ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !!!! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ !!!/!

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ ς' 
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
 
 
-Γέροντα, γιατί η Παναγία άλλοτε μου δίνει αμέσως αυτό που της ζητώ και άλλοτε όχι;
 
-Η Παναγία, όποτε έχουμε ανάγκη, απαντά αμέσως στην προσευχή μας, όποτε δεν έχουμε,μας αφήνει, για να αποκτήσουμε λίγη παλληκαριά.'Οταν ήμουν στη Μονή Φιλοθέου (κατά τα έτη 1955-1958),μια φορά, αμέσως μετά την αγρυπνία της Παναγίας με έστειλε ένας Προϊστάμενος να πάω ένα γράμμα στην Μονή Ιβήρων. Ύστερα έπρεπε να πάω κάτω στον αρσανά της μονής και να περιμένω ένα γεροντάκι που θα ερχόταν με το καραβάκι, για να το συνοδεύσω στο μοναστήρι μας- απόσταση μιάμιση ώρα με τα πόδια. Ήμουν από νηστεία και από αγρυπνία.
 
Τότε την νηστεία του Δεκαπενταύγουστου την χώριζα στα δυο.Μέχρι της Μεταμορφώσεως δεν έτρωγα τίποτε, την ημέρα της Μεταμορφώσεως έτρωγα, και μετά μέχρι της Παναγίας πάλι δεν έτρωγα τίποτε. Έφυγα λοιπόν αμέσως μετά την αγρυπνία και ούτε σκέφθηκα να πάρω μαζί μου λίγο παξιμάδι. Έφθασα στη Μονή Ιβήρων, έδωσα το γράμμα και κατέβηκα στον αρσανά, για να περιμένω το καραβάκι. Θα ερχόταν κατά της τέσσερις το απόγευμα, αλλά αργούσε να έρθη. Άρχισα εν τω μεταξύ να ζαλίζομαι. Πιο πέρα είχε μια στοίβα από κορμούς δένδρων,σαν τηλεγραφόξυλα, και είπα με τον λογισμό μου: " Άς πάω να καθήσω εκεί που είναι λίγο πιο απόμερα, για να μη με δή κανε'ις και αρχίση να με ρωτάει τι έπαθα". Όταν κάθησα μου πέρασε ο λογισμός να κάνω κομποσχοίνι στην Παναγία να μου οικονομίσει κάτι. Αλλά αμέσως αντέδρασα στο λογισμό μου και είπα : " Ταλαίπωρε,για τέτοια τιποτένια πράγματα θα ενοχλής την Παναγία;" Τότε βλέπω μπροστά μου έναν Μοναχό. Κρατούσε ένα στρογγυλό ψωμί, δύο σύκα και ένα μεγάλο τσαμπί σταφύλι. " Πάρε αυτά, μου είπε, εις δόξαν της Κυρίας Θεοτόκου", και χάθηκε. Ε, τότε διαλύθηκα.Με έπιασαν τα κλάματα, ούτε ήθελα να φάω πια... Πά, πά! Τι Μάνα είναι Αυτή! Να φροντίζει και για τις μικρότερες λεπτομέρειες! Ξέρεις τι θα πη αυτό!
 
σελ. 90-91


Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως - Εἰς τὴν Θεοτόκον



Σύ μου σκέπη εἶ καὶ ῥύστις, Σύ μου εἶ παραμυθία.
Σὺ ἀντίληψίς μου πέλεις, Σὺ ἐλπὶς καὶ προστασία.
Σὺ ἐνίσχυσόν με, Κόρη, ἐν τῇ πάλῃ, ἐν σταδίῳ.
Σύ μου εἶ, Παρθενομῆτορ, καύχημά μου ἐν τῷ βίῳ.
Σύ με δεῖξον νικηφόρον, Σύ με δεῖξον στεφανίτην...
Ὦ θεία Ἀγάπη, ἐλθὲ ἱκετεύω.
ἐξ ὅλης ψυχῆς μου καὶ μέσης καρδίας...
Καὶ ἔρωτα θεῖον, ὦ θεία Ἀγάπη,
Θερμῶς ἱκετεύω τῷ δούλῳ Σου δός μοι.
(Ἀπὸ τὸ «Κεκραγάριον» τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου).

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Λόγος στην Κοίμηση της Θεοτόκου



Λόγος στην Κοίμηση της Θεοτόκου
Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας
 
ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Τον καθένα από μας τον βασανίζει το ερώτημα: τι θα γίνει με μας και τι μας περιμένει μετά το θάνατο; Μία σαφή απάντηση σ' αυτό το ερώτημα μόνοι μας δεν μπορούμε να την βρούμε. Αλλά η Αγία Γραφή και πρώτα απ' όλα ο λόγος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας αποκαλύπτουν αυτό το μυστικό. Μας το αποκαλύπτουν επίσης το απολυτίκιο και το κοντάκιο της μεγάλης αυτής γιορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και οι εκκλησιαστικοί ύμνοι που ψάλλονται σ' αυτή τη γιορτή.
Θέλω όλοι σας να καταλάβετε, γιατί ο θάνατος της Υπεραγίας Θεοτόκου και Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. Ο μέγας απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος στο 20ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως μιλάει για τον πρώτο και το δεύτερο θάνατο. Ο πρώτος μόνο θάνατος, ο οποίος είναι αναπόφευκτος για όλους τους ανθρώπους, περιμένει και τους αγίους και τους δικαίους. Αλλά ο δεύτερος, ο φοβερός και αιώνιος θάνατος, περιμένει τους μεγάλους και αμετανόητους αμαρτωλούς, οι οποίοι αρνήθηκαν την αγάπη και την δικαιοσύνη του Θεού και είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται αιωνίως σε κοινωνία με το διάβολο και τους αγγέλους του.
Στο Ευαγγέλιο του ίδιου μεγάλου αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου διαβάζουμε τα λόγια του Χριστού, τα οποία είναι πολύ στενά συνδεδεμένα με όσα γράφει η Αποκάλυψη: «αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24).
Το ακούτε, το καταλαβαίνετε; Νομίζω ότι ακόμα και θα πρέπει να σας κινήσει την περιέργεια το γεγονός ότι όλοι όσοι υπακούουν στο λόγο του Χριστού και πιστεύουν στον Ουράνιο Πατέρα του, ο οποίος τον έστειλε, αμέσως μετά το θάνατο τους θα περάσουν στην αιώνια ζωή. Δεν υπάρχει λόγος να δικαστούν αυτοί που έχουν ζωντανή πίστη στο Θεό και υπακούουν στις εντολές του.
Και στους μεγάλους δώδεκα αποστόλους είπε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός: «αμήν λέγω υμίν ότι υμείς οι ακολουθήσαντές μοι, εν τη παλιγγενεσία, όταν καθίση ο Υιός του ανθρώπου επί θρόνου δόξης αυτού, καθίσεσθε και υμείς επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ» (Ματθ. 19, 28). Δικαστές και κατήγοροι θα είναι κατά την Φοβερά Κρίση του Θεού οι Απόστολοι του Χριστού και, βεβαίως, είναι τελείως αδύνατο να φανταστούμε να δικάζονται η Υπεραγία Θεοτόκος και Αειπάρθενος Μαρία, ο Βαπτιστής του Κυρίου Ιωάννης, οι μεγάλοι προφήτες του Θεού, ο Ηλίας και ο Ενώχ τους οποίους ζωντανούς τους πήρε ο Θεός στον Ουρανό, όλο το αμέτρητο πλήθος των μαρτύρων του Χριστού, οι δοξασμένοι από τον Θεό άγιοι αρχιερείς και θαυματουργοί με επί κεφαλής τον άγιο Νικόλαο, αρχιεπίσκοπο Μύρων της Λυκίας.
Είναι αδύνατον ακόμα και να περάσει από το μυαλό μας η σκέψη πως θα δικαστούν αυτοί, οι όποιοι άκουσαν από το στόμα του Χριστού: «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν» (Λκ. 17, 21). Σ' αυτούς τους μεγάλους αγωνιστές του Χριστού, σαν σε πολύτιμους ναούς κατοικούσε το Άγιο Πνεύμα. Ακόμα και ζώντας στη γη, αυτοί βρισκόταν στην άμεση κοινωνία με τον Θεό, επειδή έτσι είπε ο Κύ¬ριος μας Ιησούς Χριστός: «Εάν τις αγαπήση με, τον λόγον μου τηρήσει, και ο πατήρ μου αγαπήσει αυ¬τόν, και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ' αυτώ ποιήσομεν» (Ίωάν. 14, 23).
Ή Υπεραγία Παρθένος Μαρία υπήρξε άχραντος ναός του Σωτήρος και σ' αυτήν κατοίκησε το Άγιο Πνεύμα και από την αγιότατη μήτρα της έλαβε το ανθρώπινο σώμα ο Υιός του Θεού, ο Οποίος κατέβηκε από τους Ουρανούς. Γι' αυτό ο σωματικός της θάνατος δεν ήταν θάνατος αλλά Κοίμηση, δηλαδή ένα άμεσο πέρασμα από τη Βασιλεία του Θεού εντός της στη Βασιλεία των Ουρανών και την αιώνια ζωή.
Μού ήρθε τώρα στο μυαλό και κάτι καινούριο. Σ' ένα από τα προηγούμενα κηρύγματα μου σάς έλεγα, ότι έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε, ότι και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου με τη δύναμη του Θεού έγινε άφθαρτο και ανελήφθη στους ουρανούς. Αυτό μάς λέει και το κοντάκιο της μεγάλης γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου: «Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον, και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν ως γαρ ζωής Μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον».
Προσέξτε: «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν». Σκεπτόμενοι αυτό, ας θυμηθούμε και τι γράφει η Αγία Γραφή για το θάνατο του μεγαλυτέρου προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, του Μωυσή στο 34ο κεφάλαιο του βιβλίου του Δευτερονομίου, ότι πέθανε σύμφωνα με το λόγο του Θεού στο όρος Νεβώ και τάφηκε στη γη Μωάβ. Ο τάφος του μεγάλου αυτού προφήτη έπρεπε να είναι για πάντα τόπος προσκυνήματος για όλο το λαό του Ισραήλ. Όμως στη Βίβλο διαβάζουμε, ότι: «ουκ οίδεν ουδείς την ταφήν αυτού έως της ημέρας ταύτης» (Δευτ. 34, 6). Όμως κατά τη Μεταμόρφωση του Κυρίου στο όρος Θαβώρ εμφανίστηκε ο Μωυσής στον Κύριο και Δεσπότη του τον Ιησού μαζί με τον προφήτη Ηλία, ο οποίος αρπάχτηκε ζωντανός στους ουρανούς.
Νομίζω ότι δεν θα είναι αμαρτία αν θα πούμε, ότι το σώμα του μεγάλου Μωυσή, όπως και το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου, με τη δύναμη του Θεού, έμεινε άφθαρτο. Γι' αυτό και ο τάφος του είναι άγνωστος.
Να σκεφτόμαστε, αδελφοί και αδελφές μου, την μακάρια Κοίμηση της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας και να θυμόμαστε τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: «Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ίωάν. 5, 24). Να μάς αξιώσει ο Θεός να γευθούμε και εμείς οι αμαρτωλοί τη μεγάλη αυτή χαρά, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, φ η δόξα και το κράτος συν τω ανάρχω αυτού Πατρί και τω Παναγίω Αυτού Πνεύματι εις τους αιώνας. Αμήν.
 
Αφιέρωμα στην Θεοτόκο και Μητέρα μας!     
 
       Παναγία μου! Πρίν από δύο χιλιάδες και πλέον χρόνια είχες πεί: «ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (Λουκ. 1, 48). Και η προφητεία Σου τηρείται με ακρίβεια και διατρανώνει την αλήθεια των χαρίτων Σου. Ούτε στιγμή δεν έπαψε η αγαπημένη Σου Εκκλησία να βοά προς Σε, την Γοργοϋπηκοο, το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Ναι, Κυρά μας και Δέσποινα και Μάνα μας και Παρηγοριά μας και Αγάπη μας και Ελπίδα μας και Σκέπη μας και... Σου κράζουμε «σώσον ημάς» διότι είσαι η Μητέρα του Σωτήρος μας και «εύρες χάριν παρ' Αυτώ» (Λουκ. 1, 30). Και αν αιτηθείς την σωτηρία του πλέον αμαρτωλού, ο Γλυκύτατος και Πολυεύσπλαχνος Υιός Σου δεν πρόκειται να Σου χαλάσει χατίρι!
       Παναγία μου! Όσα και αν λεχθούν, όσα και αν γραφούν δεν θα αγγίξουν την «Τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Όμως πάντα θα έχουμε την βεβαιότητα πως μας ακούς, πως είσαι δίπλα μας, πως μας νοιάζεσαι ειλικρινώς και ανιδιοτελώς!

