Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

"Ου γαρ ήλθον καλέσαι  δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν"(Ματθ.θ'13)

 
Ὁ Κύριός μας ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, πού ἦρθε στή γῆ μας καί ἔγινε ἄνθρωπος (Ἰωαν. 1, 18), Ἐκεῖνος πού ἔγινε γιά μᾶς ὁδός σωτηρίας (Ἰωαν. 14, 6), μᾶς διδάσκει γιά τή μετάνοια μέ τήν μακάρια καί θεϊκή φωνή Του, λέγοντας: «Δέν ἦρθα νά καλέσω σέ μετάνοια τούς δικαίους, ἀλλά τούς ἁμαρτωλούς» (Ματθ. 9, 13). Καί οὔτε πάλι: «Δέν ἔχουν ἀνάγκη ἀπό γιατρό οἱ ὑγιεῖς, ἀλλά οἱ ἄρρωστοι» (Μάρκ. 2, 17. Λουκ. 5, 32). Ἄν ἐγώ ἤμουν πού τά ἔλεγα αὐτά, ποτέ νά μή μέ ἄκουγες. Ἄν ὅμως αὐτά τά λέει ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος, γιατί τά καταφρονεῖς καί δέν φροντίζεις τή ζωή σου; Ἄν βλέπεις ὅτι ἔχεις μέσα σου τραύματα ἀπό τούς λογισμούς καί τίς πράξεις σου, γιατί ἀδιαφορεῖς γιά τά κρυφά τραύματά σου; Γιατί φοβᾶσαι τόν Γιατρό; Δέν εἶναι ἄγριος, οὔτε σκληρός, οὔτε ἄσπλαχνος. Δέν κρατάει μαχαίρι καί οὔτε μεταχειρίζεται φάρμακο πικρό καί καυτερό. Γιατρεύει μόνο μέ τό λόγο. Ἄν θέλεις νά ἔρθεις κοντά Του, Ἐκεῖνος εἶναι γεμάτος ἀγαθά καί εὐσπλαχνία. Γιά σένα ἦρθε ἀπό τόν οὐρανό. Γιά σένα ἔγινε ἄνθρωπος. Γιά νά Τόν πλησιάσεις ἄφοβα. Γιά σένα ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά σέ γιατρέψει ἀπό τά φοβερά τραύματά σου. Μέ τήν πολλή ἀγάπη καί τή στοργή Του σέ καλεῖ κοντά Του.
- Ἔλα κοντά μου, λέει, ἁμαρτωλέ. Βρές εὔκολα τή γιατρειά σου. Πέταξε ἀπό πάνω σου τό βάρος τῶν ἁμαρτιῶν. Πρόσφερε τήν προσευχή σου, βάλε πάνω στό τραῦμα σου δάκρυα.
