὸν ὁ Φίλιππος: «ἔρχου καὶ ἴδε»! Ἔλα, κι ὅταν Τὸν δεῖς μὲ τὰ μάτια σου, θὰ πεισθεῖς.
   Δὲν ὑπῆρχε πιὸ εὔστοχη πρόταση γιὰ νὰ περιγράψει ὁ Φίλιππος αὐτὸ ποὺ αἰσθανόταν ὕστερα ἀπὸ τὴ συνάντησή του μὲ τὸν Χριστό. Ὡστόσο, ἡ πρόσκληση αὐτὴ πρὸς τὸν φίλο του Ναθαναὴλ ἀπευθύνεται καὶ σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἀναζητεῖ τὴν ἀλήθεια: «Ἔρχου καὶ ἴδε»! Ἔλα νὰ γνωρίσεις τὸν Χριστό. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελεῖ τὸ μυστικὸ Σῶμα Του. Εἶναι ὁ μόνος χῶρος αὐθεντικῆς κοινωνίας μαζί Του.
   Μέσα σ’ αὐτὴν μποροῦμε νὰ γνωρίσουμε τὸν Χριστό, νὰ ἀναπτύξουμε δεσμοὺς ἀγάπης μαζί Του καὶ νὰ βροῦμε τὸ νόημα καὶ τὴ χαρὰ τῆς ζωῆς.
   Ἡ πνευματικὴ ζωή, ἂν καὶ ἀπαιτεῖ σκληρὸ ἀγώνα, κρύβει ἀνέκφραστη χαρὰ καὶ εὐλογία. Αὐτὸ ὅμως μποροῦμε νὰ τὸ καταλάβουμε μόνο ἂν τὸ ζήσουμε προσωπικά.
   Ἂς δοκιμάσουμε λοιπὸν τί σημαίνει «ἐν Χριστῷ» ζωή. Ἂς ἀρχίσουμε νὰ προσευχόμαστε στὸ Χριστὸ μὲ θερμότητα κι ὄχι ἀπὸ συνήθεια. Ἂς μελετοῦμε τὸ Εὐαγγέλιό Του καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρες καὶ θὰ ἀνακαλύψουμε ἕναν ὑπέροχο κόσμο σοφίας καὶ χάριτος! Ἂς γνωρίσουμε τὴ θεία Λατρεία καὶ τὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας συμμετέχοντας συνειδητὰ καὶ τακτικά. Ἂς ἀναζητήσουμε τὰ ἀναρίθμητα καὶ συνεχὴ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦνται στὴν Ὀρθό­δοξη Ἐκκλησία καὶ φανερώνουν ὅτι ἡ πίστη μας εἶναι ἀληθινὴ καὶ ὁλοζώντανη. Εἶναι βέβαιο ὅτι αὐτὴ ἡ προσωπικὴ ἐμπειρία τῆς «ἐν Χριστῷ» ζωῆς θὰ μᾶς συγκλονίσει.
2. Τὸ θεμέλιο τῆς πίστεώς μας
   Στὸ μεταξύ, καθὼς ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶδε τὸν Ναθαναὴλ νὰ ἔρχεται κοντά Του, εἶπε: Νά ἕνας γνήσιος καὶ πραγματικὸς Ἰσρα­ηλίτης, ποὺ δὲν ἔχει στὴν καρδιά του καμιὰ πονηριὰ καὶ δόλο, ἀλλὰ ποθεῖ μὲ εἰλικρίνεια νὰ βρεῖ τὴν ἀλή­θει­­α.
   «Πόθεν με γινώσκεις;»· ἀπὸ ποῦ μὲ ξέρεις;... ρώτησε ἔκπληκτος ὁ Ναθαναήλ. Πῶς γνωρίζεις τὴν εἰλικρίνεια τῶν διαθέσεών μου;...
   Τοῦ ἀποκρίθηκε τότε ὁ Ἰησοῦς: Πρὶν ἀ­­κόμη σὲ φωνάξει ὁ Φίλιππος, ὅταν ἤσουν κάτω ἀπὸ τὴ συκιὰ καὶ προσευχόσουν μακριὰ ἀπὸ κάθε μάτι ἀν­θρώ­που, ἐγὼ μὲ τὸ ὑπερφυσικό μου βλέμμα σὲ εἶδα.
   Τότε ὁ Ναθαναὴλ ἔκπληκτος ­ἀποκρίθη­κε: «Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βα­σιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ»! Διδάσκαλε, Ἐσὺ πράγματι εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, Ἐσὺ εἶσαι ὁ βασι­λεὺς τοῦ Ἰσραὴλ ποὺ περιμέναμε σύμφωνα μὲ τὶς προ­φη­τεῖες.
   Καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἀπάντησε: Ἐπειδὴ σοῦ εἶπα ὅτι σὲ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴ συκιά, πιστεύ­εις;... «Μείζω τού­των ὄψει». Θὰ δεῖς πιὸ με­γάλα καὶ πιὸ θαυμαστὰ πράγματα ἀπ’ αὐτά. Καὶ συνέχισε: Ἀληθινὰ σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἀπὸ τώ­ρα θὰ βλέπετε τὸν οὐρανὸ ἀνοικτό, καὶ τοὺς ἀγγέ­λους τοῦ Θε­οῦ νὰ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν πρὸς τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου. Δηλαδή, θὰ ἀνε­βαί­­νουν καὶ θὰ κατεβαίνουν οἱ ἄγγελοι, προκειμένου νὰ ὑπη­­ρετοῦν τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του.
   Εἶναι ἀξιοθαύμαστη ἡ ὁμολογία τοῦ Ναθαναήλ, ὁ ὁποῖος εἶδε στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ πίστη στὴ θεότητα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἀποτελεῖ τὸν θεμέλιο λίθο τῆς πίστεως καὶ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὴ τὴν ἀλήθεια κήρυξαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι. Ἀκριβῶς τὴν ἴδια ἀλήθεια ὁμολόγησαν καὶ οἱ ἅγιοι ­Μάρτυρες καὶ Ὁμολογητές, καὶ διετράνωσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μέσα στὸν κυκεώνα τῆς εἰδωλολατρίας, ἀντιμέτωποι μὲ τὶς ὕπουλες ἐπιθέσεις τῶν αἱρέσεων. Κι ἐμεῖς, ὡς μέλη τῆς ­Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, «οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦ­μεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστὸν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν», ὅπως δηλώνουμε πανηγυρικὰ στὸ «Συνοδικὸ τῆς ­Ὀρθοδοξίας».
   Ἂς γίνει λοιπὸν ἡ σημερινὴ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀφορμή, ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ εὐ­χαριστήσουμε τὸν ἅγιο Θεό, ποὺ μᾶς ἐμπιστεύθηκε τὸν θησαυρὸ τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ ἀναλογιστοῦμε τὴν εὐθύνη μας νὰ διατηρήσουμε ἀνόθευτη κι ἀπαραχάρακτη τὴν πίστη αὐτὴ τῆς Ἐκ­κλησίας, τὴ μόνη ἀλήθεια ποὺ μᾶς ὁ­­­δη­γεῖ στὴν αἰώνια σωτηρία.
πηγη: "Ο Σωτηρ" (://www.osotir.org)

ΕΝΟΡΙΑΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ 2014-2015



Ομορφαίνοτας τον κήπο της Παναγίας μας φυτευοντας λουλουδια με τον π.Δημήτριο και άλλους νέους της ενορίας μας!!



Στα πλαίσια του κύκλου ομιλιών που διεξάγει η ενορία μας, τη παρελθούσα Τρίτη 10/3/15 είχαμε την ιδιαίτερη χαρά και τιμή να φιλοξενήσουμε τον κ.Μανώλη Μελινό ,θεολόγο-συγγραφέα και διευθυντή της Βιβλιοθήκης της Ιεράς Συνόδου.



Ο κος Μελινός μοιράστηκε μαζί μας τις εμπειρίες του από το Άγιο Όρος, μας μίλησε για τον Άγιο Παϊσιο,για τον Άγιο Πορφύριο, και για άλλους μεγάλους γέροντες.
Επίσης ανέπτυξε σχετικά θέματα με τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή εστιάζοντας  στη  μετάνοια και την εξομολόγηση.




Στο τέλος της ομιλίας απάντησε σε ερωτήσεις των παρευρισκoμενων και συνομίλησε με τα παιδιά της ενορίας μας!










Θεού θέλοντος ο κος Μελινός θα είναι πάλι κοντά μας τη Κυριακή των Βαϊών!!

Ευχαριστούμε τον κο Μελινό που βρέθηκε κοντά μας!


Ο Άγιος Παΐσιος υπέρ του Γένους και τη Πατρίδος
geron-paisios11Ἄς ακούσουμε τή φωνή
τοῦ Γέροντος Παΐσίου
καί ἄς ἀπορρίψουμε διεθνισμούς
καί πολυπολιτισμικότητες,
δηλαδή ξενόφερτες ἰδεολογίες
πού ἐπιδιώκουν νά μᾶς ἀποκόψουν
ἀπό τίς ρίζες μας.
 
Ομιλία κου. Κωνσταντῖνου Χολέβα-Πολιτικού Επιστήμωνα που είχαμε τη τιμή να έχουμε κοντά μας  τη Τρίτη 24/2/2015.