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Ω Θεέ μου, φώτισέ μας

Ω Θεέ μου, φώτιζέ με
ν' αγαπώ τας αρετάς,
ω Θεέ, οδήγησέ με
εις τας πράξεις τας καλάς.
Δίδε μου, Θεέ, χαράν
και καρδίαν καθαράν.
* * *
Πατέρα, ρίξε σπλαγχνικά
στα πλάσματά σου μια ματιά,
κι' οδήγησέ μας την ψυχή
το δρόμο σου ν' ακολουθή.
* * *
Ω πανάγαθε Πλάστη του κόσμου,
δός μας πλούσιο το φως που ποθούμε,
σαν παιδιά σου μ' αγάπη να ζούμε
με ψυχή και ζωή καθαρή.
* * *
Φώτιζέ μας την ψυχή
στο καλό, στην αρετή,
δίνε μας από ψηλά
θάρρος, δύναμι, χαρά.
* * *
Δός μας δύναμι μεγάλη
για να βγούμε νικηταί
στον αγώνα της αλήθειας
που δεν σταματά ποτέ.
* * *
Κράτησέ μας ως το τέλος
στην αγάπη και στο φως σου
και μια μέρα χάρισέ μας
τον ολόφωτο ουρανό σου.

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Το θαύμα του Αγ.Παντελεήμονα και ο ασεβής γιατρός!


Ή πρεσβυτέρα είχε όγκο στο στήθος καί εγχειρί­στηκε. Μόλις έβγαλαν τον όγκο, δίνουν ένα κομμάτι στον πατέρα Ευάγγελο να το πάει για βιοψία καί να φέρει αμέσως τ' αποτελέσματα. Μετά την απάντηση της εξετάσεως, οι γιατροί δεν δίνουν ούτε έξι μήνεςζωής στην άρρωστη.

Ή κόρη του παπα-Βαγγέλη λι­ποθυμά μόλις το ακούει, ό ίδιος τα χάνει. "Ακου, λέει, γιατροί να το πουν έτσι ξαφνικά στο παιδί! 

Στά χέρια του όμως σφίγγει το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα, πού έχει φέρει μαζί του, καί προσεύχεται.

Βγάζουν την πρεσβυτέρα από το χειρουργείο. Με λαχτάρα ό πατήρ Ευάγγελος ακουμπά πάνω στις γά­ζες πού σκεπάζουν το εγχειρισμένο στήθος της πρε­σβυτέρας, το χέρι του 'Αγίου καί γονατιστός προσεύ­χεται.
Εκείνη την ώρα μπαίνει ό χειρουργός με τη μάσκα ακόμη. Βλέπει τη σκηνή καί βάζει τίς φωνές.

-Τί είναι αυτό το κόκκαλο παπά μου; Πάρτο από δω και τράβα σπίτι σου.

Ζαλισμένος ό καημένος, μα­ζεύει γρήγορα τ' αγία λείψανα καί προσπαθεί να βρει την πόρτα. Μέσ' τη ζάλη του, όμως, ακούει τη νοσο­κόμα να φωνάζει το γιατρό στο τηλέφωνο, πού τον ζή­τα επειγόντως ή γυναίκα του.

Το απόγευμα σταματά μια κούρσα έξω από το σπί­τι του ιερέα και με έκπληξη ό παπα-Βαγγέλης βλέπει να βγαίνει ό γιατρός. Πω! πω! σκέφτεται, ό γιατρός και στο σπίτι μου ακόμα με κυνηγάει! Με φρίκη, όμως, βλέπει να κατεβαίνει από τ' αυτοκίνητο και έναςνέος παραμορφωμένος. Το στόμα του είχε πάει στ' αυ­τί του. Αποσβολώθηκε ό παπάς.

-Πάτερ μου, του λέει ό γιατρός, εκείνο το κόκκαλο το έχεις; Με συγχωρείς, παραφέρθηκα, την ώρα πού σ' έδιωχνα μου τηλεφώνησε ή γυναίκα μου, ότι το παιδί μας, πού έδινε εκείνη την ώρα εξετάσεις, έπα­θε ξαφνικά αυτήν την πάρεση πού βλέπεις. Κατάλαβα ότι εγώ έφταιξα καί γι' αυτό σε παρακαλώ πολύ διά­βασε μας μια ευχή. Τη διεύθυνση σου στο χωριό την πήρα από την πρεσβυτέρα.
-Ευχαρίστως παιδιά μου, ελατέ στο εκκλησάκι. Κράτα αγόρι μου το χέρι του Αγίου καί γονάτισε.

'Απλώνω στο κεφάλι του νέου το πετραχήλι καί αρχίζω να διαβάζω την ευχή. Καθώς διαβάζω, ακούω θόρυβο κρακ, κρακ. Σκέφτομαι, τί συμβαίνει άραγε; Τελείωσα καί, όταν σηκώθηκε το παιδί, τί να δοϋμε, το στόμα του παιδιού είχε επανέλθει στην θέση του!Πατέρας καί γιος ρίχνονται πάνω μου.

-Παπούλη πώς να σ' ευχαριστήσουμε;

-Όχι εμένα, παιδιά μου, το Θεό καί τον "Αγιο.

Από τότε για πάρα πολύ καιρό ερχόταν τακτικά να προσκυνήσουν καί να φέρουν καί το λάδι για το καντήλι του 'Αγίου.

Όσο για την πρεσβυτέρα, είναι τώρα περισσότερα από εϊκοσι χρόνια πού είναι τελείως καλά χωρίς να κάνει απολύτως καμμία θεραπεία. Μεγάλωσε τα παι­διά της καί ζει στο χωριό προσέχοντας το εκκλησάκι με τα τόσα άγια λείψανα, μια πού δεν υπάρχει πια όπατήρ Ευάγγελος. Ό γιατρός πολλές φορές έλεγε στον παπα-Βαγγέλη:''Εμείς παπά μου πρέπει να τα κά­ψουμε τα βιβλία μας''.



Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Η δύναμη της ευλογίας του πνευματικού   
 

 
Η δύναμη της ευλογίας του πνευματικού
Άγιος Σιλουανός
 
Πιστεύετε, αδελφοί, ότι εάν συμβεί εις τινα να αποθνήσκη ενώπιον του πνευματικού, και είπη εις τον πνευματικόν: «Πάτερ άγιε, ευλόγησον με να ιδώ τον Κύριον εις την Βασιλείαν των Ουρανών», και απαντήση ο πνευματικός: «Πορεύου, τέκνον, και βλέπε τον Κύριον», θα γίνη εις αυτόν κατά την ευλογίαν του πνευματικού, διότι το Πνεύμα το Άγιον και εις τον ουρανόν και επί γης είναι το αυτό.
Η στάση στην προσευχή
 
Γέροντος Σωφρονίου του Essex
 
«Να παρασταθεί κάποιος ενώπιον του Θεού δεν σημαίνει καθόλου να «σταθεί μπροστά στις εικόνες», αλλά να Τον αισθανθεί στο βάθος της συνειδήσεώς του ως Εκείνον που γεμίζει με την παρουσία Του τα πάντα. Να Τον ζήσει ως την αληθινή Πρωταρχική Πραγματικότητα από την οποία προέρχεται ο κόσμος στην τάξη της κατώτερης, δεύτερης δημιουργημένης κτιστής πραγματικότητος.
Γι’ αυτό μπορεί να είναι κατάλληλη η κάθε στάση στην οποία βρίσκεται το σώμα: είτε κατακλίνεται, είτε βαδίζει, είτε κάθεται, είτε στέκεται και τα παρόμοια. Αν ο νους και η καρδιά σου δοκιμάζουν προσευχητική διάθεση κατά την ανάγνωση της Αγίας Γραφής, τότε μένε σε αυτήν όσο δεν διακόπτεται η προσευχητική αυτή διάθεση. Ο κανόνας είναι ο εξής: Κάθε λόγος, κάθε θέση του σώματος, στα οποία ο νους και η καρδιά ενώνονται σε μια ζωή της μνήμης του Θεού, δεν πρέπει να αλλάζει, ωσότου εξαντληθεί ο νους ή η καρδιά ή το σώμα..".

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Ἀπὸ τὸ Γεροντικό


Ἕνας ἀδελφὸς παρακαλοῦσε κι ἔλεγε:
- Ξέρω πὼς ἔχω πολὺ ἁμαρτήσει ἐνώπιόν Σου, Δέσποτα, καὶ πὼς εἶναι ἀναρίθμητα τὰ σφάλματά μου. Γι᾿ αὐτὸ καὶ δὲν τολμῶ νὰ Σοῦ ζητήσω νὰ μὲ συγχωρέσεις. Ἂν ὅμως εἶναι δυνατόν, συγχώρεσέ με γιὰ τὴν εὐσπλαγχνία Σου. Ἂν πάλι εἶναι ἀδύνατον, τουλάχιστον τιμώρησέ με στὴ ζωὴ αὐτὴ καὶ μὴ μὲ κολάσεις στὴν ἄλλη. Κι ἂν εἶναι καὶ τοῦτο ἀκόμη ἀδύνατον, στεῖλε μου ἐδῶ ἕνα μέρος τῆς τιμωρίας καὶ ἀλάφρωσέ μου ἐκεῖ τὴν κόλαση. Ἄρχισε μόνο ἀπὸ τώρα νὰ μὲ τιμωρεῖς. Ἀλλὰ τιμώρησέ με σπλαγχνικά, Δέσποτα.
Ἔτσι λοιπὸν μετανοοῦσε ἕναν ὁλόκληρο χρόνο κι αὐτὰ ἔλεγε μὲ δάκρυα ἱκετευτικά, ὁλόθερμα καὶ ὁλόψυχα, λιώνοντας καὶ τσακίζοντας σῶμα καὶ ψυχὴ μὲ νηστεία καὶ ἀγρυπνία καὶ ἄλλες κακουχίες.
Μιὰ μέρα καθὼς καθόταν καταγῆς, ὅπως συνήθιζε, θρηνώντας καὶ φωνάζοντας σπαραχτικά, ἀπὸ τὴν πολλή του λύπη, νύσταξε κι ἀποκοιμήθηκε.
Καὶ νά! Παρουσιάζεται μπροστά του ὁ Χριστὸς καὶ τοῦ λέει μὲ φωνὴ γεμάτη ἱλαρότητα:
- Τί ἔχεις, ἄνθρωπέ μου; Γιατί κλαῖς ἔτσι;
Ὁ ἀδελφὸς Τὸν ἀναγνώρισε καὶ ἀποκρίθηκε ἔντρομος:
- Γιατὶ ἔπεσα, Κύριε!
- Ἔ, σήκω!
- Δὲν μπορῶ, Δέσποτα, ἂν δὲν μοῦ δώσεις τὸ χέρι Σου!
Τότε Ἐκεῖνος ἅπλωσε τὸ χέρι Του, ἔπιασε τὸν ἀδελφὸ καὶ τὸν σήκωσε.
Μὰ κι ὅταν αὐτὸς σηκώθηκε, συνέχισε νὰ θρηνεῖ.
- Γιατί κλαῖς, ἄνθρωπέ μου; Γιατί εἶσαι λυπημένος; τοῦ ξαναλέει ὁ Κύριος μὲ ἁπαλὴ καὶ ἱλαρὴ πάλι φωνή.
- Δὲν θέλεις, Κύριε, νὰ κλαίω καὶ νὰ λυπᾶμαι, ἀπάντησε ὁ ἀδελφός, ποὺ τόσο πολὺ Σὲ πίκρανα, ἂν καὶ ἀπόλαυσα τόσα ἀγαθὰ ἀπὸ Σένα;
Ἐκεῖνος ἅπλωσε ξανὰ τὸ χέρι Του, τ᾿ ἀκούμπησε στὸ κεφάλι τοῦ ἀδελφοῦ καὶ τοῦ εἶπε:
- Μὴ λυπᾶσαι πιά. Γιατὶ ἂν ἔδωσα τὸ αἷμα μου γιὰ σένα, πολὺ περισσότερο θὰ δώσω συγχώρηση καὶ σὲ σένα καὶ σὲ κάθε ἄλλη ψυχὴ ποὺ γνήσια μετανοεῖ.
Μόλις συνῆλθε ὁ ἀδελφὸς ἀπὸ τὴν ὀπτασία, ἔνιωσε τὴν καρδιά του γεμάτη χαρά. Ἔτσι πληροφορήθηκε πὼς ὁ Θεὸς τὸν ἐλέησε. Κι ἀπὸ τότε ζοῦσε μὲ πολλὴ ταπείνωση, εὐχαριστώντας Τον.

