Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Είναι να μην σου έρθει "νόημα"...

Προσπαθούσα να καταλάβω τους ανθρώπους που παίρνουν την απόφαση να τα αφήσουν όλα και να πάνε να γίνουν μοναχοί.
Προσπαθούσα να καταλάβω το γιατί.
Γιατί να μην ζήσουν μία ζωή μέσα στον κόσμο, να παντρευτούν, να κάνουμε παιδιά κι ας ζούνε όπως λέει η Εκκλησία, αφού και στον κόσμο μπορεί κάποιος να προκόψει πνευματικά, ακόμα και να αγιάσει...
Προσπαθούσα με την λογική να καταλάβω πως κατάφεραν αυτοί οι λίγοι να επιλέξουν κάτι το οποίο θα τους άλλαζε για πάντα, θα τους άλλαζε βαθιά. Κάτι το οποίο θα τους έβαζε στην διαδικασία μιας ζωής χωρίς "άδειες πνευματικές", χωρίς διακοπές, μιας ζωής υπακοής και ταπείνωσης...μέσα στα μαύρα ράσα του χαροποιού πένθους, που πολλοί καταφρονούν, άλλοι κοροϊδεύουν, άλλοι αγνοούν...



"Αν σου έρθει "νόημα" τότε έφυγες..." ήταν η απάντηση που άκουσα από μία αγαπημένη φίλη.
Και όντως αν σου έρθει "νόημα" τα αφήνεις όλα, καληνυχτείς τον κόσμο και πας για άλλες πολιτείες...ουράνιες, μυστικές, εκεί που η ζωή παίρνει το βαθύ νόημά της, εκεί που ο άνθρωπος νοηματοδοτεί την ύπαρξή του με την ύπαρξη του Χριστού.

Εκεί, που νόημα έχει η σχέση με τον Θεό και τους άλλους και όχι το τι θα φορέσουμε για το βράδυ ή το πώς θα κουρευτούμε, τί θα φάμε...
Βέβαια μπορεί να σου έρθει "νόημα" αλλά να παραμείνεις στον κόσμο.
Να μείνεις όχι από αδυναμία, αλλά από προσωπική επιλογή, και να ζεις πλέον στον κόσμο αλλά να είσαι "ουκ εκ του κόσμου τούτου".

Να ζεις με νόημα.

Να ζεις την κάθε ημέρα σου όχι σαν "νέος" αλλά σαν σοφός, όχι έντονα αλλά όμορφα.....
 

Διότι τελικά το "νόημα" είναι αυτό: Έρωτας και πόθος για τον Θεό, για  την ζωή, για τους άλλους, για την Αγάπη, για το "Μετά" που θα’ ρθει μετά το τέλος...

Είναι να μην σου έρθει "νόημα"...αν σου' ρθει, έφυγες...

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ


                                                 

Εικόνα

Oι Παρακλήσεις στην Αγία Μεγ. Μαρίνα καθώς και ο κύκλος ομιλιών θα συνεχιστούν  μετά τα Άγια Θεοφάνια!!






Zoom in (real dimensions: 450 x 606)

 

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014


Εορτασμός Αγίου Ελευθερίου


Εορτάστηκε σήμερα, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2014 η μνήμη του Αγίου Ελευθερίου στο ομώνυμο πανηγυρίζον παρεκκλήσι της ενορίας μας.
 
 Τη Θεία Λειτουργία τέλεσε  ο πρωτοπρεσβύτερος της ενορίας μας π.Νικόλαος Φίλης και κύρηξε το Θείο Λόγο.
 
Ακολουθεί το κύρηγμα του:

"Οι άγιοι της ορθόδοξης Εκκλησίας μας αποτελούν τους αστέρες που στολίζουν την ουράνια Βασιλεία του Θεού. Ειναι οι εγγυητές της εκπλήρωσης της Θείας υπόσχεσης σχετικά με τη σωτηρία και τη συμμετοχή των πιστών στην Ουράνια Βασιλεία του Τριαδικού Θεού, την οποία κάθε άνθρωπος μπορεί να κληρονομήσει μόνο μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας.

Η Αγιότητα των Αγίων πηγάζει από τη συμμετοχή τους στην αγιότητα του Θεού. Ο πιστός με τις χάρες του Θεού γίνεται άγιος. Η προσωπική ζωή, οι σκέψεις, οι αισθήσεις αγιάζονται και αναδεικνύονται όργανα της Θείας Χάριτος. Μέσα από τη προσωπική ζωή των Αγίων φανερώνεται η ζωή του Χριστού.

Εφαρμόζονται τα λόγια του απόστολου Παύλου που προτρέπει όλους τους Χριστιανούς να φανερώσουν τη ζωή του Χριστού μέσα από το θνητό σώμα τους γιατί έτσι με αυτό τον τρόπο δοξάζεται ο σωτήρας Χρηστός.

Ο άγιος παρόλο που ζεί μέσα στον κόσμο εν τούτοις ζει μακρυά από την αμαρτωλή ζωή του κόσμου. Ο κόσμος βρίσκεται σε εχθρική διάθεση με τον Θεό. Ο Θεός θέλει όλοι να σωθούν και να γνωρίσουν την αλήθεια, αλλά ο κόσμος αντιστρατεύεται πρωτίστως το θέλημα του Θεού, και κατόπιν την εκκλησία που είναι η νοητή κιβωτός της Χάριτος Του.

Κατά τον κατακλυσμο του Νώε, σώθηκαν μόνο όσοι πίστεψαν στο κήρυγμα μετανοίας του Νώε. Όσοι δεν πίστεψαν και δεν βρέθηκαν μέσα στη κιβωτό χάθηκαν. Το ίδιο συμβαίνει και με την εκκλησία μας. Σώζονται όσοι πιστεύουν και βρίσκονται στους κόλπους της.

Κανένας δεν μπορει να φτάσει στο λιμάνι εάν δεν βρίσκεται στο πλοίο που κατευθύνεται σε αυτό. Όσοι βρίσκονται έξω από το πλοίο και νομίζουν ότι μπορουν να σωθούν από μόνοι τους πλανιόνται.

Κανένας δεν αναδείχθηκε άγιος έξω από την εκκλησία,κανεις δεν σώθηκε έξω από την εκκλησία. Όταν αποκόβει κανείς τον εαυτό του από το σώμα της εκκλησίας, τότε αποκόβει τον εαυτό του από τη Χαρη και τη σωτηρία του Θεού. Δεν υπάρχει σωτηρία χωρίς την εκκλησία. Δεν αγιάζεται κανείς εάν δεν αγωνιζεται να ταυτίσει την προσωπική του ζωή με την ζωή και την αλήθεια Του Χρηστού.

Η αλήθεια των δογμάτων φανερώνεται στη ζωή των πιστών και η ζωή του πιστού αντανακλά τη διάθεση της Πιστεως μας στον σωτήρα Χριστό.

Αυτή η διάθεση είναι η ουσιώδης διαφορά μεταξύ των αγίων και των απλών χριστιανών. Οι άγιοι διέθεσαν όλη την ύπαρξη τους για την αγάπη του Χριστου. Αυτή η διάθεση τους οδήγησε να περοφρονήσουν εγκόσμιες δόξες,τιμές, πλούτη και έφτασαν στο σημείο να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή για χάρη του Κυρίου, είτε όταν κλήθηκαν να ομολογήσουν τη πίστη τους μπροστά σε άπιστους βασιλείς και ηγεμόνες είτε όταν οι καιροί το απαιτούσαν να υπεραμύνονται της αληθινής διδασκαλίας καταπολεμώντας τις ποικίλες αιρέσεις. Αυτό γίνονταν πάντοτε σε όλες τις εποχές ,ακόμη και σήμερα. Όλοι βλέπουμε με φρίκη τη μοίρα και το τέλος που έχουν οι αραβόφωνοι χριστιανοί στην Αίγυπτο, στη Συρία στη Β.Αφρική, στη Μ.Ανατολή από τους ισλαμοφασίστες τζιχαντιστές.

Σήμερα η εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρα Ελευθερίου και είναι προς όφελος όλων να θυμηθούμε τη ζωή και το μαρτύριο Του.

Ο Άγιος Ιερ.Ελευθέριος γεννήθηκε στη Ρώμη κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. από ευγενείς γονείς.  Η μητέρα του Ανθία είχε διδαχθεί τη χριστιανική πίστη από τους μαθητές του Απ. Παύλου. Ο πατέρας του διετέλεσε ύπαρχος της Ρώμης αλλά πέθανε λίγα χρόνια μετά την γέννηση του.

Η Ανθία εμπιστεύτηκε τον γιο της στον αρχιερέα της Ρώμης για να Τον διδάξει τα ιερά γράμματα. Ο νεαρός ελευθέριος διακρινόταν για το ήθος, την ευταξία, την κοσμιότητα και πολλές άλλες αρετές και χειροτονείτε σε ηλικία 15 ετών διάκονος, 17 πρεσβύτερος και σε ηλικία μ’ολις 20 ετών επίσκοπος. Τόσο σοφός και νουνεχής ήταν!

Όμως ο πονηρός, που φθονεί την σωτηρία των ανθρώπων,σήκωσε διωγμό κατά της Εκκλησίας. Πολλοί Χριστιανοί θανατώθηκαν αλλά ο αυτοκράτος ήθελε νεκρό και τον Ελευθέριο. Έστειλε λοιπόν τον στρατηγό Φήλιξ για να τον συλλάβουν μέσα στο ναό που λειτουργούσε ο Ελευθέριος. Ο Φήλιξ μπήκε στο ναό σαν άγριο θηρίο αλλά σαν είδε και άκουσε το κήρυγμα του αγίου, θαύμασε και αντί  για διώκτης έγινε μαθητής του και πίστεψε στο Χριστό! Ο Άγιος Ελευθέριος τον συμβούλεψε να τον οδηγήσει στον αυτοκράτορα για να μη χάσει το στέφανο του μαρτυρίου.