Στίς 13.1.2015 τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἀνέγραψε στό
Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας τόν Γέροντα Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη. Πιστεύω ὅτι ἡ ἁγιασμένη αὐτή μορφή μέ ὅσα ἔλεγε καί ὅσα ἔγραφε μπορεῖ νά βοηθήσει κάθε πιστό νά βρεῖ ἀπαντήσεις στά ἐρωτήματα: Ποιά ἡ στάση τοῦ Χριστιανοῦ ἀπέναντι στήν Πατρίδα καί στόν πατριωτισμό; Πρέπει ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι νά ἀσχολούμαστε μέ τά Ἐθνικά Θέματα;
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος συνήθιζε νά λέγει: «Καί ἡ πατρίδα εἶναι μία μεγάλη οἰκογένεια». Ἐπανελάμβανε μέ τά δικά του λόγια τή σοφία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Θυμίζω ὅτι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στήν 37η Ἐπιστολή του ἔγραφε: «Μητέρα τιμᾶν τῶν ὁσίων. Μήτηρ δέ ἄλλη μέν ἄλλου. Κοινή δέ πάντων πατρίς». ¨Η πατρίδα εἶναι ἡ κοινή μητέρα ὅλων μας, γράφει ὁ Ἄγιος Γρηγόριος, ἄρα τήν ἀγαποῦμε ὁπως τήν μητέρα μας, ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει ὅτι μισοῦμε τίς μητέρες τῶν ἄλλων. Ἔτσι καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος τόνιζε ὅτι ἀγαποῦμε τήν πατρίδα ὅπως ἀγαποῦμε καί τήν οἰκογένειά μας. Θά κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε γιά νά τήν βοηθήσουμε καί σέ δύσκολες καί σέ εὐχάριστες στιγμές. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καταφάσκουν τόν ὑγιῆ πατριωτισμό, ἀλλά ἀπορρίπτουν τόν ρατσισμό, τόν ἐθνοφυλετισμό, τήν ἐθνική ἀλαζονεία.
Ἰδιαίτερη εὐαισθησία εἶχε ὁ Ἄγιος στό Μακεδονικό ζήτημα. Χάρηκε πολύ ὅταν διάβασε τό βιβλίο τοῦ ἀειμνήστου Νικολάου Μάρτη γιά τήν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας καί ἔστειλε ἐπαινετικό ποιηματάκι στόν συγγραφέα. Ἐπίσης γιά νά δηλώσει τή σημασία πού ἔδινε στό ζήτημα εἶχε ἀναρτήσει στό κελλί του τήν προφητεία τοῦ Δανιήλ ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη, ἡ ὁποία ἀναφέρει τόν Μέγα Ἀλέξανδρο ὡς Βασιλέα τῶν Ἑλλήνων. Γιά τό κράτος τῶν Σκοπίων προέβλεψε ὅτι θά διαλυθεῖ. Ἔλεγε ὅτι τό κράτος αὐτό εἶναι κτισμένο ἀπό φαρσαλινούς χαλβάδες σέ σχῆμα τούβλου καί ἀργά ἠ γρήγορα θά καταρρεύσει. Οἱ διπλωματικές ἐξελίξεις μέχρι σήμερα δικαιώνουν