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος - Τρίτη Γέννηση

Δὲν εἶναι μόνο αὐτὴ ἡ γέννηση
τῶν καημένων τῶν ἀνθρώπων
ποὺ ἔρχεται ἀπὸ σάρκα καὶ αἷμα.
ἀφοῦ εἶναι θνητοὶ ποὺ γεννιοῦνται ἐδῶ
καὶ πεθαίνουν τόσο γρήγορα·
αὐτὴ εἶναι βέβαια ἡ πρώτη.

Ἔπειτα εἶναι τὸ βάπτισμα τοῦ
Ἁγίου Πνεύματος .
ὅταν τὸ φῶς Του κατεβαίνει
στοὺς βαπτιζόμενους ἐν ὕδατι.

Ἡ τρίτη πάλι μᾶς γεννᾶ
ἀπὸ τὰ δάκρυα καὶ τοὺς πόνους μας .
ποὺ καθαρίζουν τὴν εἰκόνα μας
ἀπὸ τοὺς σπίλους τῆς φαυλότητας.

Στὴν μιὰ γεννιέσαι ἀπ’ τοὺς
πατέρες σου .
στὴν ἄλλη γίνεσαι παιδὶ Θεοῦ
στὴν τρίτη ὁ ἴδιος εἶσαι ὁ γεννήτορας .
 ὅσο ἡ ζωή σου ἀκολουθεῖ τὸ ἅγιο φῶς.

Εκοιμήθη ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Κρητικός

Εκοιμήθη σε ηλικία 93 ετών τα ξημερώματα της Κυριακής ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Κρητικός της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.


Ο π. Γεώργιος Κρητικός σαρκικός πατέρας του Αρχιμ. Μεθοδίου Κρητικού, Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Αναστάντος Χριστού, εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Καραβά κατήγετο από την Κέρκυρα.
Εμπνευστής και πνευματικός πατέρας αρκετών κληρικών, αντιμετώπιζε όλους σαν παιδιά του και ο μεγάλος του πόθος δεν ήταν να βρισκόντουσαν δίπλα σε εκείνον, αλλά μαζί με το Χριστό.


Από της ιδρύσεως του Ραδιοφωνικού Σταθμού «Πειραϊκή Εκκλησία» είχε την ευθύνη της εβδομαδιαίας εκπομπής «Κάτω από το Πετραχήλι».
Το σκήνωμα θα τεθεί σε προσκύνηση το πρωΐ της Δευτέρας ενώ η ακολουθία της κηδείας θα τελεσθεί στο Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Καραβά  στις 3.00 το μεσημέρι.


Η ταφή θα γίνει στο Μετόχι της Ιεράς Μονής Αναστἀντος Χριστού στο Βαρνάβα Αττικής.

ΠΗΓΗ: http://synodoiporia.gr/

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015


"Ο παλαίος μας άνθρωπος είναι ένας κακός ενοικιαστής μέσα μας και για να φύγει,πρέπει να γκρεμίσουμε το σπίτι και να αρχίσουμε να χτίζουμε την νέα οικοδομή,τον καινό άνθρωπο."

Γέροντος Παισίου Αγιορείτου

ΛΟΓΟΙ Γ ' : "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ"
σελ.158

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

ΙΕΡΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ 
 
Σήμερα!





Τρίτη 14  Ιουλίου ώρα 6:00 μμ
 
Η πολιτική στάση του Χριστιανού είναι η μετάνοιά του



Αγαπητοί αδελφοί,

  Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; πολλοὶ ἐπανίστανται ἐπ' ἐμέ·  πολλοὶ λέγουσι τῇ ψυχῇ μου· οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ. (διάψαλμα).  σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου.  φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, καὶ ἐπήκουσέ μου ἐξ ὄρους ἁγίου αὐτοῦ. ἐγὼ δὲ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψεταί μου. 

Όποιος βίωσε τον φόβο του πνευματικού ή του σωματικού θανάτου και στράφηκε στον Χριστό, γνωρίζει ή του είναι πιο εύκολο να κατανοήσει) την σημασία του "άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους και ακολούθησέ με". Η χάρις του Αγίου Πνεύματος διδάσκει την αλήθεια πίσω από την επιφάνεια των κοσμικών πραγμάτων. Η δίψα για την αλήθεια, η αξία της στιγμής, ο ευχαριστιακός τρόπος ως σχέση με τον Χριστό κι όχι ως ιδεολόγημα, η αμεριμνησία, η περιχώρηση ως έμπρακτος τρόπος της Θεϊκής αγάπης, η συγχώρηση όποιων μας έβλαψαν, η απόλυτη ανάληψη της ευθύνης για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας, αποτελεί τρόπο ύπαρξης με τον οποίο συμμετέχουμε στις ενέργειες του Ακτίστου- του Θεού - και ενωνόμαστε μαζί Του.

Συνεπώς, ούτε οι ιεροπραξίες, ούτε οι θεολογικές συζητήσεις, ούτε η φιλανθρωπία, ούτε βέβαια ο νόμος μάς ενώνουν με τον Θεό, παρά μόνο η Χάρις του όταν ζούμε και σκεφτόμαστε κατά τον τρόπο Του (τα παραπάνω συμπληρώνουν, μα δεν είναι το κέντρο της πίστης). Ακόμα και η Θεία Ευχαριστία, όταν δεν σημαίνει ανακεφαλαίωση ενός Αγιοπνευματικού τρόπου ζωής, χάνει το νόημά της, «αναξίως» μετέχουμε στο κοινό ποτηριο.