Όταν έφθασαν στη Ρώμη και παρουσιάστηκε μπροστά στον αυτοκράτορα εκείνος προσπάθησε με κολακείες και υποσχέσεις να τον βάλει να θυσιαστεί στα είδωλα. Ο Άγιος με γενναίο χριστιανικό φρόνιμα ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό,και ούτε τις τιμές ούτε τα φοβερά βασανιστήρια έλαβε υπόψη του. Μέσα από τρομερά βασανιστήρια που δεν είναι της παρούσης να αναφέρουμε αποκεφαλίστηκε και με αυτό τον τρόπο κέρδισε την αιώνιο ζωή! Μαζί του μαρτύρησαν και η μητέρα του Ανθία και δύο από τους φύλακες του.

Η ζωή,το μαρτύριο και ο θάνατος του αγίου Ελευθερίου αγαπητοί Χριστιανοί είναι σταθμός για τον κάθε χριστιανό της εποχής μας. Η κουρασμένη από το βάρος της αμαρτίας εποχή μας ζητά κάπου να ακουμπησει και να αναπαυθεί. Τριγυρισμένη από το σκοτάδι της ολιγοπιστίας της αμφιβολίας της έλλειψης ιδανικών και προτύπων, ζητά ζωντανά παραδείγματα για να δει το φώς το αληθινό.

Μέσα σ’αυτό τον αγώνα προβάλλει η μνήμη του Αγίου Ελευθερίου σαν βάσλσαμο παρηγορίας στοτς κουρασμένους ανθρώπους.

Ο κόσμος μας μισεί και εμείς καλούμαστε να αγαπήσουμε αυτούς που μας μισούν. Καλούμαστε να ενδυναμώσουμε τη πίστη μας !"
 
















Σαρανταλείτουργο Καθημερινά 07:00-09:00

Σαρανταλείτουργο Χριστουγέννων στην ενορία μας!

Ἡ τέλεση τοῦ σαρανταλείτουργου ἀποτελεῖ πολὺ μεγάλη εὐλογία. Εἶναι μιὰ θαυμάσια εὐκαιρία γιὰ βίωση τὴς μυστηριακῆς καὶ λατρευτικῆς ζωῆς, γιὰ ἐπαφὴ μὲ τὸν πλοῦτο τῆς ὑμνολογίας καὶ τῆς ἀκροάσεως τῶν θείων Γραφῶν, γιὰ συχνότερη θεία κοινωνία, γιὰ συχνότερη συγκρότηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας.

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Με λαμπρότητα τελέστηκε σήμερα Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2014, η Θεία Λειτουργία, στον καθεδρικό ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς.Στη Θεία Λειτουργίας ιερούργησε, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ενώ παρέστη συμπροσευχόμενος και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προικονήσου κ. Ιωσήφ.
Κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, χειροτόνησε σε πρεσβύτερο, τον Αρχιδιάκονό του, π. Χρήστο Ρισάνο, τέκνο του πατρός Ιωάννου Ρισάνου, προϊσταμένου του Ιερού Ναού Υπαπαντής του Κυρίου Πειραιώς. Μέσα σε έντονα συγκινησιακό κλίμα, κλήρος και λαός φώναξαν  “Άξιος”. Ο π. Χρήστος είναι έγγαμος κληρικός και σύσσωμη η οικογένεια, τα τέκνα, φίλοι και συγγενείς, βρέθηκαν να τιμήσουν αυτή την τόσο, σημαντική στιγμή της ζωής του και της ιερωσύνης του.
Στο νεοχειροτονηθέντα ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε “Δύναμη και Υπομονή, στο νέο του αξίωμα, ενώ εξέφρασε την απόλυτη εμπιστοσύνη του, στο πρόσωπό του. Τέλος, τον προέτρεψε να ζεί πάντοτε, με τη βεβαιότητα της Θείας Παρουσίας στο είναι του “.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας του απένειμε και το οφφίκιο του πρωτοπρεσβυτέρου. Ο νέος πρωτοπρεσβύτερος, θα διακονήσει στο Καθεδρικό Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Πειραιώς.
Τέλος, ο Σεβασμιώτατος Πειραιώς χειροθέτησε σε Αρχιδιάκονο τον π. Κοσμά Ρισάνο, αδερφό του πατρός Χρήστου.






 

πηγη: www.diakonima.gr

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Γέροντας Αρσένιος Σπηλαιώτης

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με !!!

 
 
- Προσπαθούμε νά λέμε συνέχεια τήν ευχή αλλά ό νούς μας περισπάται.
- Όταν λέμε τήν ευχήν όσο μπορούμε, ζορίζουμε και τό μυαλό νά καταλαβαίνουμε τί λέμε. Αυτό όμως γιά νά τό πετύχουμε θέλει πολλήν βίαν.
Όμως όταν δουλεύης, λέγε συνέχεια μέ τό στόμα "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με".
Ό νούς σίγουρα φεύγει, πάει στήν δουλειά, ταξιδεύει εδώ ή εκεί, όμως τό αυτί ακούει, κάτι πιάνει, και σιγά σιγά τό κατεβάζει στήν καρδιάν.
Αλλά και νά μήν καταλαβαίνεις εσύ τήν ευχήν, όμως ό σατανάς καταλαβαίνει πολύ καλά και τρέμει μόνο που ακούει τ' όνομα του Χριστού. "

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Eορτασμός Αγίου Νικολάου - Υποδοχή Ιερού Λειψάνου

Εορταστικές εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πειραιώς έως τις 8 Δεκεμβρίου με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Νικολάου, Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού.

Στο Ναό τείθετε  σε προσκύνηση Ιερό Λείψανο του Αγίου εκ της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου Καστοριάς.
Η υποδοχή του Ιερού Λειψάνου πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ.
Το Ιερό λείψανο έφερε στον Πειραιά ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ ο οποίος και θα προεξάρχει των λατρευτικών εκδηλώσεων το διημέρου.
Στις 10:00 το βράδυ θα αρχίσει η τέλεση Ιεράς Αγρυπνίας.
Το πρωί του Σαββάτου θα ψαλλεί ο Όρθρος και στη συνέχεια θα τελεστεί δισαρχιερατική Θεία Λειτουργία, υπό των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Καστοριας κ.Σεραφείμ και Πειραιώς κ.Σεραφείμ.
Στις 3:30 το μεσημέρι θα πραγματοποιηθεί η Λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος και του Λειψάνου του Αγίου, στους κεντρικούς δρόμους της Πόλης.
Στις 5:30 το απόγευμα του Σαββάτου θα ψαλλεί μεθέορτος Εσπερινός και η Παράκληση του Αγίου.
0512leips.JPG
0512leips1.JPG
0512leips2.JPG
0512leips3.JPG
0512leips4.JPG
0512leips5.JPG
0512leips6.JPG
0512leips7.JPG

πηγη-φωτογραφίες :Αγιορείτικο βημα

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Ὁ ἑορτασμὸς τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου 2 Δεκεμβρίου

 
Τοῦ ὁσίου καί θεοφόρου πατρός ἡμῶν
Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου

 
Ἀπολυτίκιον

Τόν συνάναρχον λόγον. Ἦχος πλ. α΄.

χνηλάτης τῶν πάλαι πατέρων γέγονας,

Ἁγιωνύμου τοῦ Ὄρους ἀσκήσας Σκήτῃ σεπτῇ,

Τριάδος τῆς Ζωαρχικῆς, τῶν Καυσοκαλυβίων,

ἄβυσσος θείων δωρεῶν,

λυτήρ δεινῶν ἀσθενειῶν,

ἐδείχθης ὦ θεοφόρε.

Πορφύριε οἰκουμένης,

πάσης, ποιμήν ἡμῶν καί στήριγμα.

Κοντάκιον

Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ. Ἦχος πλ. δ΄.

γίων Πάντων ὁ χορός νῦν εὐφραινέσθωσαν

καί ὀρθοδόξων τά πληρώματα χαιρέτωσαν,

ὅτι ἄρτι τῇ Ἐκκλησίᾳ,

λαμπρός ἀστήρ ἐφάνη.

Τριάδος τῆς Ἁγίας Σκήτης σεπτῆς,

τῶν Καυσοκαλυβίων κόσμος φανείς.

Διό κράζομεν, χαίροις πάτερ Πορφύριε.

Μεγαλυνάριον
 
Χαῖρε καί εὐφραίνου Σκήτη λαμπρά,

Καυσοκαλυβίων, ἐν σοί ηὔγασεν ἀληθῶς,

 ἄστρον καταυγάσαν, τήν οἰκουμένην πάσαν,

καί  πάντας ἀφυπνίζων,

 πρός βίον κρείττονα.