τήν προφητεία του. Ἑπτά χρόνια μετά τήν ὁσιακή κοίμησή του (12.7.1994) καί συγκεκριμένα τό 2001 ξέσπασε αἱματηρή σύγκρουση μεταξύ τῶν Ἀλβανῶν, πού ἀποτελοῦν τό 30 % τοῦ κράτους τῶν ψευδομακεδόνων, καί τοῦ σλαβικοῦ πληθυσμοῦ. Ἡ ἐκεχειρία, ἡ ὁποία συνήφθη, εἶναι εὔθρασυστη καί οἱ Ἀλβανοί πολιτικοί τῶν Σκοπίων δηλώνουν σαφῶς ὅτι ἀποτελοῦν κράτος ἐν κράτει καί ὅτι ὄνειρό τους εἶναι νά ἑνώσουν τίς δυτικές ἐπαρχίες τοῦ κρατιδίου μέ τό Κοσσυφοπέδιο-Κόσσοβο γιά τή δημιουργία τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας. Ἤδη πολλοί διεθνολόγοι παραδέχονται ὅτι τό κράτος τῶν Σκοπίων θά διαλυθεῖ μεταξύ Βουλγάρων, Ἀλβανῶν καί Σέρβων. Κάτι ἤξερε, λοιπόν, ὁ Ἅγιος Παΐσιος! Φυσικά κατανοούμε ὅτι δέν πρέπει νά παραδώσουμε τό ὄνομα καί τήν κληρονομιά τῆς Μακεδονίας μας σέ ἕνα θνησιγενές μόρφωμα τό ὁποῖο σέ λίγα χρόνια θά διαλυθεῖ!
Οἱ προφητεῖες του εἶναι πολλές, ἀλλά προτιμῶ νά μήν τίς σχολιάσω καί νά μήν προβῶ σέ ἑρμηνεία. Ὅταν μιλοῦν γιά μελλοντικά γεγονότα ἁγιασμένοι ἄνθρωποι, μόνον ἄνθρωποι μέ ἁγιότητα και πνεῦμα Θοῦ μποροῦν νά τους ἑρμηνεύσουν. Ὁ Γέρων Παΐσιος εἶπε πολλά καί ἐνδιαφέροντα γιά τό μέλλον τῆς Τουρκίας, ἀλλά ἄς ἀφήσουμε τόν Θεό νά δώσει τίς ἀπαντήσεις. Ὅσοι παραπέμπουν στόν Ἅγιο γιά νά ἑρμηνεύσουν θέματα τῆς καθημερινότητος καί τῆς διεθνοῦς ἐπικαιρότητος, ἄν καί τό κάνουν καλοπροαίρετα, φοβοῦμαι ὅτι δέν ὠφελοῦν πνευματικά. 
Ἀπό τούς λόγους του, τούς ὁποίους κατέγραψαν οἱ μοναχές στή Σουρωτή, στό Μοναστῆρι ὅπου εἶναι θαμμένος ὁ Ἅγιος, παραθέτω μερικές χαρακτηριστικές σκέψεις του γιά τήν Ἑλλάδα καί τήν εὐθύνη πού ἔχουμε ὡς Ἕλληνες:
«... Τέτοια κληρονομιά πού μᾶς ἔχει ἀφήσει ὁ Χριστός δέν ἔχουμε δικαίωμα νά τήν ἐξαφανίσουμε στίς ἡμέρες μας. Θά δώσουμε λόγο στόν Θεό. Ἐμεῖς, τό μικρό αὐτό ἔθνος, πιστέψαμε στόν Μεσσία, μᾶς δόθηκε ἡ εὐλογία νά διαφωτίσουμε ὅλον τόν κόσμο. Ἡ Παλαιά Διαθήκη μεταφράσθηκε στήν ἑλληνική γλῶσσα ἑκατό χρόνια πρίν ἀπό τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ. Οἱ πρῶτοι Χριστιανοί τί τράβηξαν! Κινδύνευε συνέχεια ἡ ζωή τους. Τώρα τί ἀδιαφορία ὑπάρχει!... Ἐνῶ ἀνώδυνα σήμερα, χωρίς νά κινδυνεύη ἡ ζωή μας, μποροῦμε νά διαφωτίσουμε τά ἔθνη, νά γινόμαστε πιό ἀδιάφοροι;  Ἄν σήμερα ἔχουμε λιγάκι εἰρήνη, ξέρεις τί ἔχουν τραβήξει οἱ παλιοί; Ξέρεις πόσοι θυσιάσθηκαν; Τώρα τίποτε δέν θά εἴχαμε ἄν δέν θυσιάζονταν ἐκεῖνοι. Καί κάνω μία σύγκριση: Πώς τότε, ἐνῶ κινδύνευε ἡ ζωή τους, κρατοῦσαν τή πίστη τους, καί πώς τώρα, χωρίς καμμία πίεση, ὅλα τά ἰσοπεδώνουν!