Αν κατανοήσουμε πως οτιδήποτε μας εμποδίζει να βιώσουμε την Χάρη, όχι μόνο μας ταράζει, αλλά μας αποπροσανατολίζει και μας οδηγεί στην σύγχιση, τότε προσπαθούμε να ζήσουμε ησυχαστικά, μακριά από την παραζάλη του κόσμου τούτου και να αγωνιστούμε, να κάνουμε πράξη αυτά που θα μας φέρνουν κοντά στον Θεό εφόσον βέβαια έχουμε φτάσει στην επίγνωση (δώρο κι αυτό του Θεού) πως μόνο αυτό έχει αξία.

Πρακτικά, όποιος έχοντας την δύναμη της Χάριτος ενισχύει τους συνανθρώπους του, τους παρηγορεί, τους δίνει ελπίδα και παράλληλα με νηφαλιότητα διεκδικεί ό,τι είναι εφικτό να δοθεί χωρίς να παρασύρεται από την οργή του για τις αδικίες ή τις ελλείψεις του συστήματος  (και βέβαια την αδυναμία των ανθρώπων),  πράττει το θέλημα του Θεού. Αντίθετα, αν αφεθούμε στην οργή, στο ρομαντικό ιδεολόγημα, στις ψευδαισθήσεις ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, κινδυνεύουμε να γίνουμε αναποτελεσματικοί, μα πάνω απ'ολα να χάσουμε την Χάρη του Θεού, που μόνο σε ψυχή ειρηνική σκηνώνει, αφού η ενασχόληση με τα του κόσμου τούτου θολώνει το νου και μας αποπροσανατολίζει σε μία περί δικαίου σχετική αντίληψη, πολλές φορές μας φανατίζει ή τουλάχιστον μας κάνει εμπαθείς.
 
Η πολιτική στάση του Χριστιανού είναι η μετάνοιά του. "Άλλαξε εσύ και μαζί σου αλλάζουν χιλιάδες άλλοι". Για να έχουμε μετάνοια πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα νηφάλια και να βγαίνουμε έξω από την φασαρία της εποχής. Τότε δίνει η Χάρις την προφητική διάσταση της γενικής ιερωσύνης, να βλέπουμε (ο καθένας κατά την πρόοδό του) τα πράγματα στο βάθος τους. Όχι με την πολιτική διάσταση των πραγμάτων αλλά με την πνευματική. Όχι με την τρέχουσα περί δικαίου αντίληψη αλλά με την χάρη του Πνεύματος. Όχι με ότι μας χωρίζει από τους άλλους, αλλά ότι μας ενώνει και μας ειρηνεύει. «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος, το δε χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών».

Αν εξετάσουμε την ιστορία της Εκκλησίας θα δούμε πως οι Άγιοι και οι αγωνιζόμενοι Χριστιανοί δεν πήραν ποτέ μέρος σε επαναστάσεις (πλην των εθνικοαπελευθερωτικών όπου και πάλι οι πιο θερμοί δεν συμμετειχαν στην βία), αλλά μέσα στην αδικία και το κακό του κόσμου τούτου όπου ο Άρχων είναι ο Σατανάς - αυτό είναι δεδομένο - προσπαθούσαν να ζουν κατά Θεόν και να είναι ειρηνοποιοί κι όχι να παρασύρονται από την όποια (ακόμα και δικαιολογημένη) οργή της μάζας. Σε όλη την ιστορία του Χριστιανισμού, ακόμα και σε ομολογίες άλλες (Λατινική Αμερική, άνοδος του τρίτου Ράϊχ, κλπ), οι άνθρωποι που πραγματικά αναζητούν τον Χριστό έτσι φέρονται. Η ηθική της Καινής διαθήκης είναι η ηθική της απόλυτης προσωπικής ευθύνης, η ηθική που ορίζει ως τόπο συνάντησης του Θεού το πρόσωπο του άλλου, που επιτάσσει να γίνω ο πλησίον κάθε άγνωστου, οτιδήποτε κι αν πιστεύει, ακόμα κι αν είναι σε πλάνη, που με κάνει ακόμα και να θυσιαστώ γι αυτόν, όχι να μισήσω.

Ελεύθερος εν Χριστώ, είναι όποιος πασχίζει να αγαπά άνευ όρων και ορίων. Όσο περισσότερο συν Θεώ το επιτυγχάνουμε, τόσο ελεύθεροι γινόμαστε από τους περιορισμούς της φύσης μας (οργή, μίσος, συκοφαντία, κατάκριση, κακία, φιλαργυρία, φανατισμός, κάθε λογής εμπάθεια). Προϋπόθεση όμως είναι να φύγουμε εκτός της κοσμικής λογικής, όπως κυριαρχεί σε όλο το φάσμα του κοινωνικοπολιτικού βίου.Φτάνει πια η πολιτικολογία, η άνευ όρων παράδοση στις φωνές του κόσμου τούτου!

Ο Χριστιανός ζει σε αυτό τον κόσμο, αλλά πολιτέυεται αλλού! Εχθρός της αγάπης, έλεγε ένας σύγχρονος πνευματικός, δεν είναι το μίσος, αλλά ο εγωκεντρισμός. Κι αυτός ο εγωκεντρισμός μάς στερεί την δυνατότητα να δούμε τα πράγματα βαθύτερα αφού παρασυρόμαστε εύκολα από την περιρρέουσα ιδεολογία που είναι ο λαϊκισμός, που μας «χαϊδεύει» κατώτερα ένστικτα εμπαθή και βλέπουμε την ευθύνη μόνο στους άλλους, σπάνια σε μας τους ίδιους.

Πόσο εύκολα χάνουμε την ευχαριστία και πέφτουμε σε μεμψιμοιρία, που στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο πληγωμένος ναρκισσισμός μας! Έτσι χάνουμε την δοξολογία και μας πειράζει οτιδήποτε αντίθεο.