Ἡ κοίμησις τοῦ ὁσίου Πορφυρίου

 «Θὰ φύγουμε. Ἐδῶ δὲν θὰ μείνουμε καὶ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἑτοιμαστοῦμε, αὐτὸ εἶναι ὅλο. Καὶ τὸ μυστικὸ εἶναι, ὅταν ἑτοιμαστοῦμε καὶ γίνουμε τέτοιοι ποὺ λέμε, εἴμαστε εὐτυχεῖς. Δὲν φοβούμαστε. Ὅτι δὲν θὰ πεθάνω, ἐγὼ μέσα μου τὸ πιστεύω καὶ ἂς κάνει ὁ Θεὸς ὅ,τι θέλει. Καὶ ᾿γὼ θὰ πεθάνω βέβαια, ἀλλά, ὅταν πάω στὴν αἰωνιότητα θὰ μὲ δεχτεῖ ἐκεὶ καὶ θὰ μοῦ πεῖ· Ἔ! ἑταῖρε, τί θέλεις ὧδε; Εἶμαι ἁμαρτωλὸς βέβαια. Ἀλλὰ μὲ θάρρος, μὲ ἀγάπη θὰ περιμένω νὰ φύγω. Ὄχι μὲ τὴν κόλαση στὸ μυαλό μου. Θέλω νὰ φύγω μὲ τὸ μυαλό μου στὸ Χριστό. Τώρα οἱ ἁμαρτίες μου θὰ φανοῦν ἐκεῖ πάνω, καὶ Θεὸς θὰ μὲ κανονίσει. Ὅ,τι θέλει ἡ ἀγάπη Του. Δὲν τἄχω πεῖ; Πόσους ἀνθρώπους ἤξερες ποὺ ἦσαν καὶ τώρα δὲν εἶναι. Δὲν τὸ ξέρεις ὅτι ἔτσι εἶναι; Ὅ,τι καὶ νὰ εἶναι, ὁ Χριστὸς θὰ μὲ κανονίσει. Δὲν μπορεῖς νὰ ᾿πεῖς ὅτι ἐγὼ ἔκανα χίλιες μετάνοιες κάθε βράδυ καὶ νὰ ἐλπίζεις σ’ αὐτές. Μετάνοιες γίνανε, ἀλλὰ ὁ σκοπὸς εἶναι πῶς ὁ Θεὸς θὰ τὶς ὑπολογίσει τὶς μετάνοιες. Πολλὲς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, καὶ μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους φαίνονται ὅτι εἶναι ἔτσι, ἀλλὰ μπροστὰ στὸ Θεὸ μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ἔτσι. «Οὐκ ἐξ ἔργων τῶν ἐν δικαιοσύνῃ ὧν ἐποιήσαμεν ἡμεῖς, ἀλλὰ κατὰ τὸν Αὐτοῦ ἔλεον ἔσωσεν ἡμᾶς» (Τίτ. 3,5). Τό θυμᾶστε ἐκεῖνο ποὺ λέω “Ὅ,τι θέλει ἡ ἀγάπη σου;”».

Ἔτσι προετοιμασμένος, λοιπόν, ὁ Γέροντας πῆγε ὁριστικὰ πιὰ στὰ Καυσοκαλύβια, στὴ Μονὴ τῆς μετανοίας του, καὶ κλείστηκε σ’ ἕνα μικρὸ καὶ φτωχικὸ κελάκι, ὅπου πάνω σ’ ἕνα ἀπέρριτο κρεβάτι ἀνέπαυσε γιὰ τελευταία φορὰ τὸ πονεμένο κι ἄρρωστο ἅγιο σῶμα του. Χωρὶς φόβο δέ, γαλήνιος καὶ μὲ γλυκιὰ προσδοκία περίμενε νὰ τὸν καλέσει κοντά του ὁ Πανάγαθος Θεός. Καρτερώντας τὸν θάνατο Πέρασαν οἱ λίγες τελευταῖες μέρες τῆς ζωῆς του καὶ ὁ Γέροντας μπῆκε πιὰ στὸ δρόμο τῆς ἀναχώρησής του πρὸς τοὺς οὐρανούς. ῎Ηρεμος καὶ γλυκύς, ξαπλωμένος πάνω στὸ νεκροκρέβατό του θύμιζε παρόμοια εἰκόνα τοῦ ὁσίου Πλάτωνος, γιὰ τὸν ὁποῖον ὁ Θεόδωρος Στουδίτης ἔγραψε τὰ ἑξῆς· «Ἄλλ᾿ ὤ! πῶς ἀδακρυτὶ τὸ τούτου διηγήσαιμι τέλος; Ἔκειτο ὁ γέρων, ὥσπερ τι γέρας τίμιον, ἡτοιμασμένος τὴν ψυχὴν πρὸς τὴν ἔξοδον, καὶ κύκλῳ ἡ ἀδελφότης περιχυθεῖσα ἐξῄτει τῶν ἱερῶν προσευχῶν αὐτοῦ λαβεῖν τὸ δῶρον» (ΕΠΕ. Φ. 18,2301). («Πῶς ὅμως νὰ διηγηθῶ, χωρὶς νὰ δακρύσω, τὸ τέλος του; Ἦταν ξαπλωμένος ὀ γέροντας, σὰν ἕνα βραβεῖο πολύτιμο, ἔχοντας ἕτοιμη τὴ ψυχή του γιὰ τὴν ἔξοδο, καὶ τριγύρω του ἡ ἀδελφότητα συγκεντρωμένη ζητοῦσε νὰ λάβει τὸ δῶρο τῶν ἱερῶν προσευχῶν του».) Κοιμᾶται ἐν Κυρίῳ Ὁ ἀγαθὸς Θεός, ὁ τὸ θέλημα τῶν φοβουμένων Αὐτὸν ποιῶν, ἐξεπλήρωσε καὶ αὐτὴ τὴν ἐπιθυμία τοῦ Γέροντος Πορφυρίου. Τὸν ἀξίωσε νὰ ἔχει ἕνα ὁσιακὸ τέλος, μέσα σὲ ἀκρότατη ταπείνωση καὶ ἀφάνεια, περιστοιχιζόμενος μόνο ἀπὸ τοὺς ἐν Αγίῳ Ὄρει ὑποτακτικούς του καὶ προσευχόμενος μαζί τους. Ἐξομολογήθηκε καὶ πάλιν τὴν τελευταίαν νύχτα τῆς ἐπίγειας ζωῆς του καὶ προσηύχετο νοερά, ἐνῶ οἱ ὑποτακτικοί του διάβαζαν δίπλα του, σύμφωνα μὲ τὶς ὁδηγίες του, τὸν πεντηκοστὸν καὶ ἄλλους ψαλμούς, καὶ τὴν Ἀκολουθία εἰς ψυχορραγοῦντα, καὶ ἐνῶ ἔλεγαν τὴν μονολόγιστη εὐχή, τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με», μέχρις ὅτου συμπληρωθεῖ ὁ κανόνας τοῦ μεγαλόσχημου μοναχοῦ. Οἱ ὑποτακτικοί του μὲ πολλὴ ἀγάπη τοῦ παρεῖχαν τὴ λίγη τοῦ σώματος καὶ πολλὴ τοῦ πνεύματος ἀνάπαυση ποὺ χρειαζόταν καὶ μπόρεσαν ν᾿ἀκούσουν τὰ ὅσια χείλη του νὰ ψιθυρίζουν τὶς τελευταῖες λέξεις, ποὺ βγῆκαν ἀπὸ τὸ τίμιο στόμα του καὶ οἱ ὁποῖες ἦσαν οἱ ἴδιες οἱ λέξεις τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς τοῦ Χριστοῦ· «ἵνα ὦσιν ἕν». Προηγουμένως τὸν ἄκουσαν νὰ ἐπαναλαμβάνει μιὰ μόνο λέξη· μιὰ λέξη, ποὺ βρίσκεται στὸ τέλος τῆς Καινῆς Διαθήκης, στὸ τέλος τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, ἐκπεφρασμένη στὴ σύγχρονη λαλιά· «Ἔλα». («Ναί, ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ»). Καὶ ὁ Κύριος, ὁ γλυκύτατος Ἰησοῦς, ἦλθε.
Ἡ ὁσία ψυχὴ τοῦ Γέροντος Πορφυρίου ἀποχωρίστηκε ἀπὸ τὸ σῶμα του στὶς 4.31 τὸ πρωΐ τῆς 2ας Δεκεμβρίου 1991 καὶ πορεύθηκε στὸν οὐρανό. Τὸ τίμιο σκήνωμά του, περιβεβλημένο κατὰ τὰ μοναχικὰ θέσμια, ἐναπετέθη στὸ Κυριακὸ τῶν Καυσοκαλυβίων, ὅπου οἱ ἐκεῖ πατέρες σ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἡμέρας ἀνέγνωσαν κατὰ τὴν παράδοση ὅλα τὰ Εὐαγγέλια, καὶ σ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς νύκτας ἔκαναν ὁλονύκτια ἀγρυπνία.

Ὅλα ἔγιναν σύμφωνα μὲ τὶς λεπτομερεῖς προφορικὲς ὁδηγίες τοῦ Γέροντος, οἱ ὁποῖες εἶχαν καταγραφεῖ πρὸς ἀποφυγὴν ὁποιουδήποτε λάθους. Χαράματα τῆς 3ης Δεκεμβρίου 1991 ἡ γῆ κάλυψε τὸ τίμιο σῶμα τοῦ ὁσίου Γέροντος μὲ τὴν παρουσία μόνο τῶν λίγων πατέρων τῆς ἱερᾶς σκήτης τῶν Καυσοκαλυβίων. Τότε μόνο, σύμφωνα καὶ πάλι μὲ τὴν ἐπιθυμία του, ἀνακοινώθηκε ἡ κοίμησή του. Ἦταν ἡ ὥρα ποὺ ὁ οὐρανὸς ρόδιζε στὴν ἀνατολὴ ἀπὸ τὴν ἀνταύγεια τῆς ἡμέρας ποὺ ἐρχόταν, σύμβολο, γιὰ μερικὲς ψυχές, τῆς ἀπὸ τὸ θάνατο στὸ φῶς καὶ τὴ ζωὴ μεταβάσεως τοῦ μακαριστού Γέροντος». Τότε μόνον, σύμφωνα καὶ πάλι μὲ τὴν ἐπιθυμία του, ἀνακοινώθηκε ἡ κοίμησή του. Πρὶν ἀπὸ χρόνια ἀκόμα ὁ Γέροντας εἶχε μιλήσει γιὰ τὸν τάφο του καὶ γιὰ τὸ χῶμα ποὺ θὰ τὸν σκέπαζε: «Αὐτὸ ποὺ θὰ μᾶς σκεπάσουν θὰ εἶναι κοπριὰ ἀπὸ βάγια καὶ κυπαρίσσια. Ἀπὸ φύλλα βαγιῶν καὶ κυπαρισσιῶν. Τὸ κατάλαβες; Ἔχουνε σαπίσει καὶ ἔχουν γίνει κοπριἀ. Μ᾿αὐτὴ τὴν κοπριὰ θὰ μὲ σκεπάσουνε ἀπὸ πάνω. Κοπριὰ ἀπὸ βάγια καὶ ἀπὸ κυπαρίσσια. Ἐκεῖ ποὺ πᾶνε τὰ ἀηδόνια καὶ ψάλλουνε. Κι ἔχει ὅλο τέτοια βάγια, ποὺ τὰ κόβουνε καὶ τὰ κάνουνε λάδι». Δὲν ἤθελε τάφο μὲ στολίδια καὶ μάρμαρα. ῎Ηθελε νὰ εἶναι ὁ τάφος του ἁπλὸς καὶ ταπεινός, ὅπως ἦταν καὶ ὁ ἴδιος σ’ ὅλη τὴ ζωή του ἁπλὸς καὶ ταπεινός.