Ὄσοι δέν ἔχουν χάσει τήν ἐθνική τους ἐλευθερία, δέν καταλαβαίνουν. Τούς λέω: «Ὁ Θεός νά φυλάξη νά μήν ἔρθουν οἱ βάρβαροι καί μᾶς ἀτιμάσουν!» καί μοῦ λένε: «Καί τί θά πάθουμε;». Ἀκοῦς κουβέντα; Ἄντε νά λείψετε, χαμένοι ἄνθρωποι! Τέτοιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι σήμερα. Δῶσε τους χρήματα, αὐτοκίνητα, καί δέν νοιάζονται οὔτε γιά τήν πίστη οὔτε γιά τήν τιμή οὔτε γιά τήν ἐλευθερία.
Τήν Ὀρθοδοξία μας σάν Ἕλληνες τήν ὀφείλουμε στόν Χριστό καί τούς Ἁγίους Μάρτυρες καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί τήν ἐλευθερία μας τήν ὀφείλουμε στούς ἥρωες τῆς Πατρίδας μας, πού ἔχυσαν τό αἷμα τους γιά μᾶς. Αὐτήν τήν ἁγία κληρονομιά ὀφείλουμε νά τήν τιμήσουμε καί νά τήν διατηρήσουμε καί ὄχι νά τήν ἐξαφανίσουμε στίς ἡμέρες μας. Εἶναι κρῖμα νά χαθῆ ἕνα τέτοιο ἔθνος! Καί βλέπουμε τώρα, ὅπως πρίν ἀρχίσει ἕνας πόλεμος στέλνουν ἀτομικές προσκλήσεις, ἔτσι και ὁ Θεός μέ ἀτομικές προσκλήσεις μαζεύει ἀνθρώπους, γιά νά κρατηθῆ κάτι καί νά σωθῆ τό πλάσμα Του. Δέν θά ἀφήση ὁ Θεός. ἀλλά πρέπει καί ἐμεῖς νά κάνουμε Ὅ,τι μποροῦμε ἀνθρωπίνως καί γιά ὅ,τι δέν μποροῦμε νά κάνουμε ἀνθρωπίνως, νά κάνουμε προσευχή νά βοηθήσει ὁ Θεός».
Βεβαίως ὁ Γέρων Παΐσιος δίδασκε μέ ἔμφαση ὅτι πρώτη προτεραιότητα πρέπει νά εἶναι ἡ πνευματική μας προετοιμασία καί ἔτσι θά ἔχουμε μεγαλύτερη δύναμη γιά νά ἀγωνισθοῦμε ὑπέρ τῆς πατρίδος και τῶν Ἐθνικῶν Θεμάτων. Ἡ διδαχή του πάντως εἶναι μία σαφής ἀπάντηση σέ ὁρισμένους παραπλανημένους Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἐν ὀνόματι μιᾶς παρερμηνευμένης  οἰκουμενικότητος ἀρνοῦνται ἤ διστάζουν νά ἀγωνισθοῦν γιά τήν Πατρίδα καί τά Ἐθνικά Θέματα. Στήν Ὀρθόδοξη Παράδοσή μας ἡ Οἰκουμενικότητα ἐναρμονίζεται καί δέν συγκρουεται μέ τόν ὑγιῆ καί ἀφανάτιστο πατριωτισμό. Ἄς ακούσουμε τή φωνή τοῦ Γέροντος Παΐσίου καί ἄς ἀπορρίψουμε διεθνισμούς καί πολυπολιτισμικότητες, δηλαδή ξενόφερτες ἰδεολογίες πού ἐπιδιώκουν νά μᾶς ἀποκόψουν ἀπό τίς ρίζες μας. 
 
Ευχαριστούμε τον κο.Χολέβα που ήταν κοντά μας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Γέροντος Παΐσίου Λόγοι, Τόμος Α΄, «Μέ πόνο καί ἀγάπη γιά τόν ἄνθρωπο». Ἱερόν Ἡσυχαστήριον Ἁγίου Ἰωάννου Θεολόγου Σουρωτῆς, 1998.
Ἰσαάκ Μοναχοῦ: «Βίος Γέροντος Παΐσίου τοῦ Ἁγιορείτου», ἔκδοση Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου Χαλκιδικῆς, 2004.
 

ENOΡΙΑΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Ιερά Αγρυπνία

Σε κλίμα ιδιαίτερης κατάνυξης και θρησκευτικής ευλάβειας τελέστηκε τη Πέμπτη 20 προς Παρασκευή 21 Νοεμβρίου στην ενοριας μας αγρυπνία επί τη εορτή των   Εισοδιων της Υπεραγιας Θεοτοκου .Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε τρισάγιο του μακαριστου Ιερομοναχου Ιακωβου Τσαλίκη.Στην αγρυπνια παρεστησαν δεκαδες πιστοι.


Την Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014 είχαμε την ευλογία να λειτουργήσει και να ομιλήσει στο Ναό μας ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης και Ηγούμενος του Ιερού Ησυχαστηρίου Αναστάντος Χριστού Βαρνάβα π.Μεθόδιος Κρητικός μαζί με τον Διάκονο π.Πορφύριο και τους πατέρες του Ναού. Στην συνέχεια και μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ανέπτυξε θέματα που αφορούν τους νέους στην σύναξη νέων της ενορίας μας που πραγματοποιείται κάθε Κυριακή 10:30 με 11:30.
















Η Κοίμηση της Θεοτοκου 15/8/2014










 


Θαύμα Αγίου Θεοδώρου Τήρων - Το θαύμα των κολλύβων
Η Ανάμνηση του θαύματος του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος τιμάται από την Εκκλησία μας το πρώτο Σάββατο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής

Zoom in (real dimensions: 600 x 833)Εικόνα

Ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, όταν βασίλευσε, θέλησε να επαναφέρει την ειδωλολατρική θρησκεία. Δι αυτό καταδίωκε σκληρά τους πιστούς χριστιανούς! Θέλησε ο ανόητος να προσκυνούν και τιμούν οι άνθρωποι τα είδωλα και να περιφρονούν τον Αληθινό Θεό.

Ο θεομάχος υπέβαλλε τους χριστιανούς σε φρικτά μαρτύρια. Τους τρυπούσε την κοιλιά, τους έβγαζε τα μάτια τους, τους ξερίζωνε τα δάκτυλα, τους έκοβε τη γλώσσα, χρησιμοποιούσε σούβλες, τηγάνια και τους τηγάνιζε σαν ψάρια. Οι ανδρείοι χριστιανοί τα υπέμειναν με γενναιότητα αφάνταστη.

Του έβαλε δε ο Σατανάς στο μυαλό ένα τρόπο με τον οποίον θα τους εξανάγκαζε τους χριστιανούς να φάνε ειδωλολατρικά φαγητά.

Γνώριζε ο άθλιος, ότι οι Χριστιανοί κατά την πρώτην εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, εξαγνίζονται με την νηστεία, την προσευχή, τις ακολουθίες. Κάλεσε λοιπόν τον έπαρχο της Κωνσταντινουπόλεως και του είπε:
— Επειδή μεταχειρίσθηκα πολλούς τρόπους και δεν κατόρθωσα να πείσω τους Χριστιανούς να θυσιάσουν εις τα είδωλα και να φάνε από αυτά θέλοντας και μη.
Οι Χριστιανοί έχουν αυστηρή νηστεία όλη την Εβδομάδα αυτή μέχρι το Σάββατο. Διατάσσω λοιπόν να σηκωθούν όλα τα τρόφιμα από την αγορά και να μην υπάρχει τίποτε σ' αυτήν εκτός από εκείνα τα τρόφιμα και τα ποτά που θα δώσω εγώ και τα οποία θα είναι ραντισμένα με το αίμα των θυσιών μας. Κατ' αυτόν τον τρόπο θα αγοράσουν όλοι τους από αυτά και αναγκασχικά θα φάνε από τα ειδωλόθυτα. Αν δε δεν θελήσουν να φάνε από αυτά, θα πεθάνουν από πείνα.

—Τώρα, είπε, ο κόλακας εκείνος Έπαρχος, καταλαβαίνω, όχι η καρδιά του βασιλέως είναι στα χέρια των θεών.

Το σατανικό αυτό σχέδιο το έθεσαν εις εφαρμογή. Απεσύρθησαν από την αγορά όλα τα τρόφιμα και τα ποτά. Πωλούσαν μόνον τα μεμιασμένα, τα ραντισμένα με το αίμα των θυσιών.

Zoom in (real dimensions: 600 x 656)Εικόνα

Και αυτά μεν έκαμε ο Ιουλιανός. Ο Θεός όμως φρόντισε να προφυλάξει τους ευσεβείς πιστούς του. Έστειλε προς τούτο τον άγιον Θεόδωρο και παρουσιάσθηκε στον Πατριάρχη, φανερά. Όχι σε όνειρο και του είπε:

—Σήκω γρήγορα και συγκέντρωσε όλους τους πιστούς. Πες τους να μη αγοράσει κανένας από τα τρόφιμα που πωλούν στην αγορά, διότι ο ασεβέστατος Ιουλιανός τα μόλυνε με αίμα από τις θυσίες τους.

— Και πως, κύριε μου, μπορεί να προφυλαχθούν. Οι πλούσιοι ίσως, μπορέσουν, διότι έχουν παρακαταθήκη τροφίμων. Οι πτωχοί όμως που δεν έχουν ούτε μιας ημέρας τρόφιμα, τι θα φάνε;

— Κόλλυβα θα φάνε. Του απήντησε ο Μάρτυς.

— Και τι είναι αυτά τα κόλλυβα;

— Σιτάρι βρασμένο είναι. Να βράσεις σιτάρι και να το μοιράσεις στους Χριστιανούς να φάνε. Στην πατρίδα μου, τα Ευχάϊτα αυτό το βρασμένο σιτάρι τα λέγουμε κόλλυβα. Έτσι να κάμεις για να κρατήσεις το ποίμνιο σου αμίαντο και αμόλευτο.

— Και ποιος είσαι συ, Κύριε, τον ερωτά ο Πατριάρχης που φροντίζεις, για τη σωτηρία τη δική μας;

— Εγώ είμαι ο Μάρτυς του Χριστού Θεόδωρος και με έστειλε ο Κύριος να σας βοηθήσω στη δύσκολη αυτή στιγμή.

Αμέσως κατόπιν ο Πατριάρχης συγκέντρωσε τον πιστό λαόν του Χριστού, τους φανέρωσε τα διατρέξαντα λεπτομερώς. Οι Χριστιανοί αφού τα άκουσαν αυτά τρώγανε κόλλυβα και έμειναν τα μολυσμένα τρόφιμα της αγοράς, μέχρις ότου αναγκάσθηκαν να τα αποσύρουν.

Οι Χριστιανοί από τη χαρά τους ευχαρίστησαν τον Θεό και τον καλλίνικο Μάρτυρα Θεόδωρο.

Το θαύμα αυτό των κολλύβων το εορτάζει η αγία μας Εκκλησία το πρώτον Σάββατον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, το λεγόμενον Ψυχοσάββατον. Τότε τελείται και η μνήμη του Αγίου Θεοδώρου.

Όλα τα σπίτια των Χριστιανών κάμνουν κόλλυβα και τα πηγαίνουν εις τους ναούς, χάριν των κεκοιμημένων. Την ημέραν αυτήν γίνεται επίσκεψις και εις τα κοιμητήρια, όπου προσφέρονται υπό των οικογενειών κόλλυβα. Εις πολλά μέρη γίνεται υπό της Εκκλησίας δίσκος με κόλλυβα για κείνους, που πέθαναν χωρίς κληρονόμους και δεν έχουν ποίος να τους μνημονεύσει καθώς και για κείνους, που σκοτώθηκαν στον πόλεμο ή χάθηκαν μακρυά στην ξενητειά.