Στα χρόνια που έρχονται θα πειραστούμε αρκετά. Βέβαια, ο παρανομαστής με τους πειρασμούς των προηγούμενων δεκαετιών είναι ο ίδιος: Ας θυμηθούμε τους τρείς πειρασμούς του Χριστού στην έρημο. Η ύλη. Η εξουσία. Η ως δια μαγείας αλλαγή (το ανευ χαριτος θαύμα). Τότε ο καταναλωτισμός, τώρα ή ανέχεια. Τότε η εξουσία όποιου δώσει περισσότερο, τώρα η εξουσία του «σωτήρα». Και, βέβαια, η χωρίς αγωνία για την Αλήθεια και κόπο αλλαγή, προσωπική η συλλογική.

Όσοι όμως πιστεύουμε πως Σωτήρας είναι Ενας και πως μας έχει δώσει κλήση προσωπική, ας στραφούμε «εξ όλης ψυχής και διανοίας» σε Εκείνον για να ζήσουμε όπως έζησαν και οι άγιοι και οι δίκαιοι σε καιρούς δύσκολους την χαρά της Χάριτος, την ομορφιά της ευχαριστίας. Κι όλα αυτά να τα προσφέρουμε και στους άλλους. Αμήν.
Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω...

π. Χριστόδουλος

πηγη

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

12 Ιουλίου 2015: Πρώτη Εορτή Οσίου Παισίου  του Αγιορείτη(1924 - 1994)






Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α ́. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

H εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας της Μονης "Κλειστ'ων"

 
 
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ «ΚΛΕΙΣΤΩΝ» ΦΥΛΗΣ
 
Στο χείλους του απόκρημνου και μαγευτικού φαραγγιού της «Γκούρας», στις νότιες παρυφές της Πάρνηθας, 3χλμ μετά τη Φυλή, βρίσκεται η παλαίφατος Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου. Η τοποθεσία και η θέα της είναι μοναδική και ονομάστηκε «Κλειστών» διότι περικλείεται από βουνά.
 
Κατά την παράδοση, ένας ευσεβής χριστιανός, βλέποντας ένα παράδοξο φως, ανακάλυψε τη σεπτή και θαυματουργό εικόνα της Παναγίας της Ελεούσας στον απέναντι της μονή βράχο, μέσα σε ένα κοίλωμα. Η είδηση ξεσήκωσε τους κατοίκους της περιοχής που προσέφεραν ό,τι μπορούσαν για το κτίσιμο ναού όπου θα διαφυλασσόταν η εικόνα.
 
IMG_1947 
 
Επειδή το μέρος ήταν ακατάλληλο άρχισε να κτίζεται ακριβώς απέναντι, στην άλλη μεριά του φαραγγιού, εκεί που βρίσκεται σήμερα. Δύο φορές όμως η Παναγία ξαναγύρισε μόνη της στο αρχικό μέρος και οι κτίστες σταμάτησαν από φόβο. Έγινε ολονύκτιος παράκληση στη Θεοτόκο να δεχθεί να ιδρυθεί ο οίκος της στο ομαλότερο εκείνο σημείο, διά το παντελώς αδύνατον της μεταφοράς υλικών στο κοίλωμα εκείνο. Η Παναγία άκουσε, όπως φαίνεται, τις ικεσίες και δεν ξαναμετακινήθηκε, ενώ οι εργασίες συνεχίστηκαν αξιοθαύμαστα γρήγορα και ομαλά. Άρχισαν να ιδρύονται ασκηταριά στο γύρω χώρο και περί τον 12ο αιώνα ιδρύθηκε το μοναστήρι.
IMG_1977
Στο κοίλωμα της «Φανερωμένης» υπάρχουν πάμπολλα αφιερώματα των πιστών, ενώ το ακοίμητο καντήλι της το μεταφέρουν οι μοναχές με αξιοπερίεργο τρόπο από την Ιερά Μονή μέχρι απέναντι (περίπου 200 μ.) με τροχαλία.
Μονή Κλειστών © Κιντής Χρήστος
Μονή Κλειστών © Κιντής Χρήστος
Μονή Κλειστών © Κιντής Χρήστος
Μονή Κλειστών © Κιντής Χρήστος
Μονή Κλειστών © Κιντής Χρήστος
 
Στη μονή φυλάσσεται η κάρα του αγίου Πολυκάρπου και του αγίου Πέτρου Αλεξανδρείας, μέρος της κάρας του Αγίου Χαραλάμπους, μέρος της χειρός του Αγίου Γεωργίου και πάμπολλα άλλα κειμήλια. Η θαυματουργός εικόνα πανηγυρίζει 15 Αυγούστου.Πηγή

 

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ-Πόση ευλάβεια πρέπει να έχουμε στις εικόνες!



Πόση ευλάβεια πρέπει να έχουμε στις εικόνες! Ένας μοναχός ετοίμασε μία εικόνα του Αγίου Νικολάου, για να την δώσει ευλογία σε κάποιον. Την τύλιξε με καλό χαρτί και την έβαλε σε ένα ντουλάπι, μέχρι να την δώσει. Αλλά χωρίς να τα προσέξει, την έβαλε ανάποδα. Σε λίγο άρχισε να ακούγεται μέσα στο δωμάτιο ένας κρότος.


Κοίταζε ο μοναχός από δω, αποκεί, να δει από πού ερχόταν αυτός ο κρότος. Που να πάει ο νούς του ότι ερχόταν από το ντουλάπι! Ο κρότος συνέχιζε για αρκετή ώρα, «τακ-τακ-τακ»· δεν τον άφηνε να ησυχάσει. Τελικά όταν πήγε κοντά στο ντουλάπι, κατάλαβε ότι ο κρότος έβγαινε από εκεί. Το ανοίγει και βλέπει ότι ο κρότος έβγαινε από την εικόνα. «Τι να έχει η εικόνα; λέει· για να δώ». Μόλις την ξετύλιξε, είδε πως ήταν ανάποδα. Την έστησε όρθια και αμέσως σταμάτησε ο κρότος. Ο ευλαβής ιδιαίτερα ευλαβείται τις εικόνες. Και όταν λέμε «ευλαβείται τις εικόνες», εννοούμε ότι ευλαβείται το εικονιζόμενο πρόσωπο. Όταν έχει κανείς μια φωτογραφία του πατέρα του, της μάνας του, του παππού του, της γιαγιάς του, του αδελφού του, δεν μπορεί να την σχίσει ή να την πατήσει, πόσο μάλλον μια εικόνα! Οι Ιεχωβάδες δεν έχουν εικόνες. Την τιμή που αποδίδουμε στις εικόνες την θεωρούν ειδωλολατρία.