Ἡ μεγάλη ταπεινοφροσύνη ὅμως τοῦ Γέροντα φάνηκε καὶ ἀπὸ τὴν ἐντολή του νὰ μὴ γνωστοποιήσουν τὴν κοίμησή του, πρὶν ἀπὸ τὴν ταφή του, οὔτε στοὺς Ἁγιορεῖτες μοναχοὺς ἀκόμα. Ὁ ὅσιος Γέροντας, λοιπόν, ἔκλεισε γιὰ πάντα τὰ μάτια του σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ τὰ ἀνοίξει χαρούμενος ἐν «πόλει Θεοῦ ζῶντος, Ἱερουσαλὴμ ἐπουρανίῳ, καὶ μυριάσιν ἀγγέλων, πανηγύρει καὶ ἐκκλησίᾳ πρωτοτόκων ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων, καὶ κριτῇ Θεῷ πάντων, καὶ πνεύμασι δικαίων τετελειωμένων..». (Ἑβρ. 12,22-23). Ἡ θλιβερὴ εἴδηση τῆς ὁσίας κοίμησής του Ἡ θλιβερὴ εἴδηση τῆς ὁσιακῆς κοίμησης τοῦ Γέροντος Πορφυρίου ἔπεσε ὡς κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ. Ἦταν τόσο ξαφνική, ὥστε αἰφνιδίασε ὅλους ὅσους τὸν ἀγαποῦσαν, ἀφήνοντάς τους ἐνεούς. Θλίψη βαριὰ πλάκωσε τὶς καρδιές τους καὶ τὸ κλάμα τους μὲ ἀναφιλητά κυλοῦσε καυτὸ στὰ πρόσωπά τους. Καὶ συνέβη καὶ ἐδῶ ὅ,τι συνέβη καὶ στὴν κοίμηση τοῦ ὁσίου Νείλου τοῦ Καλαβροῦ ὅπου «πάντες ὁμοῦ ἐθρηνοῦμεν τὴν κοινὴν ζημίαν καὶ ὀρφανίαν», ὅπως σημειώνει ὁ βιογράφος του. Πράγματι πολλοὶ τὰ εἶχαν χάσει κυριολεκτικά, ἴσως ἐπειδὴ νόμιζαν ὅτι ὁ Γέροντας δὲν θὰ τοὺς ἔλειπε ποτέ, ἐνῶ τώρα πέθανε καὶ τὸν ἔχασαν. Ὅμως παρεξήγησαν τὸ γεγονός. Ὁ ὅσιος Γέροντας, ἐνῶ ζοῦσε ἀκόμη, εἶχε πεῖ, ὅπως καὶ ἄλλοι ἅγιοι καὶ ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ καὶ ἡ ὁσία Ματρώνα τῆς Ρωσίας, ὅτι μετὰ τὴν κοίμησή του θὰ εἶναι πιὸ κοντά μας καὶ θὰ ἀκούει αὐτὰ ποὺ θὰ τοῦ λέμε στὶς προσευχές μας καὶ θὰ μᾶς βοηθεῖ. «Πλὴν ὅτι οὐκ ἀπέθανεν οὗτος ὁ ἅγιος, ἀλλὰ καθεύδει ὡς ἀνεπίληπτον βίον ζήσας καὶ Θεῷ εὐαρεστήσας, καθὼς γέγραπται: ψυχαὶ δικαίων ἐν χειρὶ Θεοῦ καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν θάνατος», γράφει χαρακτηριστικῶς γιὰ τὴν κοίμηση τοῦ ἁγίου Σάββα ὁ βιογράφος του. Ζῇ, λοιπόν, καὶ ὁ ἅγιος Γέροντάς μας στὴν οὐράνια βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὅπου «αἱ τῶν ἁγίων ψυχαί, ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐνεργούμεναι, μετὰ ἀγγέλων ἐν χώρᾳ ζώντων Θεὸν ὑμνοῦσι καὶ ἀγάλλονται» (ΒΕΠΕΣ 35, 109). Ἂς τὸν ἐπικαλούμαστε, λοιπόν, μὲ πίστιν ὅτι μᾶς ἀγαπᾶ, μᾶς ἀκούει καὶ σπεύδει εἰς βοήθειάν μας ὅταν τὸν χρειαζόμαστε. «Ὑπηρέτης γάρ ἐστι θλιβομένων ἐκ δεινῶν, ὥσπερ ἦν ἐπὶ τῆς γῆς, οὕτω καὶ ἐξ οὐρανῶν», ὅπως ψάλλομε σὲ ἕνα μεγαλυνάριο τῆς Ἀσματικῆς Ἀκολουθίας του. Ὁ Γέρων Πορφύριος ἀνήκει πλέον στὴ χορεία τῶν ἐνδόξων ἀνδρῶν. «Ὁ ἐν κόσμῳ ἀφανής, ἔνδοξος ἐν οὐρανοῖς».


Πηγές:
“Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Γέροντος Πορφυρίου"
Άγιος Πορφύριος http://www.porphyrios.net/?p=2501
Άγιος Πορφύριος http://www.porphyrios.net/?page_id=4429
Αγιορείτικο Βήμα
 

Διδαχές Αγίου Πορφυρίου



"Όταν η ψυχή είναι ταραγμένη, θολώνει το λογικό και δε βλέπει καθαρά. Μόνο, όταν η ψυχή είναι ήρεμη, φωτίζει το λογικό, για να βλέπει καθαρά την αιτία κάθε πράγματος."

"Η ψυχή είναι πολύ βαθιά και μόνο ο Θεός τη γνωρίζει."

"Γιατί να κυνηγάμε τα σκοτάδια; Να, θα ανάψουμε το φως και τα σκοτάδια θα φύγουν μόνα τους. Θα αφήσουμε να κατοικήσει σ' όλη την ψυχή μας ο Χριστός και τα δαιμόνια θα φύγουν μόνα τους."

"Όταν έρθει μέσα μας ο Χριστός, τότε ζούμε μόνο το καλό, την αγάπη για όλο τον κόσμο. Το κακό, η αμαρτία, το μίσος εξαφανίζονται μόνα τους, δεν μπορούν, δεν έχουν θέση, να μείνουν."

"Να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς το Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή."

"Στην ψυχή, που όλος ο χώρος της είναι κατειλημμένος από το Χριστό, δεν μπορεί να μπει και να κατοικήσει ο διάβολος, όσο κι αν προσπαθήσει, διότι δεν χωράει, δεν υπάρχει κενή θέση γι' αυτόν."

 "Ο σκοπός μας δεν είναι να καταδικάζουμε το κακό, αλλά να το διορθώνουμε. Με την καταδίκη ο άνθρωπος μπορεί να χαθεί, με την κατανόηση και βοήθεια θα σωθεί."

"Το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις. Όταν πικραίνεσαι και αγανακτείς, έστω μόνο με τη σκέψη, χαλάς την πνευματική ατμόσφαιρα. Εμποδίζεις το 'γιο Πνεύμα να ενεργήσει και επιτρέπεις στο διάβολο να μεγαλώσει το κακό. Εσύ πάντοτε να προσεύχεσαι, να αγαπάς και να συγχωρείς, διώχνοντας από μέσα σου κάθε κακό λογισμό."

"Ο άνθρωπος του Χριστού πρέπει ν' αγαπήσει το Χριστό, κι όταν αγαπήσει το Χριστό, απαλλάσσεται απ' τό διάβολο, από την κόλαση και από το θάνατο."

"Να προσεύχεσαι χωρίς αγωνία, ήρεμα, με εμπιστοσύνη στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού."

"Δεν πρέπει να πολεμάτε τα παιδιά σας, αλλά τον σατανά που πολεμά τα παιδιά σας. Να τους λέτε λίγα λόγια και να κάνετε πολλή προσευχή."

"Η προσευχή κάνει θαύματα. Δεν πρέπει η μητέρα να αρκείται στο αισθητό χάδι στο παιδί της, αλλά να ασκείται στο πνευματικό χάδι της προσευχής."

"Η σωτηρία του παιδιού σας περνάει μέσα από τον εξαγιασμό το δικό σας."

"Ο αγιασμός δεν είναι ακατόρθωτο πράγμα, είναι μάλιστα εύκολος, φθάνει εσείς να αποκτήσετε ταπείνωση και αγάπη. Αν θέλεις μπορείς να αγιάσεις και μέσα στην Ομόνοια."

" Να παρακαλάς το Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου. Κι ο Θεός, επειδή θα τον παρακαλάς πονεμένος και ταπεινωμένος, θα σου συγχωρήσει τις αμαρτίες σου και θα σε κάνει καλά και στο σώμα."

"Όταν προσεύχεσαι, να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια, να την αποδέχεσαι σαν κανόνα, σαν επιτίμιο, για την άφεση των αμαρτιών σου. Για τα παραπέρα μην ανησυχείς, άφησέ τα στο Θεό κι ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του."

"Οι ασθένειες μας βγάζουν σε καλό, όταν τις υπομένουμε αγόγγυστα, παρακαλώντας το Θεό να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες και δοξάζοντας το όνομά Του."

"Η μεγάλη λύπη και η στενοχώρια δεν είναι από το Θεό, είναι παγίδα του διαβόλου."

"Να γεμίσεις την ψυχή σου με Χριστό, με θείο έρωτα, με χαρά. Η χαρά του Χριστού θα σε γιατρέψει".

"Ο Θεός φροντίζει ακόμη και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής μας. Δεν αδιαφορεί για μας, δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο."

"Ο Θεός μας αγαπάει πολύ, μας έχει στο νου Του κάθε στιγμή και μας προστατεύει. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό και να μή φοβούμαστε τίποτε."

"Μόνο η χάρη του Θεού, μόνο η αληθινή αγάπη μας, που θυσιάζεται μυστικά για τους άλλους, μπορεί να σώσει και τους άλλους και μας."

"Ευτυχία μέσα στο γάμο υπάρχει, αλλά απαιτεί μια προϋπόθεση: να έχουν αποκτήσει οι σύζυγοι πνευματική περιουσία, αγαπώντας το Χριστό και τηρώντας τις εντολές Του. Έτσι θα φτάσουν να αγαπιούνται αληθινά μεταξύ τους και να είναι ευτυχισμένοι."

"Να είμαστε ταπεινοί, αλλά να μην ταπεινολογούμε. Η ταπεινολογία είναι παγίδα του διαβόλου, πού φέρνει την απελπισία και την αδράνεια, ενώ η αληθινή ταπείνωση φέρνει την ελπίδα και την εργασία των εντολών του Χριστού."


 Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

πηγη:Αγιορειτικο Βήμα

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ



 

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως κ.κ. Ιερεμία Φούντα

 


Ἀδελφοί μου χριστιανοί!

 

Γιά νά νοιώθουμε ὄμορφα καί γιά νά ἔχει νόημα ἡ

ζωή μας πρέπει νά βροῦμε τόν Θεό. ῎Εχουμε γίνει γιά τόν Θεό, ὅπως τό ψάρι ἔγινε γιά τό νερό. Καί ὅπως τό ψάρι σπαρταράει ἔξω ἀπό τό νερό, ἔτσι καί ἡμεῖς

«σπαρταρᾶμε», ἀγχωνόμαστε μακρυά ἀπό τόν Θεό. Ἐπιθυμῶ, ἀγαπητοί μου,νά ἔχετε κοινωνία, συχνή ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό. Καί τήν ἐπικοινωνία αὐτή θά

τήν πετύχετε μέ τήν προσευχή. Χριστιανοί μου, νά προσεύχεσθε. Ἡ ἀνώτερη καί ἡ γλυκύτερη ἔκφραση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὅταν μιλάει μέ τόν Θεό του, τόν

Δημιουργό του καί τόν Σωτήρα του.

 

 Ὅταν, ἀγαπητοί μου, λέγω νά προσεύχεστε, ἐννοῶ νά ἀφήνετε τήν καρδιά σας νά μιλάει μέ τόν Θεό. Νά Τοῦ μιλᾶτε σάν τό πιό ἀγαπητό σας καί οἰκεῖο καί δικό σας πρόσωπο. Νά τοῦ τά λέτε ὅλα. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, γιά τόνὁποῖον σᾶς ἔχω μιλήσει ἄλλοτε, μᾶς λέγει ὅτι πρέπει νά μιλᾶμε στόν Θεό, ὅπως ἕνα μικρό παιδάκι μιλάει στόν μπαμπᾶ του. Καί τό μικρό παιδάκι λέει στόν μπαμπᾶ του ἐλεύθερα ὅ,τι θέλει. Τοῦ λέει ὅτι θέλει καραμέλες· καί τό λέει μάλιστα αὐτό

ἀπαιτητικά. Ἔτσι καί ἐμεῖς ἐλεύθερα καί μέ ἐμπιστοσύνη νά μιλᾶμε στόν Θεό μας.

 Ὅμως, ἄν καί ὁποιαδήποτε ὥρα μποροῦμε νά προσευχόμαστε καί μποροῦμε

νά λέμε στήν προσευχή μας ὅ,τι θέλουμε, ὅ,τι ἔχει ἡ καρδιά μας, ὅμως ὑπάρχουν κάποιες ὁρισμένες ὧρες καί στιγμές πού δέν πρέπει νά παραλείπουμε νά προσευ-χόμαστε· καί ἡ Ἐκκλησία μας καθόρισε εἰδικές προσευχές πού πρέπει νά λέγουμε. Ναί, πρέπει νά προσευχόμαστε ἐκκλησιαστικά: Νά προσευχόμαστε

δηλαδή καί τίς ὧρες πού καθόρισε ἡ Ἐκκλησία νά προσευχόμαστε καί νά μήν παραλείπουμε τίς προσευχές τίς ὁποῖες Αὐτή, ἡ Μάνα μας Ἐκκλησία, μᾶς παρέδωσε νά λέγουμε. Αὐτό βέβαια νά τό κάνετε ὅσο μπορεῖ ὁ καθένας· ὅσο μπορεῖ,ξαναλέγω, ἀνάλογα μέ τήν ἐργασία του, μέ τήν ὑγεία του καί μέ τήν διάθεση πού ἔχει. Ἡ προσευχή πρέπει νά ἀρχίζει εὐχάριστα καί νά τελειώνει εὐχάριστα.

Ποτέ πίεση στήν προσευχή· γιατί ἄν μᾶς εἶναι πιεστική καί ἀναγκαστική, δέν μᾶς φέρνει χαρά καί γλυκασμό, ἀλλά μᾶς φέρνει ἄγχος καί ταραχή καί αὐτό ἔπειτα μᾶς δημιουργεῖ ἐνοχές. Εἶναι φρικτό αὐτό τό αἴσθημα.

πηγη:http://www.imgortmeg.gr/index.php

Η Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς εορτάζει στις 25 Νοεμβρίου


Zoom in (real dimensions: 356 x 552)Εικόνα

Οι ρίζες της Αγίας
Η Αγία Αικατερίνη γεννήθηκε στην Ελληνικώτατη και μεγάλη πόλη της Αιγύπτου, την Αλεξάνδρεια. Η οικογένεια της ήτανε από τις μεγαλύτερες και επισημότερες οικογένειες. Είχε καταγωγή βασιλική. Ήταν απόγονος των Πτολεμαίων, των βασιλέων της Αιγύπτου. Ο δε πατέρας της λεγόταν Κώνστας και είχε διορισθή από εκείνους, που διοικούσαν την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία τοπάρχης στην Κύπρο. Κατόπιν όμως μετετέθη στην Αλεξάνδρεια.

Μόρφωσις καταπληκτική
Η Αικατερίνη ήτανε εξυπνότατη και είχε μεγάλη όρεξι, για σπουδή και γράμματα. Ως τα δεκαοκτώ χρόνια έμαθε τέλεια την Ελληνική και Ρωμαϊκή Παιδεία και Επιστήμη. Έμαθε τους μεγάλους ποιητές, τον Όμηρο και τον Βιργίλιο. Σπούδασε την Ιατρική και διάβασε τον Ιπποκράτη και τον Γαληνό, τους ιατρούς. Περισσότερο όμως ασχολήθηκε με την Φιλοσοφία. Τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, τον Φιλιστίωνα και τους άλλους φιλοσόφους τους έπαιζε στα δάκτυλα. Ασχολήθηκε και με τους μεγάλους μάγους και αποκρυφιστάς, τον Διονύσιον και την Σίβυλλαν. Έμαθε την ρητορική τέχνη και είχε ευφράδεια καταπληκτική. Έμαθε επίσης πολλές γλώσσες. Τόση δε ήταν η εξυπνάδα της και η σοφία, που απέκτησε, ώστε έμειναν κατάπληκτοι όσοι την έβλεπαν και την άκουγαν. Η οικογένεια της ήθελε να την παντρέψει αλλά η Αγία αρνιόταν να παντρευτεί γιατί ήθελε να ζήσει ζωή παρθενική. Ύστερα όμως από πολλές πιέσεις είπε στην οικογένεια την ότι θα παντρευόταν κάποιον που θα ήταν ανώτερος της σε όλα τα χαρίσματα. Η οικογένεια της όσο και να έψαξε δεν βρήκε κάποιον και σκέφτηκαν να πάνε σε έναν άγιο άνθρωπο ασκητή να ζητήσουν την συμβουλή του. Αυτός μόλις έμαθε αυτά είπε στην Αγία πως ξέρει Κάποιον που από αυτήν έχει περισσότερα χαρίσματα. Τότε της έδωσε μια εικόνα της Παναγίας που κρατούσε το Θείο βρέφος και της είπε να πάει στο σπίτι της και να προσευχηθεί όλη την νύχτα και η Παναγία θα την οδηγήσει και θα την φωτίσει.

Zoom in (real dimensions: 328 x 451)Εικόνα

Ο Νυμφίος την αποστρέφεται
Πράγματι η Αικατερίνη πήρε την Εικόνα της Θεομήτορος από τον Ασκητή και πήγε στο σπίτι της γεμάτη σκέψεις και απορίες. Εκεί στο αρχοντικό της άφησε εντολή να μην την ενοχλήση κανείς και κλείστηκε, όπως της είπε ο ασκητής, ολομόναχη στο δωμάτιο της. Προσευχόταν τη νύκτα συνεχώς. Τα βαθειά μεσάνυχτα, όμως, από την κούρασι και την αγωνία, την πήρε ο ύπνος. Και τι βλέπει στον ύπνο της! Βλέπει την Βασίλισσα των Ουρανών, την Παρθένα Μαρία, με το Θείο Βρέφος τον Χριστόν στην αγκαλιά της. Ο Χριστός ακτινοβολούσε περισσότερο από τον ήλιο. Κοίταζε όμως την Μητέρα του και όχι την Αικατερίνη. Η Αικατερίνη δεν μπορούσε να ιδή το Πρόσωπο Του. Βλέπει επίσης στον ύπνο της, πως άλλαξε θέση. Πήγε από το άλλο μέρος για να αντικρύση το πρόσωπο Του και το βλέμμα Του. Ο Χριστός όμως γύρισε από το αντίθετο μέρος το πρόσωπο Του. Αυτό συνέβη τρείς φορές. Στην τρίτη φορά άκουσε την Παναγία να λέγη:
– Κοίταξε παιδί μου, την δούλη Σου Αικατερίνη πόσο ωραία είναι, πόσο όμορφη, πόσο λαμπρή…
– Όχι, απάντησε, το Θείο Βρέφος. Είναι άσχημη, μαύρη και σκοτεινή. Δεν μπορώ να την βλέπω.
– Μα είναι η πιο όμορφη από όλους τους φιλοσόφους και ρήτορας, η πιό ευγενής και η πιό πλούσια από όλες τις νέες του τόπου, λέγει η Παναγία.
– Και Εγώ, λοιπόν Μητέρα, σου λέγω πως είναι αμόρφωτη, φτωχή και άξια περιφρονήσεως. Εφ’ όσον βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται ( πλάνη της ειδωλολατρίας ή της αθεΐας ), δεν καταδέχομαι να Μου ιδή το πρόσωπο Μου.
- Παιδί μου, μη την καταφρονείς την νέα. Βοήθησε την, καθοδήγησε την, πως να μπορέση να ιδή το υπέρλαμπρον πρόσωπον Σου, πρόσθεσε η Θεοτόκος.
– Να πάη, απάντησε ο Χριστός, στο γέροντα που της έδωσε την Εικόνα και οτι εκείνος την συμβουλέψη, να κάνη. Μόνον έτσι θα ιδή το πρόσωπον Μου και θα νοιώση χαρά ανείπωτη και θα βρή την ευτυχία της.
Αυτά βεβαίως η Αικατερίνη τα είδε, όπως είπαμε, στον ύπνο της και ξύπνησε ταραγμένη.

Zoom in (real dimensions: 411 x 536)Εικόνα

Το δακτυλίδι της Θείας Μνηστείας
Νύχτα σχεδόν ξεκίνησε με μερικές άλλες γυναίκες, για να συναντήση τον άγιο εκείνο γέροντα ασκητή. Όταν έφτασε, έπεσε με δάκρυα στα πόδια του και άρχισε να του διηγήται λεπτομερώς όσα είδε στον ύπνο της. Έπειτα τον παρακαλούσε να την συμβουλέψη τι να κάνη, για να μπορέση να ιδή το πρόσωπον του Χριστού. Ο ασκητής δεν έχασε την ευκαιρία. Της μίλησε για την χριστιανική Πίστι. Για τα μυστήρια του σύμπαντος και τον προορισμό του ανθρώπου. Της είπε έπειτα για τον Νυμφίον – Χριστόν και την αγάπη, που έδειξε για το ανθρώπινο γένος, ώστε να εγκαταλείψη την Βασιλεία των Ουρανών και να έλθη στη γη και να σταυρωθή για την κάθε ψυχή. Ακόμη της είπε για την ευτυχία, που ευρίσκουν οι ψυχές, που κατορθώνουν να γυρίσουν στον Χριστό, να συνδεθούν μαζί Του και να γίνουν νύμφες Του. Η Αικατερίνη τ’ άκουσε όλα αυτά με μεγάλη προσοχή. Το σοφό μυαλό της και η ευαίσθητη καρδιά της δεν άργησαν να κλείσουν μέσα τους την αλήθεια της χριστιανικής Πίστεως. Ζήτησε μάλιστα να βαπτισθή. Μέχρι τότε ήταν αβάπτιστη. Πράγματι ο ασκητής, που είδε την αγάπη της προς τον Χριστό, την εβάπτισε. Χαρούμενη τώρα η Αικατερίνη, πήγε στο μέγαρο και όλη τη νύχτα προσευχότανε στον Χριστό. Τι χαρά ήταν εκείνη! Τι ευτυχία!… Όταν όμως την πήρε ο ύπνος, βλέπει πάλι την Παναγία, με το λαμπερό Θείο Βρέφος. Αλλά αυτή τη φορά, δεν γύρισε το Βρέφος αλλού τα μάτια Του. Αλλά την κοίταζε με γλυκό και γαλήνιο βλέμμα.
- Πως, Τον ρώτησε η Παρθένος, Σου φαίνεται τώρα η νέα;
- Τώρα μάλιστα, απάντησε! Τώρα έγινε λαμπερή, ένδοξη, πλούσια και πάνσοφος. Τίποτε από τα παλαιά δεν ευρίσκω επάνω της. Έφυγε το σκοτάδι. Εξαφανίστηκε η ασχήμια της. Χάθηκε η φτώχια και η αμορφωσιά της. Τώρα είναι καλή. Είναι γεμάτη χαρές και αγαθά. Τώρα, μάλιστα, συμφωνώ και αποφασίζω να την μνηστευθώ, για νύμφη Μου άφθορο. Τότε η Αικατερίνη, είδε, πως έπεσε χάμω και πως με δάκρυα Του έλεγε:
– Υπερένδοξε Δέσποτα, δεν είμαι άξια να ιδώ την Βασιλεία Σου. Αλλά αξίωσε με να γίνω μια ταπεινή δούλη Σου.
Εκείνη τη στιγμή βλέπει – στον ύπνο της πάντα – την Παναγία να της πιάνη το δεξί της χέρι και να λέγη:
– Δός της παιδί Μου, το δακτυλίδι, να την νυμφευθής, για να την αξιώσης της Βασιλείας Σου της αιωνίου.
Πράγματι! Ο Δεσπότης – Χριστός της έβαλε στο δάκτυλο ένα ωραίο δακτυλίδι και της είπε:
”Ιδού σήμερα σε λαμβάνω για νύμφη Μου άφθορο και αιώνιο. Φύλαξε με ακρίβεια αυτή τη συμφωνία και μη λάβης πλέον άλλον νυμφίον επίγειον”. Με τα λόγια αυτά του Χριστού ξύπνησε η Αγία Αικατερίνη. Κοίταξε το δεξί της χέρι και βλέπει – ώ του θαύματος! – οτι φορούσε το δακτυλίδι, ενώ στη ζωή της ποτέ άλλοτε δεν είχε φορέσει!
Πλημμύρισε τότε η καρδιά της από ιερή συγκίνησι και θείο έρωτα. Δόθηκε από τότε ολόψυχα στον Χριστό.

Zoom in (real dimensions: 376 x 504)Εικόνα

Η εν Χριστώ βιοτή της Αγίας
Η Αικατερίνα είχε διαλέξει τον δρόμο της: της τελείας αυταπαρνήσεως, της ολοκληρωτικής αφιερώσεως στον Θεό. Απέρριπτε κάθε πρόταση για επίγειους δεσμούς και με το φωτεινό, το σπινθηροβόλο πνεύμα της και τα γενναία αισθήματα της καρδιάς της στάθηκε αμετακίνητα πιστή στην υπόσχεση της προς τον Κύριο. Με μεγάλη προσοχή και θερμότατη προσευχή αντιμετώπιζε τις συχνές παγίδες του μισόκαλλου εχθρού, που προσπαθούσε με δόλο να την μετακινήσει από το στέρεο πνευματικό βάθρο της. Η ισχυρή θέληση της, η σταθερή πίστη της, η χάρις του Θεού την αναδείκνυαν πάντοτε νικήτρια στον πόλεμο εναντίον της σαρκός, εναντίον των επιθέσεων του δαίμονος που καραδοκούσε την στιγμή να ταράξει τον λογισμό και να σπείρει την αμφιβολία. Όμως για την Αγία ένα πράγμα ήταν ξεκαθαρισμένο: ο δρόμος της ο επίγειος θα έπρεπε να έχει τέρμα του την υψηλότερη έκφραση του πνευματικού αγώνος, την αγιότητα. Την διάπυρη αγάπη της στον Θεό την διοχέτευε, όπως ήταν φυσικό, στον πλησίον. Πλούσια στα αισθήματα, πλούσια και στις προσφορές. Έτσι στην δυστυχία των άλλων αποδεικνυόταν ο παρήγορος άγγελος της Ελπίδος. Ο καταγαυσμός της ψυχής της διαχεόταν ευεργετικά σε όλους και πιο πολύ στους αδύνατους στην πίστη. Αλλά εκεί που θριάμβευε ήταν οι ατέλειωτες συζητήσεις για τα μαρτύρια που υπέφεραν οι πιστοί του Κυρίου. Και τους στήριζε όλους. Εδραίωνε μέσα τους την αλήθεια. Νουθετούσε και χειραγωγούσε με γνησιότητα αισθημάτων φιλαδέλφως. Καθώς η Αγία Αικατερίνα βρέθηκε να έχει πλούτη πολλά, τα διένεμε με ιδιαίτερη αγαλλίαση στους πένητες. Να καλυφθούν ανάγκες τρέχουσες. Διαλεκτική, ήρεμη, συζητούσε «περί των δογμάτων ως ο μάλλον εγκρατής αυτών θεολόγος». Με ευφράδεια και αξεπέραστη πειθώ διέλυε όλες τις απορίες και τις αμφιβολίες. Διαπρύσιος κήρυκας της αλήθειας του Χριστού ενέπνεε ακόμα και αυτούς τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι αδυνατούσαν να υπερασπιστούν τα άψυχα είδωλα τους και μετατρέφονταν ευτυχείς στην μόνη αληθινή πίστη. Η ευρυμάθεια της, τα ψυχικά και πνευματικά της χαρίσματα, η όλη εμφάνιση της, η έντονη προσωπικότητα της, την επέβαλαν παντού. Έγινε το σημείο αναφοράς στον τόπο της.

Zoom in (real dimensions: 304 x 833)Εικόνα

Η Αγία στην φυλακή
Η Αλεξάνδρεια τυλίγεται στους καπνούς από τις θυσίες στους ψεύτικους θεούς. Ο αυτοκράτορας Μαξιμίνος (307-313 μ.Χ.) είχε ζητήσει τη προέλευση των κατοίκων της πόλεως σε μια θεαματική εορταστική εκδήλωση να τιμηθούν τα κατλαπτυστα είδωλα. Πρόκληση μεγάλη για τους Χριστιανούς της πειοχής. Και η Αγία Αικατερίνα πρώτη αντιδρά με υψηλό φρόνημα και γενναιότητα της καρδιάς της. Ζητά να συναντήσει τον άρχοντα. Και η Αγία με την ευφράδεια που την διακρίνει ελέγχει τον Μαξιμίνο και παραθέτει τα επιχειρήματα τηςσε μια έκρηξη ομολογίας της πίστεως. Ο τύραννος σαστησμένος από το θάρρος της νεαράς δίνει εντολή να την φυλακίσουν. Στην φυλακή η Αγία προγεύεται την τρυφή του παραδείσου μεσ’ από ανήκουστα βασανιστήρια. Μέσα στον σκοτεινό θάλαμο προσεύχεται και δοξολογεί τον Κύριο.

Η Αγία και οι πενήντα ρήτορες
Ο σκληρός τύραννος, όργανο του διαβόλου, εξοργισμένος σκέπτεται ημέρα και νύχτα πως θα αντιδράσει δυναμικά. Ο λαός είδε και άκουσε. Συγκλονίστηκε από την νίκη της, την δύναμη της ψυχής της. Ένιωσε μειωμένο τον βασιλέα. Κι εκείνος με μια φαεινή, όπως πίστευε, ιδέα αποφασίζει να αντιπαραθέσει στην Αγία τους φημισμένους φιλοσόφους και ρήτορες της Αλεξάνδρειας. Αισιόδοξος για την έκβαση καλεί την σοφή νεανίδα από την φυλακή. Άγγελος όμως Κυρίου την επεσκέσθει στην φυλακή και της προλέγει την νίκη: «μή φοβοῦ, ἡ παῖς τοῦ Θεοῦ• ἰσοῦ γάρ δοθήσεται σοί σοφία ἐπί τή σή σοφία παρά Θεοῦ καί πείσεις τούς πενήκοντα ρήτορας. Οὐ πείσεις δέ μόνον ἁπλῶς, ἀλλά καί αὐτούς καί πολλούς σύν αὐτοῖς ἑτέρους προσάξεις Θεῶ. Εἴτα καί αὐτή τόν τοῦ μαρτυρίου στέφανον ἀναδήσει». Έτσι οι γνωστοί σε όλους, οι μοναδικοί για την σοφία και την δύναμη τους ρήτορες της Αλεξάνδρειας όχι μόνον ηττώνται στις υποτονικές τους προσπάθειες να μεταπείσουν την νεαρά Αικατερίνα, αλλά μεταστρέφονται όλοι στον Χριστιανισμό, και ομολογούν ευθέως την πίστη του στον αληθινό Θεό. Μαζί τους ομολόγησαν την πίστη τους και πολλοί ειδωλολάτρες που παρακολουθούσαν έκπληκτοι. Έξαλλος και τυφλωμένος ο αυτοκράτορας δίνει διαταγή να καούν στην πυρά οι μάρτυρες. Την εσπέρα, ευσεβείς χριστιανοί θέλησαν να πάρουν τα λείψανα των Μαρτύρων και διαπίστωσαν με συγκίνηση ότι είχαν μείνει άθικτα από την φωτιά.

Zoom in (real dimensions: 611 x 834)Εικόνα

Η οργή του Μαξιμίνου
Ο αυτοκράτορας Μαξιμίνος χρησιμοποιεί τώρα ως όπλο την υποκρισία. Με γλυκόλογα και μεγαλόστομες υποσχέσεις προσπαθεί να προσεγγίσει την καρτερόψυχη κόρη. Αλλά η Αγία Αικατερίνα με την ίδια πάντοτε ψυχική δύναμη, απέρριπτε τις αμαρτωλές προτάσεις του άρχοντα απαντώντας με λόγους πύρινους για τον Νυμφίο Χριστό. Ο τύραννος εξοργίζεται και δίνει διαταγή να της αφαιρέσουν την βασιλική πορφύρα και να την χτυπούν με βούνευρα. Το παρθενικό σώμα της βάφτηκε στο αίμα. Η ψυχή της η λάμπουσα δέεται περίπαθα σε Εκείνον. Ανήμερο θηρίο ο Μαξιμίνος διατάσσει και πάλι την φυλάκιση της μάρτυρος. Μέσα στην φυλακή την βασανίζουν οι βάρβαροι δήμιοι, ημέρα και νύχτα. Όμως η Αγία είναι πλέον κάτοικος ενός άλλου κόσμου. Μέτοχος της αναφαίρετης ειρήνης, επικοινωνεί από την σκοτεινή φυλακή με τον Σωτήρα. Γνωρίζει πως αυτός ο ψυχρός χώρος είναι το τελευταίο σκήνωμα της επάνω στην γη. Φαντάζει σαν άγγελος με ανοικτές τις φτερούγες, έτοιμη να μεταβεί καλλίνικος στους ουρανούς. Τον μόνο της στόχο. Που πληροί με θεία αισθήματα την καρδιά της.

Η Αυγούστα Φαυστίνα και η ακολουθία της
Η Αυγούστα Φαυστίνα, η σύζυγος του Μαξιμίνου, συνοδευόμενη από τον στρατηγό Πορφυρίωνα και διακόσιους στρατιώτες ποθεί να συναντήσει την περίφημη Αικατερίνα. Η Αγία την δέχεται με απέραντη αγάπη και το στόμα της και πάλι θα λαλήσει σοφία. Έκσταση διακατέχει το πνεύμα των επισκεπτών. Κλαίοντες όλοι γονατίζουν μπροστά σ’ αυτή την εξαίσια κόρη και ομολογούν με ταπείνωση την πίστη τους στον Λυτρωτή. Η οργή όμως του τυράννου δεν περιγράφεται και αποφασίζει τον άμεσο θάνατο τους, να αποκεφαλιστούν.

Zoom in (real dimensions: 350 x 435)Εικόνα

Ο φρικτός κολαστήριος τροχός
Ο τύραννος προσπαθεί για μια ακόμα φορά με κολακείες να αλλάξει την Μάρτυρα του Χριστού. Όμως και πάλι ηττάται. Γι αυτό δέχεται χαιρέκακα την πρόταση του υπάρχου Χουρσασαδέμ του πολυμήχανου, ο οποίος προτείνει τρόπο μαρτυρίου για την Αγία Αικατςερίνα τον φρικτό τροχό. Τον κατασκεύασαν σε τρεις ημέρες. Ο τροχός απέληγε σε αιχμηρούς ήλους και εκτείνετο με σχοινί και τροχαλίσκους. Μόλις όμως τοποθέτησαν σ’ αυτόν την γενναία Μα΄ρτυρα, για να διαλύσουν το σώμα της, θεία ευοδκία, ο τροχός κομματιάστηκε και σκορπίστηκε γύρω στον ανοιχτό χώρο. Και έμεινε η Αγία «ως άκμων ανήλατος». Κόσμος πολύς παρακολουθούσε την σκηνή και πολλοί πίστεψαν στον Χριστό θαμβωμένοι από το παράδοξο τούτο γεγονός. Μάταια παλαίει με τον Θεό ο Μαξιμίνος. Έτσι ανήμπορος και έξαλλος διατάσσει τον αποκεφαλισμό της Αγίας ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης με ξίφος.

Ο αποκεφαλισμός της Αγίας
Στρατιώτες παρέλαβαν την κόρη και την οδήγησαν στον τελικό τόπο του μαρτυρίου. Πολλές γυναίκες, επιφανείς και επίσημες, είχαν συγκεντρωθεί εκεί και ολοφυρόμενες «τήν τελευταίαν ἐκείνην ἐκδημίαν ἐπένθουν. Ἡ δέ μεθ' ὑγιοῦς πάνυ καί ἀταράχου της καταστάσεως, καιρόν εἰς προσευχήν αἰτεῖ, καί διδούσι τήν χάριν οἱ στρατιῶται, καί χείρας ἅμα καί ψυχήν εἰς οὐρανούς ἀνασχοῦσα, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός μου, ἔφη, εὐχαριστῶ σοί ὅτι ἔστησας ἐπί πέτραν τούς πόδας μου καί κατεύθυνας τά διαβήματά μου, καί νῦν ἐκτεινόν σου τάς ὑπέρ ἠμῶν τραυματισθείσας σταυρῶ παλάμας καί δέξαι τήν ψυχήν ἤν ὑπέρ σου καί τῆς σῆς ὁμολογίας κατέθυσα... ἀλλ' οἶς ὑπέρ σου ἐξέχεα αἵμασι τάς ἐμᾶς κηλίδας ἀπόπλυνον»» (Συμεών ο Μεταφραστής). Η Αγία Αικατερίνα είναι πανέτοιμη μπροστά σε μια πραγματικότητα πού με πάθος ανέμενε. Το μεγάλο της όνειρο να «τελειωθεί» για τον Κύριο είναι πλέον προ των πυλών. Και η προσευχή της αυτή την στιγμή, θερμότερη παρά ποτέ, εκτοξεύεται στους ουρανούς ως βέλος πύρινο. Η ευγνωμοσύνη της προς το Πάνσεπτο Πρόσωπο του Κυρίου ξεχειλίζει. Αλλ' ιδού! Η μοναδική στιγμή φθάνει. Παλλόμενον υψώνεται το ξίφος του δημίου. «Χριστέ μου, δόξα, Σωτήρ καί ρύστα, σύ οὔν δέξαι τό πνεῦμά μου» ψιθυρίζουν τά χείλη της. Και η τιμία κάρα της Μεγαλομάρτυρος αποκόπτεται. Αλλ' ώ θαύμα μέγα! «Οι παρόντες γάλα είδον αντί αίματος» να ρέει. Η αγνή, η πιστή, η σεμνή, η ενάρετη, η γενναία, η σοφή, η παρθένος, εγκαταλείπει την επίγεια βιοτή μέσα στο λευκό. Και σε ηλικία τρυφερότατη. Απόδειξη της θείας καθαρότητός της και του σημείου ότι οι ουρανοί την δέχονται ως νύμφην εκλεκτή του Χριστού! Σε ξέχωρη θέση, δίπλ' από την Άχραντη Μητέρα Του. Το έτος 307 μ.Χ. Πού βάφτηκε στο αίμα τόσων Μαρτύρων.

Zoom in (real dimensions: 570 x 393)Εικόνα

Το άστρο το Σινά
Αμέσως μετά τον αποκεφαλισμό της Αγίας Αικατερίνης, άγγελοι Κυρίου εστάλησαν «το εκείνης σώμα προς το Σινά όρος προπέμπειν». Το τοποθέτησαν στα λευκά φτερά τους, ευωδιαστό κι ανάλαφρο, σαν Άστρο λαμπερό, στην ύψιστη κορυφή του όρους, ύψους 2642 μέτρων πάνω από την θάλασσα. Το τίμιο λείψανο της Αγίας Αικατερίνης ανακαλύφθηκε κατά τον η΄ αιώνα στις παρυφές του όρους, από Χριστιανούς της Αιγύπτου και μεταφέρθηκε στην Μονή του Σινά. Οι Σιναΐτες μοναχοί με βαθειά ευλάβεια και συγκίνηση περισσή το τοποθέτησαν στον Ναό της Μονής σε μαρμάρινη λάρνακα, πάνω από την οποία καίουν εννέα ολόχρυσες κανδήλες. Από τότε η Μονή έλαβε το όνομα της Αγίας Μελαλομάρτυρος Αικατερίνης. Η μεγάλη, η ένδοξος Μάρτυς, η πάνσοφος Αιακτρίνα γίνεται δείκτης της ψυχικής ωραιότητος, που μέσα από τα σκοτάδια άγει προς το αιώνιο φως. Και θα μπορείς κοντά της στο Σινά να απορρίψεις τις γήινες σκέψεις και να αφήσεις το πνεύμα ελέυθερο για τα υψηλά και τα θεία. Εκεί θα λάβεις ευλογία και το συμβολικό δακτυλίδι με το μονόγραμμα της Αγίας, που σύμφωνα με την παράδοση της πρόσφερε ο Κύριος για την αγνότητα της της ουράνιας νύμφης, ως «αρραβώνα του Πνεύματος». Και θα γίνεις επαίτης της κληρονομίας των ουρανών, για να ζητάς δια βίου την υιότητα του Πατρός.


Zoom in (real dimensions: 821 x 1211)Εικόνα

Στίχος
Αἰκατερῖνα, καὶ σοφὴ καὶ παρθένος· Ἐκ δὲ ξίφους, καὶ Μάρτυς, ὦ καλὰ τρία! Εἰκάδι πέμπτῃ ἄορ κατέπεφνεν ῥήτορα Κούρην.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον
Τὴν πανεύφημον νύμφην Χριστοῦ ὑμνήσωμεν, Αἰκατερίναν τὴν θείαν καὶ πολιοῦχον Σινᾶ, τὴν βοήθειαν ἡμῶν καὶ ἀντίληψιν· ὅτι ἐφίμωσε λαμπρῶς, τοὺς κομψοὺς τῶν ἀσεβῶν, τοῦ Πνεύματος τῇ δυνάμει, καὶ νῦν ὡς Μάρτυς στεφθεῖσα, αἰτεῖται πᾶσι τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ'
Ἡ ἀμνάς σου Ἰησοῦ, κράζει μεγάλη τῇ φωνῇ. Σὲ Νυμφίε μου ποθῶ, καὶ σὲ ζητοῦσα ἀθλῶ, καὶ συσταυροῦμαι καὶ συνθάπτομαι τῷ βαπτισμῷ σου· καὶ πάσχω διὰ σέ, ὡς βασιλεύσω σὺν σοί, καὶ θνήσκω ὑπὲρ σοῦ, ἵνα καὶ ζήσω ἐν σοί· ἀλλ᾽ ὡς θυσίαν ἄμωμον προσδέχου τὴν μετὰ πόθου τυθεῖσάν σοι. Αὐτῆς πρεσβείαις, ὡς ἐλεήμων, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον
Τὴν σοφίαν ἄνωθεν, κομισαμένη τοῦ λόγου, τῶν ῥητόρων ἤλεγξας, τὰς φληναφίας εὐτόνως· κάλλεσι, τῆς παρθενίας ὡραϊσμένη, αἵμασι, τῆς μαρτυρίας πεποικιλμένη· διὰ τοῦτό σε ὡς νύμφην, Αἰκατερίνα Χριστὸς προσήκατο.

Ἕτερον Κοντάκιον Ἦχος β'. Τὰ ἄνω ζητῶν
Χορείαν σεπτήν, ἐνθέως φιλομάρτυρες, ἐγείρατε νῦν, γεραίροντες τὴν πάνσοφον, Αἰκατερίναν· αὕτη γάρ, ἐν σταδίῳ τὸν Χριστὸν ἐκήρυξε, καὶ τὸν ὄφιν ἐπάτησε, ητόρων
τὴν γνῶσιν καταπτύσασα.

Zoom in (real dimensions: 599 x 823)Εικόνα

Κάθισμα Ἦχος πλ. δ'. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον
Τὴν σοφίαν τὴν ὄντως ἐξ Οὐρανοῦ, διὰ στόματος Μάρτυς τοῦ Μιχαήλ, λαβοῦσα πανεύφημε, καὶ ἐν ἄθλοις ἀήττητε, τῇ μὲν σοφίᾳ τῇ ἔξω, τοὺς Ῥήτορας ἔπτηξας, τῇ δὲ σοφίᾳ τῇ θείᾳ, τὴν πλάνην ἐμείωσας· ὅθεν καθορῶν σου, τὸν ἀγῶνα ὁ Κτίστης, παρέστη ἐνισχύων σε. Δεῦρο λέγων ἀνάβηθι· οἱ θησαυροὶ γὰρ σε μένουσι· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος πλ. δ'. Τὸ προσταχθὲν μυστικῶς
Ἀλεξανδρέων ἡ λαμπρὰ καὶ θεία πόλις, ἐπὶ τῇ μνήμῃ σου σεμνὴ πανηγυρίζει, καὶ γεραίρει τοὺς ἄθλους σου Αἰκατερῖνα οὓς ἔτλης γενναιοφρόνως ὑπὲρ Χριστοῦ· καὶ μέγα βρενθυομένη σοι ἐκβοᾷ· Ὦ Παρθένε πολύαθλε, εἰς οὐρανίους σκηνάς, συνοῦσα νῦν τῷ Κτίστῃ σου, χαῖρε Μάρτυς πανθαύμαστε.

Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος δ'. Κατεπλάγη Ἰωσὴφ
Ἡ παρθένος καὶ σεμνή, Αἰκατερῖνα ἡ σοφή, τῇ δυνάμει τοῦ Χριστοῦ, ἐπιρρωσθεῖσα ἀληθῶς, ἀγαλλομένη εἰσέρχεται ἐν σταδίῳ, καὶ τύραννον ὠμόν, καταβαλοῦσα στερρῶς, καὶ πᾶσαν τὴν πληθύν, τῶν δυσσεβούντων ἐχθρῶν, μετ' εὐφροσύνης ἔψαλλεν, ἀκαταπαύστως μεγάλῃ φωνῇ· Χριστέ μου δόξα, Σωτὴρ καὶ ῥύστα, σὺ οὖν δέξαι τὸ πνεῦμά μου.

Ἕτερον Κάθισμα Ἦχος α'. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ
Μολοῦσα εὐθαρσῶς, πρὸς ἀγῶνας τρισμάκαρ, ἀνδρείως τὸν Χριστόν, ὡμολόγησας Μάρτυς, καὶ τύραννον ἤλεγξας, δυσσεβῆ καὶ παράφρονα, καὶ κατῄσχυνας, ῥητορευόντων τὰ στίφη, καὶ ἀνέδραμες, εἰς οὐρανίους σκηνώσεις· διὸ σε δοξάζομεν.

Ὁ Οἶκος
Τὴν ἐκ Θεοῦ σοφίαν λαβοῦσα παιδόθεν ἡ Μάρτυς, καὶ τὴν ἔξω καλῶς σοφίαν πᾶσαν μεμάθηκε, γνοῦσα δὲ ἐκ ταύτης τὴν τῶν στοιχείων κίνησίν τε καὶ ποίησιν κατὰ λόγον, καὶ τὸν αὐτὰ ἐξ ἀρχῆς διὰ λόγου ποιήσαντα, αὐτῷ τὴν εὐχαριστίαν ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ προσέφερε· τὰ δὲ εἴδωλα καθεῖλε, καὶ τοὺς ταῦτα ἀφρόνως λατρεύοντας, Ῥητόρων τὴν γνῶσιν καταπτύσασα.

Μεγαλυνάριον
Νύμφη τοῦ Σωτῆρος πανευκλεής, αἴγλῃ παρθενίας,καὶ σοφίας τῇ καλλονῇ, καὶ μαρτύρων ἄθλοις, λαμπρῶς πεποικιλμένη,Αἰκατερίνα ὤφθης ὡς καλλιπάρθενος
 
πηγη:"Ορθόδοξος Συναξαριστής"