Αὐτός ὁ Γιατρός εἶναι οὐράνιος. Ἐπειδή εἶναι ἀγαθός, γι᾽ αὐτό μόνο μέ δάκρυα καί στεναγμούς θεραπεύει τά τραύματα. Πλησίασε, ἁμαρτωλέ, στόν ἀγαθό Γιατρό προσφέρνοτας τά δάκρυα, τό καλύτερο φάρμακο. Διότι καί οὐράνιος Γιατρός ἔτσι εὐδοκεῖ νά θεραπευθεῖ καί νά σωθεῖ ὁ καθένας, δηλαδή μέ τά ἴδια του τά δάκρυα. Διότι αὐτό τό φάρμακο δέν ἐνεργεῖ δυνατότερα ἀπ᾽ ὅσο πρέπει, οὔτε ἐρεθίζει τό τραῦμα, ἀλλά ἀμέσως σέ γιατρεύει. Ὁ Γιατρός περιμένει νά δεῖ τά δάκρυά σου. Πλησίασε, μή φοβηθεῖς. Δεῖξε Του τό τραῦμα σου, προσφέροντας καί φάρμακο, τό δάκρυ καί τό στεναγμό σου. Νά, δές, σοῦ ἔχει ἀνοίξει τήν θύρα τῆς μετανοίας. Τρέξε, ἁμαρτωλέ, πρίν νά τήν κλείσει. Ἀφοῦ ἐσύ ἀδιαφορεῖς Ἐκεῖνος δέν θά σέ περιμένει περισσότερο. Ἡ θύρα δέν παραμένει γιά σένα ἀνοικτή ἐφόσον ἐσύ μέ τή ραθυμία σου τήν καταφρονεῖς. Γιατί μίσησες τή ζωή σου, ἄθλιε; Τί ἄραγε ὑπάρχει ἀνώτερο ἀπό τήν ψυχή σου, ἄνθρωπε;
Ἐσύ ὅμως, ἁμαρτωλέ, καί αὐτή τήν περιφρόνησες. Δέν γνωρίζεις, ἀγαπητέ, ποιά ὥρα θά προστάξει ὁ οὐράνιος Γιατρός νά κλείσει ἡ θύρα τῆς εὐκαιρίας γιά ἴαση.
Πλησίασε, παρακαλῶ. Τρέξε νά γιατρευθεῖς. Θά δώσεις χαρά στήν οὐράνια στρατιά μέ τή μετάνοιά σου. Ὁ ἥλιος γέρνει στή δύση. Σέ περιμένει, γιά νά φτάσεις στό κατάλυμά σου (Ἰωάν. 14, 2). Ὥς πότε θά ἀνέχεσαι τόν σιχαμερό Ἐχθρό σου ὑπηρετώντας, χωρίς ντροπή, τό θέλημά του; Γιατί ἐκεῖνος θά ἤθελε καί στή φωτιά ἀκόμα νά σέ πετάξει. Αὐτό εἶναι τό δικό του μέλημα. Αὐτό εἶναι τό δῶρο του σ᾽ ἐκείνους πού τόν ἀγαποῦν. Αὐτός πολεμάει ὅλους τούς ἀνθρώπους, μέ ὅπλο του τίς κακές καί σιχαμερές ἐπιθυμίες. Αὐτός πάλι ὁ ἀπαίσιος ὁδηγεῖ στήν ἀπελπισία ὅσους τόν ὑπακούουν. Σκληραίνει τήν καρδιά, ξηραίνει τά δάκρυα, ὥστε νά μήν ζήσει τήν κατάνυξη ὁ ἁμαρτωλός. Ἀπόφευγέ τον ἐντελῶς, ἄνθρωπέ μου. Μίσησε καί σιχάσου ὅσα ἐκεῖνος ἀγαπάει. Μίσησε τόν Πονηρό καί ἀπόφευγε τόν δόλιο. Γιατί εἶναι ἀνθρωποκτόνος ἀπό τήν ἀρχή πού πλησίασε τόν ἄνθρωπο καί τέτοιος θά εἶναι μέχρι τέλους. Ἀπόφευγέ τον, ἄνθρωπέ μου, γιά νά μή σέ φονεύσει. Ἄκουσε, ἀγαπητέ, τήν μακάρια φωνή πού σοῦ φωνάζει κάθε μέρα καί σοῦ λέει: «Ἐλᾶτε σ᾽ ἐμένα ὅλοι ἐσεῖς πού εἶστε κουρασμένοι καί φορτωμένοι, καί ἐγώ θά σᾶς ἀναπαύσω. Φορτωθεῖτε τόν ζυγό μου, καί μάθετε ἀπό μένα ὅτι εἶμαι ἥσυχος, πράος καί ἐπιεικής, καί θά βρεῖτε ἀνάπαυση στίς ψυχές σας» (Ματθ. 11, 28-30).
Ἀπό τό βιβλίο,
«Η ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ, Ἡ Μετάνοια κατά τούς Πατέρες»
Ἔκδοσις ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.