Είπα σε έναν Ιεχωβά μια φορά: «Εσείς δεν έχετε φωτογραφίες στα σπίτια σας;».


«Έχουμε», μου λέει.
«Έ, καλά, η μάνα, όταν το παιδί της λείπει μακριά, δεν φιλάει την φωτογραφία του παιδιού της;».
«Την φιλάει», μου λέει.

«Το χαρτί φιλάει ή το παιδί της;».
«Το παιδί της», μου λέει.
«Έ, όπως εκείνη, όταν φιλάει την φωτογραφία του παιδιού της, του λέω, φιλάει το παιδί της και όχι το χαρτί, έτσι και εμείς τον Χριστό φιλούμε· δεν φιλούμε το χαρτί ή το σανίδι».


– Γέροντα, και αν ένα σανίδι κάποτε είχε επάνω την εικόνα του Χριστού, της Παναγίας ή κάποιου Αγίου και έσβησαν τα χρώματα από τον καιρό, και πάλι δεν πρέπει να το ασπαζόμαστε;


– Ναι, βέβαια! Όταν ασπάζεται ο άνθρωπος με ευλάβεια και θερμή αγάπη τις άγιες εικόνες, παίρνει τα χρώματα από αυτές και ζωγραφίζονται οι Άγιοι μέσα του. Οι Άγιοι χαίροντα, όταν ξεσηκώνονται από τα χαρτιά ή από τα σανίδια και τυπώνονται στις καρδιές των ανθρώπων.


Όταν ασπάζεται ο Χριστιανός με ευλάβεια τις άγιες εικόνες και ζητάει βοήθεια από τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους, με τον ασπασμό που κάνει με την καρδιά του, ρουφάει μέσα στην καρδιά του όχι μόνον τη χάρη του Χριστού, της Παναγίας ή των Αγίων, αλλά και τον Χριστό ολόκληρο ή την Παναγία ή τον Άγιο, και τοποθετούνται πιά στο τέμπλο του Ναού του. «Ναός του Αγίου Πνεύματος είναι ο άνθρωπος» (Α΄ Κορ. 3,16 και 6,19). Βλέπεις, και κάθε Ακολουθία με τον ασπασμό των εικόνων αρχίζει και με τον ασπασμό τελειώνει. Εάν το καταλάβαιναν αυτό οι άνθρωποι, πόση χαρά θα αισθάνονταν, πόση δύναμη θα έπαιρναν!


– Γέροντα, στην Παράκληση της Παναγίας, σε κάποιο Μεγαλυνάριο γιατί λέει «Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων την εικόνα σου την σεπτήν»;


– Όταν κανείς δεν έχει ευλάβεια και ασπάζεται τις εικόνες, δεν είναι άλαλα τα χείλη του; Και ο ευλαβής, όταν ασπάζεται τις εικόνες, εύλαλα δεν είναι τα χείλη του; Είναι μερικοί που, όταν προσκυνούν την εικόνα, ούτε καν ακουμπούν στην εικόνα. Άλλοι ακουμπούν μόνον τα χείλη τους στην εικόνα, όταν την ασπάζονται. Να, έτσι. (Ο Γέροντας ασπάσθηκε μια εικόνα, χωρίς να ακουσθεί ο ασπασμός). Ακούσατε τίποτε;


– Όχι.


– Έμ, τότε «άλαλα» είναι τα χείλη. Ενώ ο ευλαβής ασπάζεται την εικόνα και ο ασπασμός ακούγεται. Τότε τα χείλη είναι «εύλαλα». Δεν είναι ότι καταριούνται, όταν λένε «άλαλα», αλλά εκείνα τα χείλη είναι άλαλα και τα άλλα είναι εύλαλα. Όταν βλέπουμε τις άγιες εικόνες, πρέπει να ξεχειλίζει η καρδιά μας από αγάπη προς τον Θεό και τους Αγίους και να πέφτουμε να τις προσκυνούμε και να τις ασπαζόμαστε με πολλή ευλάβεια.


Να βλέπατε ένα ευλαβικό γεροντάκι στη Μονή Φιλοθέου, ο γέρο-Σάββας, με πόση ευλάβεια, με πόση καρδιά ασπαζόταν την εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσης! Σ’ αυτήν την εικόνα της Παναγίας, επειδή οι Πατέρες την ασπάζονταν στο ίδιο σημείο, έχει σχηματισθεί ένα γρομπαλάκι! Η εικόνα που αγιογραφείται με ευλάβεια ρουφάει από τον ευλαβή αγιογράφο την Χάρη του Θεού και μεταδίδει στους ανθρώπους παρηγοριά αιώνια.Ο αγιογράφος ζωγραφίζεται, μεταφράζεται στην εικόνα που φτιάχνει· γι’ αυτό παίζει μεγάλο ρόλο η ψυχική του κατάσταση.


Μου έλεγε ο παπά-Τύχων (Ρώσος ασκητής που ο Γέροντας Παϊσιος υπήρξε υποτακτικός του):


«Εγώ παιντί μου, όταν ζωγραφίζω επιτάφια, ψάλλω“O ευσχήμων Ιωσήφ, από του ξύλου καφελών…”». Έψαλε και έκλαιγε συνέχεια και τα δάκρυά του έπεφταν πάνω στην εικόνα. Μια τέτοια εικόνα κάνει ένα αιώνιο κήρυγμα στον κόσμο. Οι εικόνες αιώνες κηρύττουν-κηρύττουν. Ρίχνει λ.χ. ένας πονεμένος ένα βλέμμα στην εικόνα του Χριστού ή της Παναγίας και παίρνει παρηγοριά. Όλη η βάση είναι η ευλάβεια. Βλέπεις, άλλος ακουμπά στον τοίχο που ακούμπησε η εικόνα και παίρνει Χάρη, και άλλος μπορεί να έχει την καλύτερη εικόνα, αλλά, επειδή δεν έχει ευλάβεια, δεν ωφελείται. Ή ένας μπορεί να βοηθηθεί από έναν απλό σταυρό, και άλλος να μη βοηθηθεί από τον Τίμιο Σταυρό όταν δεν έχει ευλάβεια.


Από το βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου ΛΟΓΟΙ Β΄»"ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ"